II SA/Kr 2652/01

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 czerwca 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak WSA-del. Renata Detka ( spr. ) Protokolant: Karina Lutyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 czerwca 2005r. sprawy ze skargi C. F., W. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2001r., Nr [...] w przedmiocie stwierdzenie niedopuszczalności odwołania - skargę oddala - II SA/Kr 2652/01 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] czerwca 2001 r. Wójt Gminy Z. na podstawie art. 36 ust. 3 oraz art. 50 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo wodne, nakazał C.F. i W.F. zasypanie wykonanego na ich działce koryta rzeki na całej długości i szerokości. W uzasadnieniu podniesiono, że koryto to wykonane zostało na trasie istniejącej kilkadziesiąt lat temu młynówki, bez uzyskania pozwolenia na budowę oraz pozwolenia wodnoprawnego. Mając także na uwadze bliskość budynków zlokalizowanych na sąsiednich działkach i zagrożenie uszkodzenia ogrodzenia należącego do B. H.-M., organ orzekł jak w sentencji. Zgodnie z pouczeniem organu I-szej instancji, C.F. i W.F. wnieśli odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2001 r. stwierdziło jego niedopuszczalność. W uzasadnieniu organ kolegialny zwrócił uwagę, że decyzja Wójta Gminy Z. podjęta została w oparciu o art. 36 ust. 3 pkt l ustawy Prawo wodne, a jej przedmiotem był spór o przywrócenie stosunków wodnych na gruncie do stanu poprzedniego. Decyzja wydana na tej podstawie jest jednak stosownie do treści art. 38 ust. l Prawa wodnego ostateczna, a strona może w terminie 30 dni od jej otrzymania dochodzić swoich roszczeń przed sądem powszechnym. Nie przysługuje zatem od niej odwołanie do Samorządnego Kolegium Odwoławczego, o czym błędnie pouczył organ I-szej instancji. Od powyższego postanowienia skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie wnieśli C.F. i W.F. wnosząc o "uchylenie zaskarżonej decyzji i nie nakładanie (...) obowiązku przywrócenia terenu (...) nieruchomości do stanu poprzedniego oraz przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia". W uzasadnieniu skarżący zarzucili decyzji Wójta Gminy Z. błędy prawne, zebranie dowodów w sposób "niezgodny z prawem" i ich interpretację "całkowicie dowolnie wbrew wiedzy technicznej". Wykonane przez nich roboty ziemne nie naruszyły stosunków wodnych na gruntach sąsiednich, gdyż nie zmieniły powierzchni zlewni, kierunku spływu wód, a woda nie została "puszczona" oczyszczonym korytem. Ponadto w decyzji skarżący zostali błędnie pouczeni, że odwołanie należy wnieść do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, a nie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, czym naruszono art. 9 kpa i narażono na szkody. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podnosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje ; Skarga nie jest zasadna. W pierwszej kolejności należy jednak wyjaśnić, że przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie nie może być - wbrew oczekiwaniom skarżących-decyzja Wójta Gminy Z. z dnia [...] czerwca 2001 r., lecz postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego stwierdzające niedopuszczalność złożonego od powyższej decyzji odwołania. Ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie może zatem podlegać prawidłowość rozstrzygnięcia zawartego w tej decyzji, co czyni bezprzedmiotowym konieczność ustosunkowania się do zdecydowanej większości zarzutów skargi, skierowanych właśnie przeciwko orzeczeniu Wójta Gminy Z. Nie ulega bowiem wątpliwości, że przedmiotem postępowania administracyjnego w sprawie był spór o przywrócenie stosunków wodnych na gruntach do stanu poprzedniego, o którym mowa w art. 36 ust. 3 pkt l ustawy 24 października 1974 r. Prawo wodne ( Dz.U. nr 38, poz. 230 ze zm.), obowiązującej w dacie wydania zaskarżonego postanowienia. Twierdzenie autorów skargi, że wykonane przez nich roboty ziemne stosunków wodnych nie naruszyły, w żaden sposób tak określonego charakteru tego sporu nie zmienia. Stosownie zaś do powołanego już przez Kolegium art. 38 ustawy, o jakiej mowa wyżej, decyzja organu administracji publicznej w sprawie przywrócenia stosunków wodnych na gruncie do stanu poprzedniego jest ostateczna. Strona może natomiast w terminie 30 dni od jej otrzymania dochodzić swoich roszczeń przed sądem, przy czym chodzi tu o sąd powszechny (dochodzenie roszczeń następuje zaś w drodze złożenia powództwa) nie zaś o Naczelny Sąd Administracyjny, jak błędnie rozumieją ten przepis skarżący. Oznacza to, że od decyzji wydanej w trybie art. 36 ust.3 pkt l Prawa wodnego, nie przysługuje odwołanie, a zatem wydane przez organ kolegialny postanowienie znajduje podstawę w przepisie art. 134 k.p.a. To prawda, że organ I-szej instancji w decyzji z dnia [...] czerwca 2001 r. zawarł nieprawidłowe pouczenie, jednak okoliczność ta nie może zmienić stanu prawnego wynikającego z dyspozycji art. 38 Prawa wodnego, a tym samym nie wpływa na prawidłowość zaskarżonego postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ) w zw. z art. 97 § l ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).