II SA/Kr 2722/00

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 listopada 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: WSA Małgorzata Brachel -Ziaja AWSA Wojciech Jakimowicz ( spr.) Protokolant: Karina Lutyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 Iistopada2004r. sprawy ze skargi Z. K., J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2000r., Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego J. K. kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 19 września 2000 r, sygn. akt: Kol. Odw. [....] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. działając na podstawie art. 39 ust.1, art. 40 ust. 1, art. 41, art. 42 oraz art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 89, poz. 415) w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania Z.K. i J.K. od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 9 czerwca 2000 r. nr [....] , znak: [....] w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą: "rozbudowa istniejącego budynku mieszkalnego w poziomie drugiego piętra polegająca na zabudowie wnęki powstałej pomiędzy istniejącym budynkiem przy ulicy [....] , a planowaną budową budynku na działkach nr [....] i [....] oraz przebudowa dachu z wykorzystaniem przestrzeni strychowej na pomieszczenia mieszkalne przy ul. [....] na działce nr [....] obr. [....] w K. - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji. Wskazano, że każda zmiana zagospodarowania terenu, a w szczególności jego zabudowa, przebudowa, rozbudowa itp. wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Ustalenie tych warunków zabudowy i zagospodarowania następuje na wniosek zainteresowanego, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uzyskać taką decyzję może więc każdy zainteresowany niezależnie od tego czy jest właścicielem nieruchomości, czy też nim nie jest - decyzja ta bowiem nie rodzi i nie przesądza praw do terenu oraz nie narusza praw osób trzecich. Można również wydać kilka decyzji dotyczących tej samej nieruchomości, a nawet różniących się między sobą treścią zawartych ustaleń - o ile tylko planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest więc tylko pierwszym etapem podejmowanym przez inwestora w celu realizacji inwestycji i nie stanowi podstawy prawnej dla rozpoczęcia robót budowlanych. Określa ona tylko rodzaj inwestycji, parametry techniczne, jakim winna odpowiadać planowana inwestycja - wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tym samym decyzja ta w niczym nie narusza praw właścicieli, jak i praw osób trzecich, a odnosi się tylko do planowanej inwestycji. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie przesądza bowiem o dalszej kontynuacji planowanej inwestycji. Drugim etapem jest uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę, która wydawana jest m.in. w oparciu o wymagania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz przepisy techniczno-budowlane. Dopiero ta decyzja stanowi podstawę prawną do rozpoczęcia robót budowlanych. Wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu można odmówić jedynie w przypadku sprzeczności planowanej inwestycji z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Kolegium organ pierwszej instancji dokonał prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i prawnego w przedmiotowej sprawie. Jak wynika bowiem z zapisu planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta K. zatwierdzonego uchwałą nr N/ll/58/94 Rady Miasta K. z dnia 16 listopada 1994 r. działka, na której planowana jest inwestycja, położona jest w obszarze mieszkaniowym M4 z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod zabudowę mieszkaniową wraz z urządzeniami towarzyszącymi o wysokości maksymalnej do gzymsu 8m i 13m do kalenicy o intensywności zabudowy do 0,4 liczonej w granicach planu