II SA/Kr 2699/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Sędziowie AWSA Beata Cieloch AWSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Protokolant Agnieszka Słaboń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lipca 2006 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 11 lipca 2002 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego S. P. kwotę 10, -zł (słownie: dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia 11 lipca 2002 r., znak: [...] po rozpatrzeniu odwołania S. P. od decyzji Burmistrza Miasta S. z dnia [...] kwietnia 2002 r. znak: [...] o ustaleniu - na wniosek P. K. - warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr 1 w S., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 40 ust. 1 i art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 z poźn. zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium wskazało, że wskazaną wyżej decyzją Burmistrz m. S. - na wniosek P. K. - ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania działki nr 1 przy ul. [...] w S. Przedmiotem wniosku była rozbudowa budynku mieszkalnego w granicy działki nr 2 o ok. 20 m2 oraz przebudowa budynku gospodarczego o powierzchni ok. 50 m2. Według obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m. S., zatwierdzonego Uchwałą Nr 143/XXVIII/92 Rady Miejskiej w Szczawnicy z dnia 26 października 1992 r. (Dz. Urz. Woj. Nowosądeckiego Nr 27/92, poz. 294), objęta wnioskiem działka wchodzi w skład terenu o symbolu "A" przeznaczonego na cele mieszkalnictwa jednorodzinnego i zagrodowego. W myśl przepisu art. 40 ust. 1 i art.43 ustawy organ nie mógł odmówić - z uwagi na zgodność wniosku z planem miejscowym - wydania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Od decyzji - w prawem zakreślonym terminie - odwołał się S. P., właściciel działki nr 3 sąsiadującej z terenem inwestycji od strony zachodniej. Na działce nr 3 znajdują się budynki: mieszkalny i gospodarczy usytuowane tuż przy granicy z działką nr 1. Odwołujący się podnosił, że projektowana rozbudowa pogorszy warunki użytkowania sąsiedniej nieruchomości, a ponadto narusza prawo budowlane poprzez zbliżenie do istniejącej zabudowy drewnianej. Decyzja organu pierwszej instancji nie rozstrzyga także - w ocenie odwołującego się - kwestii możliwości przyszłościowego zagospodarowania działki nr 3. Organ przekazując odwołanie wyjaśnił, że budynek mieszkalny skarżącego od strony działki nr 1 nie posiada otworów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło, że odwołanie jest nieuzasadnione, bowiem zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji nie narusza prawa. Odnosząc się do zarzutów odwołania stwierdzono, że zarzut skarżącego w kwestii domniemanego pogorszenia warunków użytkowych na działce sąsiedniej spowodowanego zamierzoną rozbudową i przebudową budynków na działce wnioskodawcy - należy uznać za przedwczesny. Zaskarżona decyzja nie określa usytuowania projektowanej zabudowy oraz nie określa także w związku z tym żadnych odległości od granic sąsiednich działek. Nakazuje natomiast zachowanie warunków technicznych zawartych w przepisach szczególnych oraz ustala warunek zminimalizowania wpływu inwestycji na działki sąsiednie, na ich funkcjonalne wykorzystanie i zagospodarowanie. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że wniesione przez skarżącego uwagi i żądania są przedwczesne i mogą być przedmiotem rozpatrzenia dopiero w fazie sporządzania projektu budowlanego wraz z projektem zagospodarowania działki, przy ubieganiu się wnioskodawcy o pozwolenie na budowę. Nie może być także uwzględniony zarzut naruszenia interesów osób trzecich, bowiem o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - w myśl przepisu art. 46 ust.2 ustawy - nie narusza prawa własności ani uprawnień i praw osób trzecich. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 11 lipca 2002 r., znak: [...] złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie S. P. zarzucając tej decyzji niezgodność ze stanem faktycznym, prawem budowlanym a także naruszenia zasad współżycia społecznego. Skarżący podnosi, że ustalenia zawarte w punkcie 1 załącznika nr 2 do decyzji Burmistrza m. S. z dnia [...] kwietnia 2002 r. znak: [...] określające charakter i program inwestycji, rodzaj i wielkość rozbudowy, a zwłaszcza przybliżające sąsiednią zabudowę do granic działki skarżącego pogarszają warunki użytkowe działki skarżącego i ograniczają, a nawet przekreślają w przyszłości możliwość jej zabudowy. W ocenie skarżącego, w sprawie konieczne było przeprowadzenie rozprawy administracyjnej, za czym przemawia okoliczność nieuwzględnienia faktu, iż dom skarżącego posiada otwór okienny