II SA/Kr 270/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Sędziowie : WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) NSA Jan Zimmermann Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2011 r. sprawy ze skargi R.M. na decyzję Wojewody z dnia 14 grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego R.M. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Inwestor Spółka "[....] " sp. z o.o. złożyła w dniu [....] grudnia 2008 r. do Prezydenta Miasta K. wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji pod nazwą: "rozbudowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z instalacjami wewnętrznymi: elektryczną, gazową z kotłownią gazową, odgromową, kanalizacji deszczowej i sanitarnej, wodociągową, centralnego ogrzewania, wentylacji mechanicznej; wraz z garażem podziemnym i infrastrukturą techniczną na działce nr nr [....] obręb [....] przy ul. [....] w K". W dniu 29 czerwca 2009 r., organ I instancji wydał decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Stwierdził, że kategoryczny sprzeciw współwłaściciela działki nr [....] , (pomimo złożonego oświadczenia o posiadanym przez inwestora prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane), świadczy o tym, że nie można uznać, iż inwestor posiada prawo do korzystania z działki nr [....] na cele budowlane. Po rozpatrzeniu odwołania inwestora "[....] " Spółka z o.o., decyzja ta została uchylona przez organ odwoławczy i sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia. W ponownie prowadzonym postępowaniu w dniu 21 grudnia 2009 r. została wydana decyzja Nr [....] Prezydenta Miasta K. znak: [....] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. w wyniku rozpatrzenia odwołania R.M. , decyzją wojewody wydaną w dniu 15 marca 2010 r. ponownie uchylono zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wymagane było bowiem przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w znacznym zakresie. Wyjaśnienia wymagały m.in. podnoszone przez odwołującego się argumenty dotyczące obawy naruszenia konstrukcji budynku w związku z projektowanym wyburzeniem fragmentu ściany podziemnego garażu. Brak było analizy stanu technicznego obiektu podlegającego rozbudowie, w bezpośrednim sąsiedztwie z istniejącym budynkiem przy granicy działki, o której mowa w § 206 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Stwierdzono wówczas, że część konstrukcyjna projektu budowlanego nie była spójna z częścią architektoniczną. Brak było rzędnych projektowanego terenu wokół budynku, co uniemożliwiało ocenę ustaleń dotyczących spełnienia warunków § 13 ww. rozporządzenia (wysokości przesłaniania). Znajdujący się w projekcie rysunek (PZT-02) był nieczytelny, nieprecyzyjny i niejednoznaczny, zatem nie dawał możliwości zweryfikowania zawartych w nim twierdzeń. Na ww. rysunku nie zostały zwymiarowane odległości do innych budynków znajdujących się na działce objętej inwestycją jak i innych działkach. W toku kolejnego postępowania, projekt budowlany został uzupełniony oraz częściowo zmieniony, a do akt dołączono dodatkowe wyjaśnienia w sprawie. Umożliwiono stronom postępowania zapoznanie się ze zgromadzonymi aktami informując pismem z dnia [....] 2010 r. o możliwości zapoznania się z całością materiału dowodowego. Po czym w dniu 17 maja 2010 r. Prezydent Miasta K. wydał decyzję nr [....] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę inwestycji pn: "rozbudowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z instalacjami wewnętrznymi: elektryczną, gazową z kotłownią gazową, odgromową, kanalizacji deszczowej i sanitarnej, wodociągową, centralnego ogrzewania, wentylacji mechanicznej; wraz z garażem podziemnym i infrastrukturą techniczną na działce nr nr [....] obręb [....] przy ul. [....] w K". Od tej decyzji wniesiono odwołanie i Wojewoda [....] decyzją z dnia 14 grudnia 2010 r. znak: [....] , działając na podstawie art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art.104 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję nr [....] Prezydenta Miasta K. wydaną w dniu 17 maja 