zagospodarowania działki. Zatem planowana inwestycja jest co do zasady zgodna z podstawowym przeznaczeniem wskazanego obszaru, określonego w miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta K. Kluczowe zagadnienie ma jednak rozstrzygnięcie, czy planowana inwestycja ma charakter plombowy, a w konsekwencji czy dopuszczalne jest przekroczenie intensywności zabudowy obowiązujące na tym obszarze. Zgodnie z brzmieniem § 22 planu zagospodarowania przestrzennego miasta K. na obszarach mieszkaniowych i mieszkaniowo-usługowych dopuszcza się zabudowę plombową pomiędzy obiektami istniejącej i nie przewidzianej do likwidacji zabudowy, pod warunkiem, iż: kształt, układ bądź parametry projektowanej inwestycji nie naruszają zasad kompozycji przestrzennej na danym obszarze i nie wywołują kolizji z obiektami lub urządzeniami otoczenia. Wówczas bowiem tylko nie mają zastosowania wskaźniki intensywności zabudowy dla danego obszaru. Kolegium podkreśliło, że w obowiązującym w chwili orzekania stanie prawnym brak jest definicji normatywnej pojęcia "zabudowy plombowej". W literaturze znaleźć można jedynie definicję pojęcia "budynek plombowy"- "budynek w zabudowie zwartej, mający wypełnić przestrzeń między istniejącymi dwoma budynkami lub między istniejącym budynkiem i linią zabudowy" (za: "Mały ilustrowany słownik budowlany. Terminologia budownictwa", Warszawa 1971 r.) lub "budynek w zabudowie zwartej, mający wypełnić przestrzeń między istniejącymi dwoma budynkami lub między istniejącym budynkiem a linią zabudowy. Budynkiem plombowym jest również budynek wolnostojący lub bliźniaczy w niskiej zabudowie jednorodzinnej, który ma być wybudowany na działce znajdującej się między dwiema działkami zabudowanymi." (za: "Budownictwo. Terminologia" - Polska Norma PNISO 6707-1). Pojęcie "zabudowy plombowej" jest w ocenie Kolegium pojęciem szerszym od pojęcia "budynek plombowy", gdyż inaczej brak byłoby uzasadnionych podstaw do posługiwania się w cyt. planie odrębnym pojęciem. Zabudowa plombowa oznacza nie tylko budowę całych budynków, lecz również ich części w określonych warunkach, które decydują o tym, iż mamy do czynienia z plombą. Wbrew twierdzeniu skarżących, iż NSA w wyroku z dnia 14 marca 2000 r., sygn. II SA/Kr 1989/99 uznał za plombę tylko budynek, który uzupełnia istniejącą zabudowę "co i tak jest niezgodne z zapisem przytoczonej już uchwały RM", Sąd wyraźnie w uzasadnieniu tego wyroku wskazał, że "za plombę uznać należy również budynek, który uzupełnia istniejąca już zabudowę". Zatem obok budynków mogą również istnieć inne elementy mogące być uznane za plombę. Konsekwencją tego stanowiska, jest wyrok NSA sygn. II SA/Kr 842/99, w którym Sąd uznał przebudowę dachu budynku mieszkalnego, z przeznaczeniem poddasza na cele mieszkalne jako "zabudowę plombową" w rozumieniu § 22 miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta K. Biorąc powyższe pod uwagę Kolegium podzieliło stanowisko organu pierwszej instancji, iż w niniejszej sprawie należy zakwalifikować zabudowę jako zabudowę plombową w rozumieniu w/w § 22 planu, co do której nie mają zastosowania wskaźniki intensywności zabudowy dla danego obszaru. Argumentację tę wzmacnia przygotowana analiza intensywności zagospodarowania sąsiednich działek, z której wynika, iż wskaźnik intensywności został na nich przekroczony oraz specyfika sąsiedniej zabudowy, w szczególności realizowanego w dobudowie budynku. Planowana inwestycja polegająca faktycznie na zabudowie wnęki powstałej pomiędzy istniejącym budynkiem przy ul. . [....] , a realizowanym już sąsiednim budynkiem na działce nr [....] i [....] oraz dostosowanej do niego zmiany konstrukcji dachu - nie narusza zasad kompozycji przestrzennej na danym obszarze i nie wywołuje kolizji z obiektami lub urządzeniami otoczenia, a wręcz