od strony południowej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy odniósł się do stanowiska skarżącego, podtrzymał dotychczas prezentowaną argumentacją na uzasadnienie swojego stanowiska oraz wniósł o oddalenie skargi. W piśmie z dnia 15 maja 2006 r. skarżący S. P. oświadczył, że jego skarga jest aktualna. W uzupełnieniu zarzutów skargi podniósł, że na podstawie zaskarżonej decyzji zostało wydane pozwolenie na budowę, które usankcjonowało zbliżenia inwestycji do granic jego działki nr 3 w sposób ograniczający użytkowanie tej działki. Ponadto zamiast budynku gospodarczego wybudowano budynek mieszkalny z balkonami. W ocenie skarżącego zaskarżona decyzja została wydana niezgodnie z przepisami § 12 ust. 6 i § 13 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. (Dz. U. nr 15, poz. 140). Skarżący twierdzi, że konieczne jest przeprowadzenie "naoczni" w terenie, a sąd przy rozstrzyganiu sprawy powinien brać pod uwagę stan dzisiejszy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone - czyli również w sytuacji niniejszej sprawy ze skargi S. P. - podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu, terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Oznacza to, iż w przedmiotowej sprawie sąd bierze pod uwagę przede wszystkim obowiązujące w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia regulacje ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t. jedn.: Dz.U. z 1999 r, nr 15, poz. 139 z późn. zm.) oraz przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Nie jest zatem możliwy do uwzględnienia wniosek skarżącego o uwzględnienie przy rozpatrywaniu sprawy z jego skargi aktualnego stanu faktycznego. Ponadto zgodnie z art. 133 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy, a postępowanie dowodowe może ograniczać się wyłącznie do dowodów z dokumentów, przy czym przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów jest dopuszczalne, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie (art. 106 § 3). Wniosek skarżącego o przeprowadzenie przez sąd dowodu z oględzin nieruchomości nie mógł być zatem uwzględniony. Ze względu na powyższą zasadę kontroli oraz treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, konieczne jest podkreślenie, że przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie była wyłącznie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 11 lipca 2002 r., znak: [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza m. S. z dnia [...] kwietnia 2002 r. znak: [...] o ustaleniu - na wniosek P. K. - warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr 1 w S. dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego w granicy działki nr 2 o ok. 20 m2 oraz przebudowie budynku gospodarczego o powierzchni ok. 50 m2. Podkreślić należy, że w świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Należy zasygnalizować, że w świetle art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie narusza prawa własności, uprawnień osób trzecich ani nie rodzi praw do terenu. Stąd też zarzut skarżącego, że ustalenia zawarte w punkcie 1 załącznika nr 2 do decyzji Burmistrza m. S. z dnia [...] kwietnia 2002 r. znak: [...] określające charakter i program inwestycji, rodzaj i wielkość rozbudowy, a zwłaszcza przybliżające sąsiednią zabudowę do granic działki skarżącego pogarszają warunki użytkowe działki skarżącego i ograniczają, a nawet przekreślają w przyszłości możliwość jej zabudowy nie może zostać uwzględniony, gdyż podnoszony na etapie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zarzut taki jest przedwczesny. Podkreślić należy, że wprawdzie decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może naruszać interesów osób trzecich, jednakże ochrona tych interesów i w ślad za tym obowiązek uwzględnienia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich może w tym postępowaniu następować w granicach określonych ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego (ewentualnie przepisów szczególnych w przypadku braku planu) i nie może obejmować kwestii objętych zakresem regulacji prawa budowlanego, a takich właśnie kwestii dotyczą w istocie zarzuty skarżącego. Należy - wobec cytowanej regulacji ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym -podzielić pogląd, że ochrona interesów osób trzecich na etapie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może być zapewniona całościowo i przejmować działań właściwych ochronie interesów osób trzecich na etapie pozwolenia na budowę, wobec czego nie może być tak konkretna i szczegółowo określona, jak w pozwoleniu na budowę (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 1999 r., II SA/Gd 2256/97, niepublikowany). Skoro