2010 r., znak: [....] , o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla inwestora: "[....] " Sp. z o.o. inwestycji pn: "rozbudowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z instalacjami wewnętrznymi: elektryczną, gazową z kotłownią gazową, odgromową, kanalizacji deszczowej i sanitarnej, wodociągową, centralnego ogrzewania, wentylacji mechanicznej; wraz z garażem podziemnym i infrastrukturą techniczną na działce nr nr [....] obręb [....] przy ul. [....] w K". W uzasadnieniu organ podał, że w przedmiotowej sprawie Inwestor Spółka "[....] " Sp. z o.o. z siedzibą w K. , złożyła do organu administracji architektoniczno-budowlanej w dniu 15 grudnia 2008 r., wniosek o pozwolenie na budowę. Wniosek ten został złożony w okresie ważności ostatecznej decyzji nr [....] o ustaleniu warunków zabudowy wydanej w dniu 22 października 2007 r. znak: [....] . Do wniosku o pozwolenie na budowę zostało dołączone oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz projekt budowlany wykonany przez osoby posiadające stosowne uprawnienia i należące do właściwej izby samorządu zawodowego potwierdzone zaświadczeniem. O przebiegu toczącego się postępowania były powiadamiane strony tego postępowania ustalone przez organ I instancji. Organ odwoławczy podniósł, że analizując akta przedmiotowej sprawy stwierdzono, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Decyzja ta ustalała wysokość obiektu określając nieprzekraczalny poziom: 9 metrów do poziomu gzymsu/okapu, dla części budynku z dachem płaskim ustalono wysokość do 9 metrów do poziomu attyki i wysokość głównej kalenicy budynku do 13 metrów (mierzoną jako średnia arytmetyczna wysokości najwyższej i najniższej rzędnej projektowanego poziomu terenu), natomiast kąty nachylenia głównych połaci dachowych określono w przedziale 30° - 45°. Parametry te zostały spełnione. Wskazano, że projekt budowlany zawiera orzeczenie o możliwości rozbudowy, określono drugą kategorię geotechniczną obiektu przy złożonych warunkach gruntowych. Wykonane zostało opracowanie geologiczno-inżynierskie przyjęte bez zastrzeżeń przez Wydział Gospodarki Komunalnej i Ochrony Środowiska UMK znak: [....] . Załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Przedmiotowa inwestycja nie należy do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dlatego też nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Do akt sprawy załączone zostały warunki: Zakładu Energetycznego [....] SA - [....] , w zakresie wykonania przyłączenia obiektu do sieci energii elektrycznej, Zakładu Gazowniczego w K. w zakresie przyłączenia projektowanego obiektu do sieci gazowej, warunki zapewniające możliwość przyłączenia projektowanej rozbudowy obiektu do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej. Załączone również oświadczenie (z .... marca 2010 r.) Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie o warunkach przyłączenia przedmiotowej inwestycji do dróg lądowych i możliwości połączenia z drogą istniejący zjazd do garażu podziemnego - zrealizowany w oparciu o decyzję pozwolenia na budowę nr [....] z dnia 20 stycznia 2006 r. Ponadto w wyniku przeprowadzonej analizy (rys. AS-2, karta 800 akt administracyjnych) stwierdzono, że zostały spełnione przepisy § 13 warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie umożliwienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, ponieważ między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający. Z analizy wynika, że wysokość przesłaniającej krawędzi dachu (mierzonej między ramionami kąta 60°, na osi okna pomieszczenia przesłanianego) wynosi od 12,49 metra (mierzonej od wysokości parapetu najniżej usytuowanego okna objętego analizą) i jest mniejsza od odległości pomiędzy budynkami - wynoszącej od 13,47 metra - umożliwione jest zatem naturalne oświetlenie pomieszczeń na pobyt ludzi (warunek § 13 pkt 2 został spełniony). Natomiast z analizy nasłonecznienia, o której mowa w § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (rys. AS-1, karta 801 akt administracyjnych sprawy) wynika, iż spełnione są