II SA/Kr 264/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. F. na postanowienie Wojewody z dnia 4 stycznia 2019 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wypłaty odszkodowania postanawia odrzucić skargę. A. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Wojewody z dnia 4 stycznia 2019 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wypłaty odszkodowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej odrzucenie wskazując, że zakwestionowane postanowienie Wojewody zostało błędnie skierowane do A. F. s. E. zam. w Z. przy ul. [...], co potwierdza sam skarżący. Stroną powyższego postępowania w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wypłaty odszkodowania jest natomiast A. F. s. A. zam. w Z. przy ul. [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej jako: p.p.s.a.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Ponadto uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2 p.p.s.a.). Przywołany przepis wyznacza zatem krąg podmiotów, którym przyznano legitymację skargową do zainicjowania postępowania przed sądem administracyjnym. I tak, można w tym zakresie wyróżnić trzy grupy podmiotów posiadających uprawnienie do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Kryterium wyodrębnienia pierwszej z nich (najbardziej licznej) jest posiadanie przez dany podmiot interesu prawnego we wniesieniu skargi, rozumianego jako istnienie związku między sferą praw i obowiązków tego podmiotu a zaskarżonym aktem lub czynnością. Wymaga przy tym podkreślenia, że interes ten może mieć swoje źródło nie tylko w normach prawa materialnego, ale również prawa procesowego lub ustrojowego (zob. T. Woś, Komentarz do art. 50, teza 7, w: T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, Wolters Kluwer 2016 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 2019/16, LEX nr 325285). Oznacza to, że w przypadku tej kategorii podmiotów skarga może dotyczyć tylko własnej sprawy administracyjnej określonego podmiotu, rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnoprawnego, którymi są organ administracji publicznej i indywidualny podmiot niepodporządkowany organizacyjnie temu organowi (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1958/07, LEX nr 463905). Z kolei do drugiej grupy zaliczać się będą podmioty enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę, tj. prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna, dla których cechą wspólną jest to, że składają one skargę w "cudzej sprawie", a zatem dotyczącej interesów innych osób. Wreszcie, trzecią grupę stanowią inne niż ww. podmioty, którym ustawy (przepisy szczególne) przyznają prawo do wniesienia skargi. Posiadanie legitymacji skargowej stanowi podstawowy warunek prawidłowego (skutecznego) zaskarżenia określonego przejawu działalności administracji publicznej. Tym samym wniesienie skargi do sądu administracyjnego przez podmiot inny niż wskazane w art. 50 p.p.s.a. – w szczególności z uwagi na brak legitymacji wynikający z braku interesu prawnego – ocenić należy jako niedopuszczalne, a w związku z tym dające podstawę do odrzucenia skargi na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Odnosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że A. F. s. E. zam. w Z. przy ul. [...] nie posiada legitymacji do wniesienia skargi na postanowienie Wojewody z dnia 4 stycznia 2019 r. znak: [...]. Zaskarżonym obecnie postanowieniem Wojewoda utrzymał w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia 26 października 2018 r. Nr [...] odmawiające wszczęcia na podstawie art. 61a Kodeksu postępowania administracyjnego postępowania administracyjnego z wniosku A. F. o wypłatę odszkodowania w kwocie 7.305.113 zł za fragment działki ewid. nr [...] obr. [...] w związku z rozgraniczeniem działek ewid. nr [...] i ewid. nr [...] obr. [...] w Z.. Z akt sprawy wynika bezsprzecznie, że stroną tego postępowania był A. F. s. [...] zam. w Z. przy ul. [...], a nie wnoszący skargę A. F. s. E. , zam. w Z. przy ul. [...]. Błędne skierowane do A. F. s. E. zaskarżonego postanowienia nie czyni z niego automatycznie osoby uprawnionej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Jak bowiem wyżej wyjaśniono skarga może dotyczyć tylko własnej, indywidualnej sprawy administracyjnej określonego podmiotu. Podmiot wnoszący skargę musi wykazać istnienie po jego stronie interesu prawnego, czyli osobistego, konkretnego i aktualnego prawnie chronionego interesu, którym może być realizowany na gruncie określonego przepisu prawa, najczęściej materialnego, bezpośrednio wiążącego zaskarżony akt z indywidualną i prawnie chronioną sytuacją strony (por. szerzej wyr. NSA z 25.3.2014 r., II OSK 355/14, Legalis). A. F. s. E. nie wykazał natomiast związku między sferą jego praw i obowiązków a zaskarżonym aktem. Sąd również, na podstawie analizy akt, nie dostrzega takiego powiązania. Mając powyższe na uwadze należało uznać, że wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.