ustawodawca zdecydował się na rozdzielenie w postępowaniu administracyjnym dwu faz procesu inwestycyjnego, niedopuszczalne byłoby przyjęcie założenia, że przedmiotem badania zarówno w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jak i w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę byłyby te same okoliczności. Istota postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu sprowadza się w zasadzie do badania zgodności zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym), a kwestie sporne co do zagadnień techniczno-budowlanych mogą być rozstrzygane tylko w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę (tak NSA w wyroku z dnia 23 stycznia 2001 r. (sygn. akt IV SA 2709/98, LEX nr 53357) Wskazywane przez skarżącego w skardze i w toku postępowania administracyjnego, jak i postępowania sądowoadministracyjnego argumenty dotyczące sposobu technicznego zrealizowania przedmiotowej inwestycji, ewentualnych odstępstw inwestora od zakresu uzyskanego pozwolenia na budowę, a także naruszenia prawa własności należącej do skarżącego nieruchomości nie mogą odnieść skutku na etapie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Mając na uwadze istotę postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu należy stwierdzić, że nie było podstaw do przeprowadzania przez organy administracji rozprawy administracyjnej. Należy zauważyć, że postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu odbywało się dwuetapowo. W pierwszej kolejności na właściwym organie administracji ciążył obowiązek zbadania zgodności zamierzenia inwestycyjnego z prawem, w tym z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym organ nie mógł odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie było zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Po stwierdzeniu zgodności zamierzenia inwestycyjnego z prawem rozpoczynał się drugi etap postępowania polegający na ustalaniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla danego zamierzenia inwestycyjnego. W konsekwencji po pierwsze kwestia poprawności bądź niepoprawności ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji zgodnej z prawem nie mogła zatem przesądzać o dopuszczalności odmowy wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, a po drugie nie istniały przesłanki do przeprowadzenia rozprawy administracyjnej określone w art. 89 k.p.a. Rozprawa taka nie zapewniłaby przyspieszenia lub uproszczenia postępowania bądź osiągnięcia celu wychowawczego, "nie służyłaby też - ze względu na charakter postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - uzgodnieniu interesów stron. Z tych samych względów nie była potrzebna do wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin. Obowiązek rozprawy w niniejszej sprawie nie wynikał także z przepisów szczególnych. Ze wskazanej wyżej zasady, zgodnie z którą sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną wynika, że to, że skarga na decyzję administracyjną może być uwzględniona nawet wówczas, gdy jej zarzuty nie są trafne, lecz zachodzi inna - w skardze nie powołana - okoliczność uzasadniająca w myśl art. 145 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnienie skargi. Mając powyższe na uwadze wskazać należy na uchybienia, których dopuściły się orzekające w sprawie organy, w skardze nie podniesione, lecz prowadzące do jej uwzględnienia. Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym podstawą wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu są ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przeprowadzenie dowodu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest więc czynnością konieczną do rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Dotyczy to także organu odwoławczego, który taką decyzję kontroluje na skutek wniesionego odwołania. Z art. 138 k.p.a. wynika bowiem, że organ odwoławczy nie może ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu pierwszej instancji, lecz że jest zobowiązany sprawę ponownie rozstrzygnąć. Z decyzji organu pierwszej instancji wynika, że organ ten miał wprawdzie na uwadze ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w aktach jednak stosownego wypisu z tego planu nie zamieszczono. Uniemożliwia to dokonanie kontroli, czy istotnie decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest zgodna z ustaleniami tego planu. Wadliwość ta mogłaby zostać usunięta w postępowaniu przed sądem administracyjnym poprzez uzupełnienie postępowania dowodowego w trybie cytowanego wyżej art. 106 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd administracyjny mógłby bowiem po dołączeniu do akt wypisu z planu dokonać kontroli, czy dokonane na jego podstawie ustalenia organu pierwszej instancji są prawidłowe. Jednakże również postępowanie przed organem odwoławczym dotknięte jest wadą, przy czym tej wady nie sposób w wyżej opisany sposób usunąć. Zgodnie z utrwalonym już w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądem, akta sprawy dotyczące wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powinny zawierać między innymi wyrys i wypis z aktualnego planu zagospodarowania przestrzennego w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne dla oceny zgodności planowej inwestycji z wszystkimi ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (por. np. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 1997 r., II S.A./Gd 780/96, niepublikowany). Obowiązkiem organu - istotnym zarówno z punktu widzenia administracyjnego postępowania odwoławczego, jak i postępowania sądowoadministracyjnego - jest przesłanie całości dokumentacji zgromadzonej w sprawie i stanowiącej podstawę jej rozstrzygnięcia. W sprawach o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu należy dołączać do akt uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz czytelny wyrys z planu zagospodarowania przestrzennego z zaznaczeniem działki, na której planowana jest przedmiotowa inwestycja. Tymczasem w aktach organu odwoławczego, tak jak i w aktach poprzedzających wydanie decyzji pierwszoinstancyjnej także brak wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Za wypis taki nie może być uznana odręczna adnotacja datowana na dzień 8 maja 2002 r. podpisana przez działającego z upoważnienia Burmistrza S. mgr inż. J. M. ograniczająca się wyłącznie do wskazania, że obszar "A" to teren zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej, a obszar "B" to droga lokalna, ulica [...]. Ponadto znajdująca się w aktach kserokopia wyrysu z planu zagospodarowania przestrzennego jest nieczytelna w takim stopniu, że nie jest możliwe zweryfikowanie twierdzeń organów administracji o położeniu inwestycji we wskazanych w decyzji obszarach planu. Na podstawie tej dokumentacji nie można zlokalizować terenu inwestycji a także niemożliwe byłoby przyporządkowanie poszczególnym obszarom ustaleń planu (gdyby te ustalenia w aktach się znajdowały). Okoliczności powyższe wskazują, że decyzja organu odwoławczego, która, jak zaznaczono, ma być wydana po ponownym rozstrzygnięciu sprawy, została wydana bez rozważenia ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tym samym postępowanie przed organem odwoławczym nie spełnia przewidzianej w kodeksie postępowania administracyjnego funkcji, co nie może być w postępowaniu przed sądem administracyjnym sanowane. W niniejszej sprawie wskazane uchybienie jest tym większe, gdy się zważy - w oparciu o treść uzasadnień postanowienia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. z dnia [...] marca 2002 r., znak: [...] oraz postanowienia Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w K. z dnia [...] kwietnia 2002 r., nr [...] - że uzgodnienia, jakie zapadły w sprawie nawiązują do wyznaczonej przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Miasta S. strefy ochrony konserwatorskiej i strefy "B" ochrony uzdrowiskowej, tj. do ustaleń planu, do których organy obydwu instancji nie odniosły się i których to ustaleń nie można zweryfikować na podstawie akt sprawy. Nie jest w tym stanie rzeczy również możliwe zweryfikowanie procedury poprzedzającej wydanie zaskarżonej decyzji w zakresie spełnienia wymogu uzyskania stosownych uzgodnień przed wydaniem decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, o jakich stanowił art. 40 ust. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z treścią art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W przedmiotowej sprawie należy stwierdzić, iż decyzje organów obydwu instancji zapadły z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a uchybienie tego rodzaju nie może być konwalidowane w postępowaniu przed organem drugiej instancji, gdyż działanie takie naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W związku z tym uchylenie w postępowaniu sądowoadministracyjnym również decyzji organu pierwszej instancji jest niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. W tym stanie rzeczy - mając na uwadze treść art. 145 § 1 pkt 1c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270), należało uchylić zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 11 lipca 2002 r., znak: [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta S. z dnia [...] kwietnia 2002 r. znak: [...] o ustaleniu -na wniosek P. K. - warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr 1 w S. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270).