warunki nasłonecznienia pokoi mieszkalnych w budynkach na działce sąsiedniej. Podnoszony argument odwołania dotyczący "braku legitymowania się przez inwestora prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane" nie znajduje uzasadnienia, ponieważ inwestor załączył do wniosku o pozwolenie na budowę oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a ponadto dołączył do akt postępowania odwoławczego (umowy - akty notarialne) świadczące o prawidłowo złożonym oświadczeniu. Nie znajduje również uzasadnienia argument o "naruszeniu art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w związku z § 204 ust. 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie o występowaniu w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich. Do akt sprawy została załączona bowiem ekspertyza konstrukcyjna opracowana na podstawie § 206 ww. rozporządzenia, dotycząca rozbudowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z garażem podziemnym i infrastrukturą techniczną na działkach nr nr [....] , w której stwierdzono brak negatywnego oddziaływania projektowanej rozbudowy na istniejący budynek odwołującego oraz istniejącą konstrukcję podziemnego garażu. Odwołujący się w toku postępowania podnosił kwestie dotyczące jego zdaniem nieprawidłowo wydanych przez Prezydenta Miasta K. decyzji z dnia 14 listopada 2007 r., o podziale nieruchomości (działki nr....) oraz zaświadczenia o samodzielności lokali z dnia [....] stycznia 2008 r. Wyjaśniono, że kwestie te nie mogą być przedmiotem mniejszego postępowania. Z powyższą decyzją nie zgodził się R.M. wnosząc na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie uznając ją za krzywdzącą i sprzeczną z prawem. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K. i o zasądzenie kosztów postępowania. Zakwestionowanej decyzji zarzucił naruszenie: art.15 K.p.a w związku z art. 138 § 1 K.p.a. poprzez brak merytorycznego rozpoznania sprawy i oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na ustaleniach organu I instancji, w wyniku czego utrzymano w mocy wadliwą decyzję organu I instancji, naruszenie wyrażonej w art. 8 K.p.a. zasady lojalności poprzez przyjęcie za prawidłowe rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta K. , pomimo nie zastosowania się przez organ I instancji do zaleceń Wojewody określonych poprzednią decyzją. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [....] wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), w skrócie jako "P.p.s.a."), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzeniem jej nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, określone są w przepisie art. 145 § 1 P.p.s.a. Analiza prawidłowości kontrolowanego postępowania administracyjnego prowadzi do wniosku, że decyzja organu odwoławczego zawiera uchybienia, które mogłyby mieć istotny wpływ na rozstrzygniecie organu odwoławczego. Istotą sporu jest określenie, czy złożone oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do nieruchomości na cele budowlane oraz dołączone przez niego dokumenty wskazujące na tytuł prawny jest wystarczające do rozpoczęcia robót budowlanych i to niezależnie od tego, na jakie dowody wskazujące na swój tytuł prawny powołuje się skarżący. Przedsięwzięcie budowlane opisane projektem budowlanym znajdującym się w aktach sprawy dotyczy inwestycji pod nazwą "rozbudowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z instalacjami wewnętrznymi: elektryczną, gazową z kotłownią gazową, odgromową, kanalizacji deszczowej i sanitarnej, wodociągową, centralnego ogrzewania, wentylacji mechanicznej; wraz z garażem podziemnym i infrastrukturą techniczną na działce nr nr [....] obręb [....] przy ul. [....] w K". Usytuowanie samej inwestycji w terenie obrazuje projekt zagospodarowania terenu, znajdujący się w projekcie budowlanym. Projekt ten obejmuje mapę nr rysunku [....] . Zgodnie z tą mapą projektowana część podziemna inwestycji obejmuje garaż usytuowany na działce nr [....] , przy czym jedna ze ścian (lub ewentualnie połączenia) tego garażu o szerokości 6, 2 metra stanowi ścianę garażu