II SA/Kr 2702/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Kisiel Sędziowie: AWSA Dorota Dąbek sprawozdawca NSA Krystyna Kutzner Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2005 r. sprawy ze skargi B.T. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 12 września 2002 r., Nr : [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia I stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia w części dotyczącej pkt 1. II w pozostałym zakresie skargę oddala , III orzeka , że zaskarżone postanowienie opisane w pkt 1 nie może być wykonane IV zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego na rzecz skarżącej B.T. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania W dniu [...] 2002r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w O., po stwierdzeniu niewykonania przez B.T. pomimo wystosowania upomnienia obowiązku nałożonego decyzją z dnia [...]2002r. dot. wyposażenia prowadzonego przez nią kiosku w lady chłodnicze zapewniające prawidłowe warunki przechowywania i eksponowania mięsa i wędlin znajdujących się w obrocie handlowym, pouczając o możliwości zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W tym samym dniu tj. [...] 2002 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wydał postanowienie o nałożeniu na B.T. grzywny w celu przymuszenia w kwocie [...] zł., pouczając o prawie wniesienia zażalenia na to postanowienie. Pismem z dnia [...] 2002 r. B.T. wniosła do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w O. zarzuty na tytuł wykonawczy. Podniosła, że żaden z przepisów powołanych w decyzji nie przewiduje obowiązku wyposażenia kiosku w lady chłodnicze. Wyjaśniła ponadto, że posiada w kiosku dwie lady, które jej zdaniem są dostosowane pojemnością do potrzeb. Odrębnym pismem z dnia [...] 2002 r. B.T. wniosła do Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. zażalenie na postanowienie o nałożeniu grzywny. Powtórzyła w nim te same argumenty co w zarzutach dodając, że nie zgadza się z nałożoną grzywną i uważa ją za złośliwość osób kontrolujących. Podniosła również, że nie jest traktowana na równi z innymi sprzedawcami, którzy też nie spełniają warunków sanitarnych, lecz nie są za to karani. Postanowieniem z dnia 12.09.2002r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wydał postanowienie nr [...], w którym po rozpatrzeniu zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne i zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny: 1. utrzymał w mocy postępowanie egzekucyjne wszczęte tytułem wykonawczym z dnia [...] 2002 r. 2. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. W uzasadnieniu wskazano, że obowiązek zapewnienia lad chłodniczych wynika z przepisów dotyczących obowiązku zachowania właściwych parametrów jakości żywności. Postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte i prowadzone prawidłowo, gdyż podczas kontroli stwierdzono, że powierzchnia urządzeń chłodniczych jest niewystarczająca do wielkości partii towaru. Dlatego orzeczono jak w sentencji. B.T. wniosła skargę na to postanowienie do sądu administracyjnego. Odnośnie punktu 1 tego postanowienia podniosła, że tytuł wykonawczy był na nią nałożony niesłusznie, albowiem żaden z przepisów powołanych w podstawie prawnej decyzji nie przewiduje obowiązku wyposażenia kiosku w lady chłodnicze. Podniosła również, że na złożone przez nią zarzuty w ogóle nie uzyskała odpowiedzi od Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. Odnośnie natomiast punktu 2 zaskarżonego postanowienia wskazała, że postanowienie o nałożeniu grzywny jest bezzasadne, albowiem w kioski posiada dwa urządzenia chłodnicze o wystarczającej pojemności. Dodatkowo wyjaśniła, że codziennie dostarcza świeży towar i tego samego dnia go sprzedaje. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o jej oddalenie. Wskazano, że bezzasadne są argumenty skarżącej podniesione odnośnie postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, albowiem obowiązek należytego przechowywania żywności wynika z ustawy z 11 maja 2001r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z 28 lutego 2000 r. w sprawie warunków sanitarnych oraz zasad przestrzegania higieny przy produkcji i obrocie środkami spożywczymi, używkami i substancjami dodatkowymi dozwolonymi. Z niesłuszny uznano także zarzut skarżącej, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia o nałożeniu grzywny zawiera nieprawdę, gdyż niewystarczającą ilość chłodni stwierdzono protokołem kontroli w dniu [...] 