II SA/Kr 2701/00

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Andrzej Niecikowski (spr) Sędziowie : NSA Joanna Tuszyńska WSA Małgorzata Brachel -Ziaja Protokolant : Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2004r sprawy ze skargi E. Ł. na decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia 05 października 2000r,Nr [...] w przedmiocie nakazania przedłożenia ekspertyz i opinii skargę oddala Decyzją nr [...] z dnia [...].10.1999 r. (znak: [...] ) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] , działając na podstawie art. 62 ust.3, art. 80 ust.2 pkt. 1 i art. 83 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo Budowlane (Dz.U. nr.89 poz.414 z późn.zm.- obecnie tj. Dz.U. z 2003 r. nr.207 poz. 2016 - zwanej dalej Prawem Budowlanym z 1994 r.) nakazał E. Ł., J. M., W. H. oraz J. H. jako współwłaścicielom budynku położonego w [...] przy ul. [...] przedłożenie : 1/ ekspertyzy aktualnego stanu technicznego budynku przy ul. [...] w [...] wraz z oficyną, określającej we wnioskach i zaleceniach sposób likwidacji przyczyn ewentualnego zagrożenia konstrukcji budynku oraz przeprowadzenia niezbędnych prac, mających na celu doprowadzenie obiektu do stanu bezpiecznego i zgodnego z obowiązującymi przepisami. 2/ opinii mykologicznej określającej stopień zagrzybienia lokali mieszkalnych położonych w budynku i oficynie przy ul. [...] , wraz ze wskazaniem przyczyn tego zagrzybienia oraz określenia jego wpływu na bezpieczeństwo konstrukcji budynku. Na skutek odwołania E. Ł. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia 5.10.2000 r., (znak: [...] ) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu podniesiono, że przedmiotem postępowania administracyjnego w sprawie jest budynek przy ul. [...] w [...] . Postępowanie zostało wszczęte na wniosek współwłaścicieli E. Ł. i J. M., w którym wnioskujące wskazały na nieodpowiedni stan techniczny przedmiotowego budynku. Podstawą postępowania w tego rodzaju sprawie winien być art. 66 pkt 3 Prawa Budowlanego z 1994 r., tymczasem zaskarżoną decyzję organ I instancji wydał w oparciu o art. 62 ust. 3 Prawa Budowlanego z 1994 r. Tymczasem do wydania takiej decyzji nie wystarcza samo stwierdzenie nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu, lecz koniecznym jest udowodnienie, że stan ten może spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia, środowiska. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ I instancji, stwierdził jedynie, że przeprowadzone w dniu [...] .09.1999 r., oględziny budynku, potwierdziły występowanie rys na ścianach i sufitach w przedmiotowym budynku. Nie mniej jednak nie " udowodniono istnienia przesłanek do wydania skarżonej decyzji". Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ I instancji winien rozważyć celowość wydawania decyzji z art. 62 ust. 3 Prawa budowlanego, "gdyż niejednokrotnie do rozstrzygnięcia sprawy nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu budowlanego wystarczające jest bezpośrednie zastosowanie w/w art. 66 pkt 3 tego prawa ". Zwrócono także uwagę organowi I instancji na treść art. 81 c ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. 2 uwagi na to, że w sprawie zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części organ odwoławczy, na podstawie art. 138 § 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożyła E. Ł. i wnosząc " o nie przychylanie się do decyzji II instancji i wydanie końcowego orzeczenia, które przerwie niszczenie MIENIA " podniosła, że zastosowanie art. 62 ust. 3 prawa budowlanego, zamiast art. 66 ustawy miało ewidentny cel przedłużenia w czasie zabezpieczenia budynku, zalewanego wodą z dziurawych rynien, pękającego już na "jest celowym działaniem nadzoru budowlanego mszczącym przez upływ czasu substancję budynku i cudze mienie ". W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu. Skarżąca w dniu [...].10.2003 r., złożyła w Sądzie dwa pisma sporządzone ręcznie, nie do końca czytelne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga w sprawie niniejszej została złożona przed dniem 1.01.2004 r. Zgodnie jednak z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r., Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 - w skrócie p.o.p.s.a.). Skargę należy uznać za nieuzasadnioną. Dokonana w trybie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r., Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz. 1269), kontrola sądowa zaskarżonej decyzji, nie stwierdziła aby naruszała ona prawo. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja kasacyjna wydana w oparciu c art. 138 § 2 kpa, zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części. Na wstępie podnieść należy, że prowadzone przez orzekające organy postępowanie udokumentowane jest wyjątkowo niestarannymi aktami. Przekazane Sądowi w wyniku wykonania zarządzenia Sądu wydanego na rozprawie w dniu 14.05.2004 r., akta administracyjne są w dalszym ciągu niekompletne, nie poukładane według przedmiotu i czasu zapadłych rozstrzygnięć. Można z nich jednak wyprowadzić wniosek, że już po wydaniu zaskarżonej decyzji, w tym samym przedmiocie zapadały dalsze rozstrzygnięcia organów. I tak w aktach oznaczonych ołówkiem przez Sąd cyfrą i literą, "b" znajduje się postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] .10.2000 r. (znak: [...] ) w którym na współwłaścicieli budynku położonego przy ul. [...] w [...] , nałożono obowiązek przedłożenia ekspertyzy aktualnego stanu technicznego budynku przy ul. [...] . oraz opinii mykologicznej, z tym, że podstawą rozstrzygnięcia był przepis art. 81 "c" ust. 2 Prawa Budowlanego z 1994 r. Ale jak wynika z przedłożonych akt (oznaczonych ołówkiem przez Sąd cyfrą i literą "9 a") postanowienie to zostało uchylone postanowieniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]. 04.2004 r. (znak: [...]). Oczywiście samo powołanie przez organ I instancji niewłaściwej podstawy prawnej nie uzasadnia zastosowania art. 138 § 2 kpa. Nie mniej jednak podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji był przede wszystkim fakt nie poczynienia przez organ I instancji żadnych istotnych dla sprawy ustaleń. I ten właśnie fakt decyduje o tym, że zaskarżona decyzja nie narusza art. 138 § 2 kpa. Na marginesie tylko można dodać, że o treści rozstrzygnięcia sprawy przekazanej w trybie art. 138 § 2 kpa do ponownego rozpoznania, decyduje wyłącznie organ pierwszej instancji, który winien dokonać tego rozstrzygnięcia samodzielnie, bez jakiegokolwiek wpływu w tym zakresie organu odwoławczego. W tym stanie rzeczy skoro dokonana kontrola nie wykazała aby zaskarżona decyzja naruszało prawo, na podstawie art. 151 ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270), należało orzec jak w sentencji.