prowadzi do uzupełnienia i uporządkowania linii architektonicznej sąsiadujących ze sobą obiektów. Organ odwoławczy odniósł się również w uzasadnieniu swojej decyzji do zarzutów podnoszonych w odwołaniu przez Z.K. i J.K. . Według stanowiska odwołujących się "sprawa inwestycji na przedmiotowej działce była już rozpatrywana przez Kolegium Samorządowe (...... oraz .....), ale organ pierwszej instancji uznaje decyzje Kolegium za niewiążące m.in w związku z wydaniem pozwolenia na budowę na budowę obiektu o kilka metrów wyższego od istniejącej zabudowy)". Ponadto w wyniku przebudowy dachu istniejącego obiektu w celu uzyskania pomieszczeń mieszkalnych nastąpi znaczne podniesienie jego wysokości i "ciekawostką jest również fakt, że analiza inwestora dotycząca intensywności zabudowy działek sąsiednich jest podstawą do podjęcia decyzji przez Kierownika Referatu UMK o zaliczeniu przebudowy poddasza do budownictwa plombowego. Nawet w interpretacji NSA (wyrok w sprawie II SA/Kr 1989/99) za plombę uznano budynek, który uzupełnia istniejącą zabudowę, co i tak jest niezgodne z zapisem przytoczonej już Uchwały RM." Skarżący podnosili także, że załącznik graficzny sporządzono na mapie ewidencyjnej, na której oznaczone są jedynie granice geodezyjne oraz obrysy budynków, brak jest natomiast jakichkolwiek informacji o drogach, chodnikach, bramach wjazdowych na posesje, parkingach, słupach energetycznych itp. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło, że załącznik graficzny do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodnie z obowiązującym prawem (art. 41 ust. 2 pkt 1 i art. 42 ust. 1 pkt 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym) może być wykonany na kopii mapy zasadniczej lub kopii mapy ewidencyjnej. Zauważyć należy, iż decyzja Kolegium nr [....] dotyczyła innej inwestycji: "budowy budynku mieszkalnego w dobudowie do istniejącego budynku na działce nr [....] obr. [....] oraz infrastruktura techniczna". Co więcej na podstawie tej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydana została już decyzja o pozwoleniu na budowę, zaś stanowisko organów administracji publicznej wobec planowanej inwestycji zawarte w tych decyzjach w całości podzielił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 marca 2000 r., sygn. akt II SA/Kr 1989/99, który oddalił skargę Z.K. i J.K. . W przedmiotowej sprawie Kolegium orzekało tylko jeden raz, wydając decyzję z dnia 13 grudnia 1999 r, nr Koi. Odw. [....] . Decyzją tą Kolegium uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia nakazując precyzyjniejsze określenie warunków dojazdu oraz rodzaj inwestycji. Trudno podzielić pogląd skarżących, iż organ pierwszej instancji uważa za niewiążące uwagi Kolegium, skoro wydając nową decyzję z dnia 9 czerwca 2000 r. nr [....] poprawił wskazane uchybienia. W skardze z dnia 24 października 2000 r. na decyzję z dnia 19 września 2000 r., sygn. akt: Koi. Odw. [....] Samorządowego Kolegium Odwoławcze w K. , Z.K. i J.K. stwierdzili, że swobodna interpretacja obowiązujących przepisów prawnych zawartych zarówno w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym, jak i w uchwałach Rady Miasta K. (VII/58/94) zbyt dalece odbiega od ich podstawowych idei mających na celu stworzenie porządku prawnego III RP, normującego zasady współżycia wszystkich obywateli. Aktualne zasady administracyjno-prawne powinny być odporne na wszelkiego rodzaju powiązania prywatne, finansowe czy inne mogące wymusić na osobach publicznych (urzędnikach państwowych) podejmowanie tendencyjnych decyzji. Również zasada zabezpieczenia interesów osób trzecich nie powinna ograniczać swojego zasięgu do Dziennika Ustaw, w którym ją zamieszczono. Zdaniem skarżących każdy urzędnik niezależnie od szczebla i urzędu, jaki piastuje powinien przed podjęciem decyzji