II SA/Kr 2651/03

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 czerwca 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Jan Zimmermann ( spr.) Sędziowie : NSA Stanisław Biernat AWSA Mariusz Kotulski Protokolant : Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2004r. sprawy ze skargi H. K. na uchwałę Rady Gminy J. z dnia [...] 2003r. Nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy J. - skargę oddala - II SA/Kr 2651/ 03 UZASADNIENIE Na podstawie uchwały Rady Gminy w Jabłonce z dnia 27 marca 2001 r. Nr XXVIII/151/2001 przystąpiono do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Jabłonka. Projekt tego planu został wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 5 czerwca 2003 r. do 20 czerwca 2003 r. W dniu [...] czerwca 2003 r. zarzut dotyczący powyższego projektu, skierowała do Wójta Gminy w Jabłonce H.K. , zam. w Z. Napisała ona, że w projekcie planu nie uwzględniono jej wniosku o przekwalifikowanie na budowlaną działki nr [...]. Jej zdaniem projekt ten nie jest sprawiedliwy, gdyż w pobliżu działki znajdują się zabudowania i ma być budowany pensjonat. Działka leży przy drodze gruntowej i spełnia wszystkie warunki do zabudowy. Rada Gminy Jabłonka uchwałą z dnia 22 września 2003 r. Nr XI/111/2003 odrzuciła powyższy zarzut. W uzasadnieniu tej uchwały napisano, że działka zainteresowanej jest położona w obrębie gruntów rolnych, oddalonych od zespołów zabudowy wsi. Najbliższe zabudowania, to pojedyncza zagroda. Działka leży u podnóża Pasma [...] , w otulinie [...] Parku Narodowego i cechuje się wybitnymi walorami krajobrazu otwartego (panorama .....). W przedstawionym projekcie działka ta leży na terenie użytków rolnych z zakazem zabudowy. Teren podlega ochronie przed zainwestowaniem na podstawie poprzednich planów zagospodarowania przestrzennego. W projekcie przyjęto, że konieczna jest kontynuacja polityki ochrony walorów krajobrazowych całego obszaru a przesłanki ochrony przyrody i krajobrazu powinny mieć tu pierwszeństwo przed racjami wynikającymi z prawa własności. Stwierdzono dalej, że sąsiedztwo pojedynczej zagrody nie może być kryterium przesądzającym o przeznaczeniu na cele budowlane okolicznych terenów. Zauważono, że zabudowanie działki zainteresowanej przysłoniłoby unikalny widok. Projekt planu rzeczywiście dopuszcza istnienie obiektu turystycznego obok działki zainteresowanej. Jest to jednak rozwiązanie jakościowo różne od zabudowy mieszkaniowej lub letniskowej. Może ono nawet podkreślać walory krajobrazu i nie zasłoni widoku. W uzasadnieniu prawnym powołano przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy - prawo ochrony środowiska, ustawy o ochronie przyrody i ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, tłumacząc ich zastosowanie w sprawie. Wskazano, że odrzucając zarzut Rada Gminy nie działała dowolnie, ani nie nadużyła swoich uprawnień planistycznych. W dniu [...] października 2003 r. H.K. skierowała na powyższą uchwałę skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Podniosła ona że uchwała jest nieprawidłowo uzasadniona, w uzasadnieniu brakuje sformułowań indywidualnych, a Rada wybiórczo potraktowała wnioski właścicieli o przekwalifikowanie gruntów. Zarzuciła, że naruszono jej prawo do samodzielnego zagospodarowania działek w granicach określonych ustawami oraz zasadami współżycia społecznego, a właśnie te zasady narusza zgoda na wzniesienie obok obiektu pensjonatowego. Skarżąca zarzuciła również, że w uchwale nie wyjaśniono, na czym polegałaby kolizja między zmianą przeznaczenia działek a zapewnieniem walorów ochrony środowiska. W odpowiedzi na skargę Gmina Jabłonka wniosła o jej oddalenie. Powtórzono tu poprzednią argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Analizując uchwałę o odrzuceniu zarzutu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy najpierw zwrócić uwagę na pewne cechy charakterystyczne tego rodzaju uchwał i na specyfikę ich kontroli przez sąd administracyjny, opierając się o obowiązującą w dacie wydania zaskarżonej uchwały ustawę z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.), gdyż te przepisy są miarodajne dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały. Według cyt. ustawy proces planistyczny składał się z kilku