II SA/Kr 270/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie : Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia 16 grudnia 2013 r., znak: [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego M. M. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta decyzją z dnia 27 sierpnia 2013 r., znak [...] na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo Budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243 poz. 162 3 z późn. zm.) oraz art. 104 k.p.a. - po rozpatrzeniu zgłoszenia: M. M. P.H.U. [...] z dnia 21 sierpnia 2013 r. w sprawie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych - wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie ogrodzenia od strony dróg publicznych: teren inwestycji działki nr: [...], [...], [...], [...] obr. [...] w K.. W uzasadnieniu tej decyzji organ I instancji wskazał, że na wnioskowanym terenie obowiązują miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego: obszaru "Kliny - Zachód II" (Uchwała nr XXX/361/11 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 listopada 2011 r.) oraz obszaru "Kliny Południe" (Uchwała nr LXVI/849/09 Rady Miasta Krakowa z dnia 18 marca 2009 r. Projektowane ogrodzenie na działkach: [...], [...], [...] ma być zlokalizowane w części terenu oznaczonej w planie "Kliny - Zachód II" symbolami: 3MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, 4MNU - tereny zabudowy mieszkaniowo - usługowej oraz 3, 4 ZP- tereny zieleni urządzonej, natomiast ogrodzenie na działkach nr: [...], [...], [...] ma być zlokalizowane w części terenu oznaczonej w planie "Kliny Południe" jako: ZI.1 - tereny zieleni izolacyjnej. W ramach przedmiotowego zgłoszenia inwestor planuje budowę ogrodzenia z paneli stalowych o wysokości 1,8 m na fundamencie betonowym zagłębionym w gruncie na 1 m. Zgodnie z § 25 uchwały nr XXX/361/11 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 listopada 2011 r. przeznaczeniem podstawowym terenu oznaczonego symbolem 3, 4 ZP jest zieleń urządzona. Przez zieleń urządzoną należy rozumieć urządzone i utrzymywane zespoły drzew, krzewów oraz zieleni niskiej (trawniki i kwietniki), w tym zieleni w pasach drogowych- realizowane wg projektu zieleni opracowanego dla zagospodarowania terenu inwestycji jako część składowa projektu budowlanego, a także publicznie dostępne zespół) zieleni zagospodarowane w sposób kompleksowy (§ 5 ust. 1 ppkt 12 ustaleń planu obszaru Kliny - Zachód II). Na terenie ZP dopuszcza się także lokalizację: niewydzielonych w planie dojść pieszych i tras rowerowych, ogólnodostępnych "nie kubaturowych" urządzeń turystycznych np. tablic informacyjnych, zadaszeń), elementów wyposażenia parku i urządzenia ścieżki dydaktycznej (dotyczy terenów 2ZP i 5ZP). Odnosząc się natomiast do zapisów planu obszaru Kliny Południe (Uchwała nr LXVI/849/09 Rady Miasta Krakowa z dnia 18 marca 2009 r.) ustalono. że przeznaczeniem podstawowym terenu ZI.1 jest zieleń ograniczająca niekorzystny wpływ terenów komunikacyjnych. Na danym terenie dopuszcza się możliwość lokalizacji obiektów i urządzeń takich jak: budowli i urządzeń związanych bezpośrednio z ochroną terenów sąsiednich przed uciążliwym oddziaływaniem układu komunikacyjnego, urządzeń i sieci infrastruktury technicznej, urządzeń ochrony akustycznej (ekranów akustycznych), nie wyznaczonych na rysunku planu wjazdów na tereny przyległych nieruchomości, dojść pieszych oraz ścieżek rowerowych, nie wyznaczonych na rysunku planu dróg dojazdowych i wewnętrznych a w terenie ZI. 14 również parkingów. Ponadto w terenie ZI nałożono obowiązek urządzenia zespołów zieleni niskiej, średniowysokiej i wysokiej zapewniającej ochronę przed hałasem i zanieczyszczeniami od terenów komunikacji (§ 33 ust. 3 pkt 2 ustaleń planu Kliny Południe). W planie Kliny Południe (§ 9 ust. 1 