podziemnego już znajdującego się na działce nr 319/4. Wprawdzie z projektu zagospodarowania terenu nie wynika, czy ściana istniejącego garażu podziemnego na działce nr [....] stanowi zarazem ścianę projektowanego garażu podziemnego na działce nr [....] , ale tą okoliczność należy ustalić na podstawie projektu budowlanego. Na rysunku oznaczonym symbolem A-01 zawierającej rzut piwnic wyraźnie zaznaczono przebieg granicy między działką nr [....] i [....] i jak z tego rysunku wynika, granica między tymi dwoma garażami podziemnymi (projektowanym na działce nr [....] i istniejącym na działce nr 319/4 przebiega dokładnie po ścianie garażu a w zasadzie tej ściany tam nie ma. Dodatkowo z rysunku tego wynika, że garaż na działce nr [....] już istnieje, a projektowana część budynku obejmuje garaż na działce nr [....] . Istnieje więc rozbieżność między projektem budowlanym a planem zagospodarowania terenu. Z aktu notarialnego sporządzonego w dniu [....] 2007 r. wynika, że właścicielem działki nr [....] jest wyłącznie Spółka [....] sp. z o.o., a współwłaścicielami działki nr [....] są Spółki "[....] " sp. z o.o. i "[....] " sp. z o.o. w ½ części. Co ważne, do tego aktu notarialnego dołączono dwa załączniki graficzne przedstawiające usytuowanie garaży na działkach nr [....] i [....] . Ze znajdującego się w aktach sprawy aktu notarialnego z dnia [....] 2006 r. zawierającego umowę przedwstępną sprzedaży między Spółkami "[....] " sp. z o.o. i "[....] " sp. z o.o. (a w szczególności z załącznika nr 4 do tejże umowy) wynika, planowany jest etap II inwestycji na działce nr [....] i to może również sugerować załącznik nr [....] , natomiast inne załączniki oznaczona również jako nr 1 a opisane: garaż podziemny i partery budynku wskazują, że inwestycja na obszarze obejmującym późniejszą działkę nr 319/3 już została zrealizowana. Natomiast na podstawie umowy zawartej aktem notarialnym z dnia [....] 2008 r. Skarżący nabył, między innymi, udział w wysokości 9148/87291 w części nieruchomości wspólnej (garażu) jako prawo związane z prawem odrębnej własności nieruchomości lokalowej. Z tego aktu notarialnego (umowy ustanowienia odrębnej własności lokalu) wynika, że udział skarżącego w nieruchomości wspólnej obejmuje nieruchomość wspólną znajdującą się na działce nr [....] i prawa własności części wspólnych budynku znajdującego się na tej działce wraz z opisaniem tych części (ściany konstrukcyjne, ściany zewnętrzne, klatki schodowe, piony wentylacyjne, piony instalacyjne, ciągi komunikacyjne, połacie dachowe, inne urządzenia), a także wyłączne używanie (w ramach podziału quoad usum) miejsca postojowego oznaczonego nr 3. Załącznikiem nr 1 do tego aktu notarialnego jest garaż podziemny z zaznaczonym na nim miejscem postojowym przyznanym skarżącego do wyłącznego korzystania. Co ważne, załącznik ten nie zawiera żadnej informacji o istnieniu jakiegokolwiek garażu na działce sąsiedniej. Spójnym z tym załącznikiem jest również załącznik nr 4 określający inwestycję na działce nr [....] jako planowany kolejny etap inwestycji. Tak zgromadzony materiał dowodowy nie pozwalał na jednozdaniowe ustosunkowanie się do kwestii posiadania przez inwestora tytułu prawnego, jak na to wskazał w zaskarżonej decyzji Wojewoda [....] . Rzeczywiście obowiązująca ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 w art. 32 ust. 4 pkt 2 nakłada jedynie na inwestora obowiązek złożenia oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ale nie oznacza to, że samo złożenie takiego oświadczenia powoduje każdorazowe uznanie, że inwestor posiada tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Tak złożone oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane podlega weryfikacji w postępowaniu administracyjnym (wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2007 r., II OSK 193/07, LEX 339433). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 października 2009 r., II OSK 1534/08 stwierdził, iż nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie, czy inwestorowi rzeczywiście przysługiwało prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane było istotnym naruszeniem art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. W tej sprawie takiej weryfikacji organ odwoławczy nie przeprowadził, mimo że na skutek wniesienia odwołania miał obowiązek ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy. Definicja prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane została określona w art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem, za prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonania robót budowlanych. Jeżeli skarżący podnosi, że posiada prawo własności części wspólnych budynku (całego budynku, w skład którego techniczne wchodzi również garaż podziemny), a te części wspólne obejmują, między innymi, ściany nośne i ściany konstrukcyjne – to niewątpliwie ingerencja inwestora w ściany takiego budynku, polegająca np. na ich rozbiórce bądź wyburzeniu – skutkuje naruszeniem prawa skarżącego do tychże części wspólnych. Na stronie 13 aktu notarialnego z dnia [....] 2008 r. wyraźnie zapisano, że Spółka [....] Sp. z o.o. i Spółka [....] ustanawiają na rzecz skarżącego odrębną własność lokalu o innym przeznaczeniu niż mieszkalny oznaczonego numerem [....] – wielostanowiskowy garaż podziemny, w którym znajduje się 7 miejsc postojowych, komórki lokatorskie i pomieszczenie techniczne i z własnością tego lokalu będzie związany udział w nieruchomości wspólnej. Jeżeli tak sformułowana umowa zostanie skonfrontowana z projektem zagospodarowania terenu (rysunek nr PZT-01 i PZT-02) to okaże się że nie zostało w sposób nie budzący wątpliwości ustalone nawet, gdzie ma miejsce budowany garaż podziemny. Rysunek nr PZT-01 nie określa, aby na działce nr [....] już jakiś garaż podziemny istniał. Rysunek nr PZT-02 również nie wskazuje, aby na działce nr 319/3 jakikolwiek garaż już istniał, ale dodatkowo pokazuje, że na działce nr [....] projektuje się budowę garażu podziemnego. Z obu tych rysunków nie wynika, aby w obszarze oznaczonym kolorem szarym (oznaczonym dodatkowo jako III+p projektowana część nadziemna) istniał jakikolwiek garaż. Garaż ten zaznaczony jest dookoła szarej strefy projektowanej inwestycji. Być może jest to tylko niedokładne przedstawienie obszaru inwestycji, a jeżeli tak, to należało wezwać inwestora do dokładnego pokazania na projekcie zagospodarowania terenu zamierzonej inwestycji. Tym samym w świetle powyższego należy wskazać, że Wojewoda [....] w istocie w ogóle nie rozpoznał istotnej – a dla skarżącego podstawowej - kwestii w tej sprawie, mianowicie posiadanie tytułu prawnego inwestora do terenu inwestycji. Samo stwierdzenie, że inwestor przedłożył dokument potwierdzający posiadanie tytułu prawnego do inwestycji nie rozstrzyga – w tej sprawie – że tytułu prawnego do obszaru objętego inwestycją nie ma również skarżący. Właśnie w tym zakresie organ II instancji powinien dokonać analizy tej sprawy, a w pierwszej kolejności dokładnie ustalić, jak ma przebiegać projektowana inwestycja, a w szczególności garaż podziemny tej inwestycji. Rację ma więc skarżący podnosząc, że Wojewoda naruszył art. 15 K.p.a. poprzez brak merytorycznego rozpoznania sprawy, a w tym brak odniesienia się do zarzutów zawartych w odwołaniu skarżącego. Co do pozostałych zarzutów zawartych w skardze, w ocenie Sądu część z nich nie jest uzasadniona. Okoliczność, że określony lokal ma charakter samodzielnego lokalu nie oznacza, że nie jest dopuszczalna jakakolwiek ingerencja w substancję takiego lokalu. Jeżeli inwestor posiada tytuł prawny do danego lokalu, uzyskał wymagane decyzje (w tym o warunkach zabudowy – jeżeli jest niezbędna i pozwolenie na budowę), to nie ma przeszkód przed rozpoczęciem robót budowlanych, które mogą nawet doprowadzić do zmiany charakteru danego lokalu lub utraty przez niego tak rozumianej samodzielności. Zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903 z późn. zm.) samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu tej ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. Spełnienie wymagań samodzielnego lokalu mieszkalnego stwierdza starosta (prezydent miasta na prawach powiatu) w formie zaświadczenia. To zaświadczenie stwierdza tylko istniejący stan faktyczny, a nie prawny. Zasady dotyczące korzystania z części wspólnych nieruchomości reguluje wyżej opisana ustawa o własności lokali. Ta kwestia immanentnie wiąże się z prawem inwestora do korzystania z nieruchomości na cele budowy. Nie są zasadne te zarzuty, które kwestionują prawidłowość ustaleń co do zasięgu zaciemniania. Organy zgromadziły w tym zakresie materiał dowodowy, który w tym zakresie nie zawiera uchybień. Sam skarżący w zasadzie również nie kwestionuje tych ustaleń wskazując – w przypadku zaciemniania – że ustalenia wysokości okien nie dokonano na podstawie pomiarów geodezyjnych. Ze znajdujących się w aktach sprawy rysunków (rysunek na karcie nr 126, teczka I akt administracyjnych; rysunki nr 5 i 6 dołączone do ekspertyzy konstrukcyjnej dotyczącej rozbudowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z garażem podziemnym i infrastruktura techniczną na działce nr nr [....] przy ul. [....] w K. z marca 2010 r., teczka nr IV) wynika, że zostały one sporządzone poprawnie. Zasadnym są natomiast zgłaszane przez skarżącego wątpliwości co do samej ww. ekspertyzy. Zgodnie z § 206 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002r. Nr 75, poz. 690 z późn zm.) w przypadku, o którym mowa w § 204 ust. 5 tego rozporządzenia (tzn. jeżeli istnieje obawa, czy wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego może powodować zagrożenia dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenia jego przydatności do użytkowania) budowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku. Ekspertyza sporządzona na potrzeby tej sprawy przed organami administracji (teczka nr IV, karty 805-802) zawiera w swoim meritum jedną stronę – co nie jest jeszcze uchybieniem – ale powołuje się biegły w tej ekspertyzie na obliczenia wytrzymałości materiałów, których brak. Tym samym rację ma skarżący podnosząc, że tak naprawdę to organy administracji nie wiedziały, czy obliczenia przyjęte w projekcie budowlanym są prawidłowe, a skoro zwróciły się o sporządzenie dodatkowej ekspertyzy, to budziło to wątpliwości. Sama zaś ekspertyza nie pozwala na prześledzenie prawidłowego toku jej wykonania. W ocenie Sądu sporządzony projekt budowlany jest zgodny z treścią decyzji z dnia 3 października 2007 r. Nr [....] ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego (akta administracyjne sprawy, teczka I, karta nr 111). Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku, ponieważ stwierdzono naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie to dotyczy braku przeanalizowania posiadania tytułu prawnego skarżącego do obszaru objętego zamierzeniem budowlanym oraz uznania za należycie sporządzoną ekspertyzę wymaganą § 206 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a. właściwy w tej sprawie organ odwoławczy ponownie rozpoznając odwołanie powinien ustalić ponad jakąkolwiek wątpliwość obszar objęty zamierzeniem budowlanym i zwrócić się do inwestora o uzupełnienie rysunków zawierających projekt zagospodarowania terenu tak, aby były one czytelne z spójne z projektem budowlanym. Po ustaleniu tego obszaru należy dokonać analizy co do tytułu prawnego przysługującego skarżącemu i czy ten tytuł prawny obejmuje również obszar zamierzenia budowlanego. Należy również zwrócić się o ponowne przedłożenie ekspertyzy wymaganej § 206 rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wydając decyzję organ odwoławczy powinien dodatkowo, poza merytoryczną oceną sprawy, ustosunkować się do zarzutów zawartych w odwołaniu wyjaśniając, w razie uznania zarzutów odwołującego się za niezasadne, podstawy faktyczne i prawne braku uwzględnienia tych zarzutów. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 P.p.s.a. O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżoną decyzję, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W tej sprawie zwrot kosztów postępowania obejmuje zwrot kwoty uiszczonego wpisu. Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji wyroku.