etapów i na każdym z nich zainteresowanemu służyły odmienne środki obrony przed tymi regulacjami planu, które godzą w jego uprawnienia lub w jego interesy prawne. W szczególności w pierwszym etapie przygotowania planu dochodziło do wyłożenia jego projektu do publicznego wglądu i do zgłaszania wobec tego projektu zarzutów i protestów. Organy gminy miały prawo ich przyjęcia lub odrzucenia, przy czym uchwała rady gminy w sprawie odrzucenia zarzutu powinna była zawierać faktyczne i prawne uzasadnienie. Rada winna w tym uzasadnieniu przedstawić wyniki analizy wniesionego zarzutu i wytłumaczyć przyjęte rozstrzygnięcie przedstawiając sytuację faktyczną wnoszącego zarzut (sytuację jego nieruchomości) a także wyjaśniając przepisy prawne mające zastosowanie w sprawie, sposób ich interpretacji i ich związek z sytuacją adresata uchwały. Uchwała ta stanowiła wyraz stanowiska organów gminy, które wybrały je w ramach przysługującego im władztwa planistycznego i nie wywierała ona skutków prawnych w obrębie samego planu. Uchwała ta podlegała zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego w specjalnym trybie (art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Skarga ta nie mogła jeszcze dotyczyć samych rozwiązań planistycznych (chodziło tu jeszcze o projekt planu, a nie o gotowy plan), ale jej przedmiotem mogło być ewentualne naruszenie prawa dotyczące odpowiedzi udzielonej na wniesiony wcześniej zarzut. Dopiero w drugim etapie dochodziło do sporządzenia planu i uchwała o planie podlegała i podlega osobnej skardze do sądu administracyjnego, wnoszonej w trybie przepisów ustawy o samorządzie gminnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny jest upoważniony do kontroli zgodności z prawem zaskarżonych do niego aktów (art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i dlatego nie może kontrolować poglądów organów planistycznych, wyrażanych w odpowiedziach na zgłoszone zarzuty. Zgodnie z założeniami opisanymi wyżej, Sąd nie może również na tym etapie badać legalności samego planu. Analizując uchwałę o odrzuceniu zarzutów Sąd bada natomiast, czy zawiera ona prawidłowe - faktyczne i prawne uzasadnienie, rozpatrujące sytuację faktyczną i prawną podmiotu wnoszącego zarzut i wskazujące na to, że organy planistyczne nie działały dowolnie. Sąd bada również, czy uzasadnienie to operuje prawdziwymi faktami i czy prawidłowo łączy te fakty z obowiązującymi przepisami prawa, a wreszcie kontroluje sam sposób podjęcia uchwały i zachowanie przepisów określających tryb jej podejmowania. W analizowanej tu sprawie, biorąc pod uwagę powyższe założenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa. W szczególności uchwała ta zawiera obszerne i wyczerpujące uzasadnienie, z którego wynika, że organy planistyczne wzięły pod uwagę okoliczności podniesione w zarzucie i zbadały indywidualną sytuację wnoszącej zarzut. Wytłumaczono od strony faktycznej i prawnej powody takiego a nie innego, projektowanego rozwiązania planistycznego, posługując się rzeczowymi argumentami. Wyjaśniono, że działka H. K. leży w otulinie [...] Parku Narodowego, na terenie o wybitnych walorach krajobrazowych, co wyklucza jego zabudowę. Wytłumaczono, że właśnie tu potrzeby ochrony środowiska powinny mieć pierwszeństwo przed zasadami wynikającymi z prawa własności. W tym kontekście rzeczywiste wątpliwości budzi fakt dopuszczenia sąsiedniej budowy obiektu pensjonatowego. Jest to jednak kwestia samego planu, która nie wpływa na ocenę zaskarżonej uchwały o odrzuceniu konkretnego zarzutu do projektu tego planu. Uchwała o planie, gdy zostanie podjęta, będzie mogła być zaskarżona do sądu administracyjnego przez każdego, czyj interes prawny lub uprawnienie zostaną tą uchwałą naruszone, w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Uzasadnienie prawne zaskarżonej uchwały jest również prawidłowe. Powołano tu stosowane przepisy prawne i wytłumaczono ich zastosowanie w sprawie. W opisanej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa i z tego powodu orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271). Od niniejszego wyroku służy skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni od daty jego doręczenia. Skargę powinien sporządzić adwokat lub radca prawny.