pkt h) obowiązuje nakaz zagospodarowania istniejących terenów zieleni oznaczonej w planie symbolem ZP, 2ZL, ZI jako przestrzeni ogólnodostępnych o charakterze zieleni urządzonej lub parkowej. Reasumując tereny wydzielone liniami rozgraniczającymi można przeznaczyć wyłącznie na cele mieszczące się w przeznaczeniu podstawowym oraz przy dochowaniu warunków przewidzianych uchwałami i spełnieniu wymogów przepisów odrębnych - na cele określone dla przeznaczenia dopuszczalnego. Brak wyraźnego umieszczenia w zapisach planu zakazu budowy ogrodzeń w poszczególnych obszarach (ZP i ZI) nie oznacza, iż budowa ogrodzeń w tych terenach jest dopuszczalna. Ponieważ budowa ogrodzenia nie została wymieniona zarówno w ustaleniach dotyczących przeznaczenia podstawowego, jak i dopuszczalnego dla danych terenów w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, toteż projektowane ogrodzenie stoi w sprzeczności z ustaleniami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego obszarów "Kliny - Zachód II" oraz "Kliny Południe". Z tego względu organ wniósł sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, który stanowi, że właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Od powyższej decyzji odwołał się inwestor M. M., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą P.H.U. [...], wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zdaniem inwestora planowana inwestycja polegająca na budowie ogrodzenia nie stoi w sprzeczności z przepisami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu tego odwołania decyzją z dnia 16 grudnia 2013 r., znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda stwierdził, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, a wniesiony sprzeciw jest słuszny. Zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowisko organu I instancji o niezgodności przedmiotu zgłoszenia z ustaleniami ww. miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego jest słuszne w zakresie dotyczącym niezgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "Kliny Południe". Nie znajduje się natomiast podstaw do stwierdzenia naruszenia przez projektowaną inwestycję ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Kliny - Zachód II". Bez względu na powyższe fakt stwierdzenia sprzeczności części inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego daje podstawę do wniesienia sprzeciwu wobec zgłaszanych robót budowlanych, na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. W związku z tym, że w ustaleniach planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Kliny - Zachód II" nie przedstawiono wyraźnych zakazów eliminujących na powyższym terenie w sposób bezwzględny możliwość grodzenia nieruchomości, należy uznać, iż jest ono dozwolone z wyjątkiem enumeratywnie wskazanych w planie przypadków, np. w zakresie sytuowania nowych pełnych ogrodzeń o wysokości powyżej 1,2 m oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,0 m w terenach MN, MNU oraz innych wskazanych w ustaleniach szczegółowych - § 8 ust. 2. Ponadto w ustaleniach ogólnych planu w § 13 opisano parametry ogrodzeń jakie należy stosować na terenie uregulowanym planem. W § 17 podano zakaz zabudowy i grodzenia terenów oznaczonych w ewidencji symbolami "dr" (drogi). Ustalenia szczegółowe planu, artykułują zakazy dotyczące grodzenia nieruchomości przyległych do cieku S., znajdujących się w strefie hydrogenicznej. W terenach, w których zaplanowano przedmiotowe ogrodzenie, tj. oznaczonych 1ZP, 3ZP, 4ZP, 4MNU, 3 MN zakazów sytuowania ogrodzeń nie określono. Zatem budowa ogrodzeń na tych terenach nie jest zakazana. Odmienna sytuacja dotyczy jednak tej części projektowanego ogrodzenia, która leży w terenie wyznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego obszaru "Kliny Południe" (Uchwała Nr LXVI/849/09 Rady Miasta Krakowa z 18.03.2009 r.) jako ZI.1 - tereny zieleni izolacyjnej. Dla powyższego terenu w § 9 ust. 1 pkt h określono nakaz zagospodarowania istniejących terenów zieleni oznaczonych symbolem ZP, ZPL, ZI jako przestrzeni ogólnodostępnych o charakterze zieleni urządzonej lub parkowej. Powyższy nakaz powoduje brak możliwości sytuowania ogrodzeń w sposób eliminujący powszechną dostępność tego terenu (w niniejszej sprawie zagrodzenie tego terenu spowoduje ograniczenie jego dostępności dla ogółu, umożliwiając jedynie dostęp do tego terenu mieszkańcom ogrodzonego terenu). Powyższy warunek należy interpretować jako tożsamy z brakiem możliwości grodzenia tego terenu, tym bardziej, że w ustaleniach szczegółowych planu nie znajdujemy wyraźnego określenia przeznaczenia terenu m.in. na budowę ogrodzeń. Mając więc na uwadze powyższe organ odwoławczy stwierdził, że zgłaszane przedsięwzięcie jest niezgodne z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy utrzymał więc zaskarżoną decyzję o sprzeciwie w mocy. Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. M. zarzucając je naruszenie przepisów prawa administracyjnego procesowego i materialnego: - art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwą interpretację i błędne zastosowanie, - art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie, - § 9 ust. 1 pkt h w zw. z § 33 uchwały Nr LXVI/849/09 Rady Miasta Krakowa z dnia 18 marca 2009 roku w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Kliny - Południe" poprzez przyjęcie, że zapisy przedmiotowego planu wprowadzają zakaz realizacji ogrodzeń na terenach zieleni izolacyjnej ZI, - art. 7 i 77 k.p.a. polegające na niewyczerpujący m zebraniu i zbadaniu materiału dowodowego w sprawie, - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zbyt skrótowe i niejasne sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia, - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy błędnego rozstrzygnięcia organu l instancji, zamiast jego uchylenia. W związku z powyższym strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że błędne jest założenie, że zawarty w przepisie § 9 ust. 1 pkt h ustaleń planu Kliny - Południe nakaz zagospodarowania istniejących terenów zieleni jako przestrzeni ogólnodostępnych o charakterze zieleni urządzonej lub parkowej, równoznaczny jest z zakazem wykonywania na tych terenach jakichkolwiek ogrodzeń. Ogrodzenie terenu nie musi bowiem wiązać się z wykluczeniem jego zagospodarowania jako ogólnodostępnej przestrzeni. Warto bowiem zauważyć, że wiele terenów publicznej zieleni urządzonej i parkowej jest w chwili obecnej ogrodzona (np. Park [...]), co absolutnie nie pozbawia ich charakteru przestrzeni ogólnodostępnej. Również czasowe ograniczenie możliwości korzystania z danej przestrzeni (np. w porze nocnej) lub wprowadzenie określonych ograniczeń w zakresie korzystania z danego terenu (zawartych np. w regulaminie parku, placu itp.) nie wpływa na charakter danej przestrzeni jako przestrzeni ogólnodostępnej. Sposób rozumienia przez organy obu instancji pojęcia "przestrzeni ogólnodostępnej" (jako przestrzeni do której każdy powinien mieć dostęp o każdej porze i bez żadnych ograniczeń) należy zatem uznać za absolutnie nieprawidłowy. W tym stanie rzeczy nie sposób przyjąć, że wykonanie przez właściciela terenu ogrodzenia pozostaje w sprzeczności z powołanym powyżej przepisem planu. Trudno również przyjąć, aby wykonanie ogrodzenia pozostawało w sprzeczności z podstawowym przeznaczeniem terenów oznaczonych w planie Kliny - Południe symbolem ZI (tereny zieleni izolacyjnej - § 33 ustaleń planu). Ogrodzenie przedmiotowego terenu absolutnie nie zmienia bowiem faktu, że zieleń na nim zaprojektowana ma charakter izolacyjny i będzie ona ograniczać niekorzystny wpływ terenów komunikacyjnych. Co