2002 r., który sama skarżąca podpisała nie wnosząc do niego zastrzeżeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271), sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga w niniejszej sprawie została złożona w 2002 r., a więc przed dniem 1 stycznia 2004 r. W konsekwencji podlega rozpoznaniu zgodnie z wyżej wskazaną zasadą. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie w części dotyczącej rozpoznania zarzutów (punkt 1) narusza prawo. Należy na wstępie podkreślić, że zaskarżone postanowienie mimo że stanowi jeden dokument, zawiera w istocie rozstrzygnięcia w dwóch różnych sprawach: w sprawie zarzutów wniesionych do tytułu wykonawczego wystawionego w dniu 24 lipca 2002r. oraz zażalenia na postanowienie z dnia 24 lipca 2002r. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Należy również na wstępie zauważyć, że organ administracyjny w odpowiedzi na skargę mylnie potraktował tę skargę jako odnoszącą się jedynie do postanowienia w sprawie grzywny w celu przymuszenia. Skarżąca bowiem wyraźnie akcentuje, że chodzi jej zarówno o wniesione uprzednio zarzuty, jak i zażalenie. Skarga obejmuje zatem całą treść zaskarżonego postanowienia. Z przepisów ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wynika odrębny tryb rozpatrzenia tych dwóch różnych środków zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym. Zgodnie z art. 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zarzuty zgłaszane są organowi egzekucyjnemu, który rozpatruje je i wydaje w tej sprawie postanowienie, na które przysługuje zażalenie. W niniejszej sprawie zatem postanowienie w sprawie zarzutów winien był wydać Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w O. i dopiero od tego postanowienia przysługiwało stronie prawo wniesienia zażalenia do Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. Tymczasem w niniejszej sprawie zasadnym okazuje się zarzut skargi, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w O. w ogóle nie ustosunkował się do zarzutów. Organ I instancji tj. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w O. nie wydał bowiem postanowienia w sprawie zarzutów. W sprawie zarzutów od razu wypowiedział się natomiast organ II instancji tj. Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., naruszono więc zasady wynikające z art. 34 §4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie właściwości organów. Uznać zatem należy, że w tej części zaskarżone postanowienie jest sprzeczne z prawem i zachodzą przesłanki do stwierdzenia jego nieważności. Uwzględniając wskazane powyżej powody należy stwierdzić, że punkt 1 zaskarżonego postanowienia wydany został z naruszenie przepisów o właściwości w rozumieniu art. 156 §1 pkt 1 kpa. Stosownie zatem do treści art. 145 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowi to podstawę do stwierdzenia jego nieważności. Za bezzasadne Sąd uznał natomiast powołane w skardze argumenty dotyczące niezgodności z prawem postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia. Zaskarżone postanowienie w tej części (punkt 2) wydane zostało zgodnie z obowiązującymi przepisami, przez organ właściwy, tj. organ II instancji. Należy także zauważyć, że zgodnie z utrwalonym poglądem doktryny, przysługujące zobowiązanemu w oparciu o art. 122 §3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zażalenie na postanowienie o nałożeniu grzywny celu przymuszenia "sprowadza się albo do zakwestionowania zastosowanego środka egzekucyjnego (organ egzekucyjny mógł wybrać inny środek), albo do wysokości wymierzonej grzywny (zastosowanie zbyt uciążliwego środka)" - por. Z Leoński w: R. Hauser, Z. Leoński, "Egzekucja administracyjna. Komentarz do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji", Warszawa 1995, str. 191; także: T. Jędrzejewski, P. Rączka, "Postępowanie egzekucyjne w administracji", Gdańsk 2000, str. 267. W niniejszej sprawie żadnej z tych okoliczności skarżąca nie podnosi, a zawarte w skardze argumenty uzasadniające wniosek o uchylenie zaskarżonego postanowienia w części dotyczącej nałożonej grzywny kwestionują w istocie samą zasadność egzekucji, co może być podnoszone tylko w zarzutach w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a nie na etapie postanowienia o nałożeniu grzywny. Z tego względu skarga w tej części została oddalona, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji.