II SA/Kr 2663/00

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kremer Sędziowie AWSA Dorota Dąbek sprawozdawca NSA Piotr Lechowski Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2004 r sprawy ze skargi J. G. na decyzję Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] z dnia 26 września 2000 r Nr: [...] w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak osobnej kwatery stałej skargę oddala Uzasadnienie. Wyrokiem z dnia 12.05.2000r. (sygn. akt II SA/Kr 1496/97) Naczelny Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzje organu I i II instancji odmawiające wypłaty J. G. równoważnika pieniężnego za brak osobnej kwatery stałej. Powodem odmowy wypłaty tego równoważnika przez organy administracyjne była okoliczność, że J. G. skorzystał z pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe. W ocenie Sądu było to stanowisko przedwczesne, albowiem przyznana skarżącemu pomoc finansowa została dokonana w oparciu o wewnętrzne Zarządzenie Ministra Obrony Narodowej nr 63/MON z 19 grudnia 1984r., które nie mogło stanowić podstawy prawnej decyzji. Sąd przyjął, że dopiero po otrzymaniu przez skarżącego pomocy w oparciu o Rozporządzenie Rady Ministrów z 7 marca 1984r. w sprawie zasad przyznawania pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez osoby uprawnione do osobnej kwatery stałej, możliwe będzie przyjęcie, że zachodzą przesłanki z art. 88 ust. 2 w związku z art. 24 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy w dniu [...] .2000r. decyzją Dyrektora Oddziału Rejonowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] nr [...] utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] nr [...] z dnia [...].2000r. o odmowie wypłaty J. G. równoważnika pieniężnego za brak osobnej kwatery stałej od dnia [...] 1996r. W uzasadnieniu przedmiotowych decyzji wskazano treść art. 88 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP w związku z art. 24 ust. 2 pkt 2 tej ustawy, z których wynika, że żołnierze zawodowi, którzy w dniu wejścia w życie ustawy pobierali równoważnik pieniężny za brak kwatery stałej zachowują prawo do jego otrzymania do czasu zrealizowania uprawnień wynikających z art. 24 ust. 1 lub 2 ustawy. Ponieważ zaś w chwili wejścia w życie ustawy (tj. 1.01.1996r.) J. G. miał kwaterę zastępczą w [...] przy ul. [...] o powierzchni spełniającej wymagane normy, posiadał tym samym zrealizowane uprawnienie z art. 24 ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy, a tym samym zgodnie z art. 88 utracił on prawo do dalszego pobierania równoważnika za brak osobnej kwatery stałej. Na decyzję tę złożył skargę J. G. wnosząc o jej uchylenie i zarzucając naruszenie art. 30 ustawy o NSA, albowiem Sąd we wcześniejszym wyroku w tej wprawie uznał, że nie otrzymał on ekwiwalentu za rezygnację z kwatery co oznacza, że zachował uprawnienia do pobierania równoważnika pieniężnego za brak kwatery stałej. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w dniu 4 maja 2004r. skarżący przyznał, że w 1991 r. otrzymał skierowanie na zakwaterowanie tymczasowe i lokal ten opuścił [...].1996r., gdyż wybudował dom. Kopia tego skierowania została przedłożona do akt. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271), sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga w niniejszej sprawie została złożona w 2000r., a więc przed dniem 1 stycznia 2004r. W konsekwencji podlega rozpoznaniu zgodnie z wyżej wskazaną zasadą. Podniesiony w skardze zarzut naruszenia przepisów prawa nie jest w ocenie sądu zasadny. Z treści art. 88 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP wynika, że żołnierze zawodowi, którzy w dniu wejścia w życie ustawy pobierali równoważnik pieniężny za brak kwatery stałej zachowują prawo do jego otrzymania do czasu zrealizowania uprawnień wynikających z art. 24 ust. 1 lub 2 ustawy. Jedną z przesłanek przewidzianych we wskazanym art. 24 jest wymienione w ust. 2 pkt. 2 zakwaterowanie tymczasowe w budynkach lub kwaterach będących w zasobach Agencji. Z materiałów zgromadzonych w sprawie wynika, że w 1991 r. J. G. otrzymał skierowanie na zakwaterowanie tymczasowe i otrzymany lokal zajmował aż do [...].1996r. Lokal zajmowany na postawie tego skierowania, określany w wówczas obowiązujących przepisach mianem zakwaterowania przejściowego (rozdz. 5, art. 40 i nast. ustawy z dnia 20 maja 1976r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych, Dz.U. z 1992r., nr 5, poz. 19 z późn. zm.), odpowiada aktualnie obowiązującemu pojęciu zakwaterowania tymczasowego (rozdz. 5, art. 50 i nast. ustawy z dnia 22 czerwca 1995r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP). Skoro zatem w chwili wejścia w życie ustawy z dnia 22 czerwca 1995r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (tj. 1.01.1996r.) J. G. miał kwaterę zastępczą w [...] przy ul. [...], posiadał tym samym zrealizowane uprawnienie z art. 24 ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy, a tym samym zgodnie z art. 88 tej ustawy utracił on prawo do dalszego pobierania równoważnika za brak osobnej kwatery stałej. Sąd w pełni zatem podziela w tym względzie argumentację orzekających w niniejszej sprawie organów administracyjnych. W ocenie Sądu bezzasadne są zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia w niniejszym postępowaniu zasady związania sądu i organu oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w orzeczeniu sądu, tj. uprzednio art. 30 ustawy o NSA, a obecnie art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponownie rozpatrując przedmiotową sprawę organy administracyjne oparły bowiem swe rozstrzygnięcie odmowne na zupełnie innej postawie prawnej niż we wcześniejszych decyzjach, które zostały przez Sąd uchylone. Poprzednio powodem odmowy wypłaty równoważnika za brak kwatery stałej była okoliczność otrzymania przez skarżącego pomocy finansowej na budowę domu, odnośnie której Sąd powziął wątpliwość co do jej uzyskania zgodnie z prawem. Zaskarżone natomiast w niniejszym postępowaniu decyzje jako podstawę odmowy wypłaty równoważnika wskazują okoliczność, że skarżący posiadał zakwaterowanie tymczasowe, co zresztą sam skarżący przyznaje. W niniejszej sprawie nie doszło zatem do naruszenia zasady związania oceną prawną i wskazaniami Sądu, albowiem Sąd w wyroku z dnia 12.05.2000r. w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 1496/97 wypowiadał się jedynie o wadliwości zaskarżonych wówczas decyzji z powodu braku zaistnienia przesłanki z art. 88 ust. 2 w związku z art. 24 ust. 1 pkt. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Wyrok Sądu nie dotyczył natomiast przesłanki z art. 88 ust. 2 w związku z art. 24 ust. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. Wydane zatem w niniejszej sprawie decyzje administracyjne są zgodne z prawem. Z tego powodu Sąd uznał skargę za nieuzasadnioną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o jej oddaleniu. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.