więcej, wykonane ogrodzenie będzie stanowić dodatkową osłonę przed uciążliwościami komunikacyjnymi, co również przemawia za zasadnością i dopuszczalnością jego realizacji. Nie sposób zgodzić się ponadto z twierdzeniem, że inwestor może realizować na danym terenie wyłącznie takie inwestycje, które są wprost wskazane w planie miejscowym. Nie ulega bowiem wątpliwości, że plan miejscowy, jako akt prawny o charakterze ogólnym, nie określa dokładnie kształtu inwestycji jaka może być na danym terenie zrealizowana, ale określa jedynie granice, w ramach których inwestor może kształtować przyszłe zamierzenie inwestycyjne. Inwestor jest zatem uprawniony do realizacji wszelkich zamierzeń, które mieszczą się w ramach przeznaczenia określonego w planie (podstawowego i dopuszczalnego) z uwzględnieniem wyraźnych zakazów dotyczących danego terenu. Dodatkowo wątpliwości i rozbieżności dotyczące interpretacji zapisów planu nie powinny być rozstrzygane na niekorzyść strony, w szczególności jeżeli prowadzi to do ograniczenia konstytucyjnie chronionego prawa własności. Takie działanie organu jest również nie do pogodzenia z zasadą uwzględniania interesu obywateli w postępowaniu oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - dalej "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy). Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Dokonawszy kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem określonych wyżej kryteriów Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji podlegają uchyleniu z uwagi na naruszenie przepisów prawa materialnego. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest dopuszczalność lokalizacji ogrodzenia na działkach nr [...], [...], [...], [...] obr. [...] w K. w kontekście przepisów obowiązujących na tym terenie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Dokonując ustaleń faktycznych organy obu instancji w sposób niebudzący wątpliwości przyjęły, że część ogrodzenia zlokalizowana na działkach: [...], [...], [...] podlega przepisom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Kliny - Zachód II" (Uchwała nr XXX/361/11 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 listopada 2011 r.) i położona jest na terenach oznaczonych symbolami ← 3MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, ← 4MNU - tereny zabudowy mieszkaniowo - usługowej oraz ← 3, 4 ZP- tereny zieleni urządzonej, natomiast ogrodzenie na działkach nr: [...], [...], [...] ma być zlokalizowane w części terenu oznaczonej w planie "Kliny Południe" jako: ZI.1 - tereny zieleni izolacyjnej. W zaskarżonej decyzji prawidłowo przyjęto, że przepisy planu miejscowego "Kliny - Zachód II" nie stoją na przeszkodzie budowy ogrodzenia i w tym zakresie nie ma podstaw do wniesienia sprzeciwu. Sąd całkowicie podziela ocenę Wojewody [...] co do braku zakazu lokalizacji ogrodzeń na tym terenie. Organu obu instancji dokonały jednak nieprawidłowej wykładni przepisów planu miejscowego "Kliny Południe", co doprowadziło do wydania wadliwej decyzji o sprzeciwie od zamiaru wykonania robót budowlanych. Rozważając tę kwestię należy przede wszystkim zauważyć, ze zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego. Oznacza to, że przepisy miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego mają moc powszechnie obowiązującą na danym obszarze. W myśl art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm.) ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Z kolei ust. 2 art. 6 stanowi, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do: 1) zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich; 2) ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Przypomnieć również należy, że prawo własności jest wartością chronioną konstytucyjnie, bowiem zgodnie z art. 64 ust. 3 Konstytucji własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Dokonując interpretacji powyższych przepisów należy wskazać na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. II OSK 1407/11 (LEX nr 1367255), w którym stwierdzono: "Ingerencja gminy w prawa właścicielskie jest wyjątkiem od zasady nienaruszalności własności przez władze publiczne. Każde wyznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dodatkowych ograniczeń wykonywania prawa własności, musi być szczegółowo, profesjonalnie i wiarygodnie uzasadnione. Ograniczenia te nie mogą być interpretowane rozszerzająco". Na podobnym stanowisku stanął Naczelny Sąd Administracyjny również w wyrokach powołanych w skardze tj. w wyroku z dnia 22 listopada 2000 r., sygn. IV SA 2071/98 (LEX nr 77634) oraz w wyroku z dnia 27 września 1999 r. sygn. IV SA 1317/97 (LEX nr 48763). W niniejszej sprawie organy administracji architektoniczno - budowlanej wnosząc sprzeciw od zgłoszenia robót budowlanych dokonały takiej rozszerzającej interpretacji przepisów planu miejscowego "Kliny Południe". Paragraf 9 ust. 1 pkt h dla terenów zieleni izolacyjnej przewidziały nakaz zagospodarowania istniejących terenów zieleni jako przestrzeni ogólnodostępnych o charakterze zieleni urządzonej lub parkowej. Z kolei § 33 planu w ust. 1 jako podstawowe przeznaczenie terenów oznaczonych symbolem ZI przewidział zieleń ograniczającą niekorzystny wpływ terenów komunikacyjnych. W ust. 2 § 33 jako przeznaczenie dopuszczalne ustalono możliwość lokalizacji obiektów i urządzeń: 1/ budowli i urządzeń związanych bezpośrednio z ochroną terenów sąsiednich przed uciążliwym oddziaływaniem układu komunikacyjnego; 2/ urządzeń i sieci infrastruktury technicznej; 3/ urządzeń ochrony akustycznej (ekranów akustycznych); 4/ nie wyznaczonych na rysunku planu wjazdów na tereny przyległych nieruchomości; 5/ dojść pieszych oraz ścieżek rowerowych. 6/ nie wyznaczonych na rysunku planu dróg dojazdowych i wewnętrznych a w terenie ZI.14 również parkingów. W ust. 3 § 33 planuje miejscowego ustalono następujące warunki zagospodarowania terenu: 1/ zakaz lokalizacji obiektów kubaturowych; 2/ obowiązek urządzenia zespołów zieleni niskiej, średniowysokiej i wysokiej, zapewniającej ochronę przed hałasem i zanieczyszczeniami od terenów komunikacji. Wojewoda [...] uznał, że wybudowanie ogrodzenia na przedmiotowym terenie będzie naruszało nakaz zagospodarowania istniejących terenów zieleni, jako przestrzeni ogólnodostępnych o charakterze zieleni urządzonej lub parkowej. Ze stanowiskiem takim nie można się zgodzić. Rację ma skarżący, że samo ogrodzenie terenu nie musi wiązać się z wykluczeniem jego zagospodarowania, jako ogólnodostępnej przestrzeni. Nie bez znaczenia jest okoliczność, że zgodnie z załącznikiem planem do zgłoszenia ogrodzenie ma zostać wykonane wzdłuż ciągów jezdnych. Zieleń zaprojektowana na terenie inwestycji ma charakter zieleni izolacyjnej. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego określa tylko granice w ramach, których inwestor może kształtować przyszłe zamierzenie. Samo wyprowadzenie zakazu grodzenia z ogólnego charakteru przyjętego przeznaczenia terenu i zagospodarowania terenów zielonych jest zbyt daleko posuniętym uproszczaniem i nadinterpretacją zmierzającą do nieuzasadnionych ograniczeń zabudowy. Organ formułując sprzeciw nie zbadał celu, jakiemu może służyć projektowane ogrodzenie w kontekście zamierzeń całej inwestycji i jej charakteru w obszarze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej a następnie nie rozważył kontekstu zasad i wartości zagospodarowania przestrzennego Jak słusznie podniesiono w skardze ogrodzenie terenu nie musi naruszać nakazu zagospodarowania istniejących terenów zieleni jako przestrzeni ogólnodostępnych o charakterze zieleni urządzonej lub parkowej. Słowo "ogólnodostępny" oznacza "dostępny dla wszystkich", nie musi to jednak oznaczać "dostępny o każdej porze bez żadnych ograniczeń". Aktualnie wiele terenów publicznej zieleni urządzonej i parkowej jest ogrodzona, co nie pozbawia ich charakteru przestrzeni ogólnodostępnej. Podobnie czasowe ograniczenie możliwości korzystania z danej przestrzeni (np. w porze nocnej) lub wprowadzenie określonych ograniczeń w zakresie korzystania z danego terenu (zawartych np. w regulaminie parku, placu itp.) nie wpływa na charakter danej przestrzeni, jako przestrzeni ogólnodostępnej. Naruszeniem sposobu zagospodarowania terenu, jako ogólnodostępny nie będzie więc samo ogrodzenie danego terenu, ale dopiero takie ogrodzenie, które uniemożliwi części osób wstęp na dany teren, na przykład poprzez zamknięcie bramek na klucz i udostępnienie kluczy tylko wąskiej grupie mieszkańców. Taki sposób zagospodarowania w żaden sposób nie wynika z treści zgłoszenia. Zakaz lokalizacji ogrodzeń nie wynika również z innych przepisów planu miejscowego, obowiązujących dla przedmiotowego terenu. W szczególności wykonanie ogrodzenia nie stoi na przeszkodzie zagospodarowania terenu, jako zieleni urządzonej lub parkowej, ograniczającej niekorzystny wpływ terenów komunikacyjnych. Błędne jest stanowisko organu I instancji, że dany sposób zagospodarowania (w tym przypadku: możliwość ogrodzenia terenu) musi zostać wyraźnie dopuszczony przez plan miejscowy, jako przeznaczenie podstawowe lub dopuszczalne, a sam fakt nieobjęcia go zakazem nie ma znaczenia. Wadliwość tego poglądu dostrzegł również Wojewoda [...] przyjmując, że w odniesieniu do obszaru objętego planem "Kliny - Zachód II" budowa ogrodzenia jest dopuszczalna, mimo braku wyraźnego zezwolenia w tym zakresie. Reasumując należy stwierdzić, że budowa ogrodzenia, o jakim mowa w zgłoszeniu nie narusza przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Kliny - Zachód II", ani też przepisów planu miejscowego "Kliny Południe". W szczególności budowa taka nie narusza nakazu zagospodarowania istniejących terenów zieleni, jako przestrzeni ogólnodostępnych o charakterze zieleni urządzonej lub parkowej, przewidzianego dla terenów oznaczonych w planie symbolem ZI. Zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji opierały się, więc na nieprawidłowej interpretacji przepisów miejscowych i w konsekwencji na błędnym zastosowaniu art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Przepis ten stanowi: Właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Z ugruntowanego orzecznictwa administracyjnego wynika, że przepis art. 30 ust 5 prawa budowlanego dla wniesienia sprzeciwu jest terminem zawitym, wobec czego po jego upływie organ traci kompetencje do wydania decyzji - sprzeciwu, uprawnienie do zgłoszenia sprzeciwu po jego upływie wygasa. Termin ten jest terminem materialnym i stanowi okres, w którym może nastąpić ukształtowanie praw lub obowiązków jednostki w ramach administracyjnoprawnego stosunku materialnego. Jego uchybienie wywołuje skutek prawny wygaśnięcia takich praw lub obowiązków. W takim przypadku stosunek materialnoprawny nie może być nawiązany, nie ma, zatem przedmiotu postępowania administracyjnego, a wszczęte postępowanie, jako bezprzedmiotowe, podlega umorzeniu (vide: B.Adamiak/J.Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz 8.wydanie, Wydawnictwo C.H.Beck, s. 327). Ponieważ Sąd nie stwierdził sprzeczności planowanych robót z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit "a" p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. W pkt II wyroku zasądzono koszty postępowania od organu na rzecz skarżącego na podstawie art. 200 p.p.s.a., zaliczając do nich wpis od skargi (500 zł), wynagrodzenie radcy prawnego (240 zł) oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł).