II SA/Kr 269/11

Kraków, dnia 11 marca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.K. i J.K. na pismo Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. z dnia 30 grudnia 2010 r. znak: [...] w przedmiocie niepodjęcia działań w zakresie prac zabezpieczających postanawia skargę odrzucić Pismem z dnia 10 stycznia 2011 r. skarżący J.K. i B.K. wnieśli skargę na pismo Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia 30 grudnia 2010 r. Skarżący w skardze wnieśli o "uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu l instancji z dnia [...] listopada 2010 r.". Wskazali, że przedmiotem żądania które skierowane było do Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. - Zarząd Zlewni Górnego D. z siedzibą w N. było podjęcie natychmiastowych działań zabezpieczających brzeg rzeki graniczący z ich posesją. Swoje żądanie umotywowali tym, że wskutek powodzi, która miała miejsce we wrześniu 2010 r. rzeka podmyła brzeg i dokonała wyrwy w nieruchomości na której znajdują się zabudowania mieszkalno-gospodarcze. W odpowiedzi na skargę Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej w W. wniósł o jej odrzucenie. Wskazał, że Zastępca Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. pismem z dnia 14 października udzielił skarżącym odpowiedzi na ich pismo z dnia 15 września 2010 r. (w którym zwrócili się o dokonanie zabezpieczenie lewego brzegu rzeki [...] ) i wyjaśnił przyczyny braku możliwości podjęcia prac zabezpieczających. W odpowiedzi na skargę organ wskazał również, że przepisy prawa materialnego, jakim jest ustawa z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne nie przewidują możliwości wszczęcia postępowania administracyjnego w sytuacji opisanej przez skarżących. Wobec tego, zdaniem Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej, pismo z dnia 14 października 2010 r. nie może być uznane za akt administracyjny, jakim jest decyzja. Również kolejne pismo Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej w K. z dnia 30 grudnia 2010 r. nie może zostać uznane za akt administracyjny podlegający kontroli sądu. W piśmie tym, stanowiącym odpowiedź organu na pismo skarżących z dnia 15 listopada 2010 r. zatytułowane "odwołanie od decyzji", Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej wyjaśnił powody niewykonania prac zabezpieczających oraz poinformował, że przedmiot sprawy określony przez skarżących nie kwalifikuje się do rozpatrzenia w toku postępowania administracyjnego. Mając na uwadze powyższe, organ stoi na stanowisku, że pisma z dnia 14 października 2010 r., jaki i z dnia 30 grudnia 2010 r. nie są aktami administracyjnymi. Wobec powyższego nie służy od nich ani odwołanie, ani skarga. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Przedmiotem kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne jest działalność organów administracji publicznej, która to działalność przybiera ściśle określone formy prawne i jest podejmowana w granicach kompetencji przyznanych organowi przez prawo. W art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm. -zwanej dalej p.p.s.a.) wskazano, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, stosując środki określone w tych przepisach. Ponadto, sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek, a organami administracji rządowej. Stosownie natomiast do art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Definicję organu administracji publicznej zawiera art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a., zgodnie z którym organem takim jest minister, centralny organ administracji rządowej, wojewoda, terenowe organy administracji rządowej, organy jednostek samorządu terytorialnego oraz organy i podmioty wymienione art. 1 pkt 2 tej ustawy. Jako organ administracji publicznej traktowany jest również podmiot powołany z mocy prawa lub na podstawie porozumień do załatwiania spraw w drodze decyzji administracyjnych. Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej jest centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach gospodarowania wodami, a w szczególności w sprawach zarządzania wodami oraz korzystania z wód, co wynika z przepisu art. 89 ust. 1 ustawy Prawo wodne. W niniejszej sprawie skarżący złożył skargę na pismo Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia 30 grudnia 2010 r. wyjaśniające, że w przedmiotowej sprawie nie ma podstaw do wszczęcia postępowania administracyjnego, gdyż rozpatrywanie spraw skarg i interwencji w sprawach dotyczących obowiązków statutowych regionalnych zarządów gospodarki wodnej nie wymaga wydawania decyzji administracyjnej. Sąd mając na uwadze przytoczone powyżej przepisy, określające jego właściwość rzeczową uznał, że zaskarżone w niniejszej sprawie pismo nie należy do żadnej z w/w kategorii przedmiotów - nie jest ani decyzją administracyjną, ani postanowieniem, ani innym aktem, stanowiącym przejaw władczej działalności organów administracji publicznej i kreującym uprawnienia, bądź obowiązki w konkretnej sprawie indywidualnej. Biorąc bowiem pod uwagę treść tego pisma oraz przebieg sprawy sąd stwierdził, że nie sposób uznać go za akt administracyjny, wydany w indywidualnej sprawie, który określałby jakiekolwiek prawa, bądź obowiązki, konkretnie oznaczonego podmiotu, w indywidualnie oznaczonej sprawie administracyjnej. Mając powyższe na względzie sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.