zapoznać się dokładnie ze sprawą. Wszelkie sprawy architektoniczne (lokalizacyjne oraz urbanistyczno-przestrzenne) wymagają osobistego zapoznania się potencjalnym miejscem i charakterem inwestycji. Organy administracji w przedmiotowej sprawie tego nie uczyniły. Skarżący nie zgadzają się ze stanowiskiem organu drugiej instancji, że zabudowanie wnęki pomiędzy istniejącym budynkiem a realizowanym już budynkiem sąsiednim oraz dostosowanie do niego nowej konstrukcji dachu nie narusza zasad kompozycji przestrzennej na danym obszarze i nie wywołuje kolizji z obiektami lub urządzeniami otoczenia. W ocenie skarżących, po tym zabiegu ściana szczytowa czterokondygnacyjnej kamienicy powiększy powierzchnię o 100 %. Ściana ta znajduje się 4m od południowej granicy działki skarżących i trudno zgodzić się ze zdaniem większości urzędników, że nie ma to żadnego wpływu na tę działkę. Skarżący zaznaczyli, że sprzeciwiając się kilkakrotnie budowie przedmiotowego obiektu bezskutecznie proponowali obrócenie konstrukcji dachu o 90° prowadząc linię okapu wzdłuż granicy ich działki. Zabieg taki bez straty kubatury zmniejszyłby zacienianie ich działki. Skarżący wskazali także, że według miejscowego planu ogólnego miasta K. dopuszcza się zabudowę plombową pod warunkiem, iż jej kształt, układ bądź parametry projektowanej inwestycji nie naruszają zasad kompozycji przestrzennej na danym obszarze i nie wywołują kolizji z obiektami lub urządzeniami otoczenia. Zdaniem skarżących po wybudowaniu obiektu o wysokości przekraczającej o dwa piętra otaczające budynki, już stracili oni znaczną część swojego ogrodu i w dalszym ciągu będą naruszane zasady kompozycji przestrzennej. W odpowiedzi na skargę z dnia 16 listopada 2000 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu [....] listopada 2004 r. stawiła się skarżąca Z.K. oraz uczestnik postępowania J.P. Pozostałe strony postępowania sądowoadministracyjnego nie stawiły się. Z.K. oświadczyła, że podtrzymuje swoja skargę dodając, że nie wnosi zastrzeżeń do "zabudowy wnęki" lecz do adaptacji strychu na pomieszczenia mieszkalne, gdyż strych ten nie istnieje. Podała, że nie wiadomo jej, czy na projektowaną rozbudowę wydane zostało już pozwolenie budowlane. J.P. oświadczył, że projektowana rozbudowa mu nie przeszkadza, a ponieważ wszyscy wzajemnie udzielili sobie notarialnie zgody na rozbudowy, to z oświadczenia tego nie może się wycofać. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W będącej przedmiotem rozpoznania przez Sąd sprawie ze skargi Z.K. i J.K. oznacza to, że pomimo, iż zarzuty skargi nie są w przeważającej większości uzasadnione, sąd był zobligowany dokonać kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Należy podzielić szczegółowo uargumentowane przez organ odwoławczy stanowisko w zakresie istoty i charakteru prawnego decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz w zakresie interpretacji pojęcia "zabudowa plombowa", o jakim mowa w § 22 planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta K. zatwierdzonego uchwałą nr VII/58/94 Rady Miasta K. z dnia 16 listopada 1994 r. Rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nastąpiło jednak w wyniku naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co oznacza, że zarówno decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 9 czerwca 2000 r. nr [....] , znak: [....] , jak i utrzymująca tę decyzję w mocy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 19 września 2000 r., sygn. akt: Kol. Odw. [....] obarczone są wadą skutkującą koniecznością ich uchylenia. Przede wszystkim należy podkreślić, że postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogło być wszczynane wyłącznie na wniosek zainteresowanego (art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t. jedn.: Dz.U. z 1999 r, nr 15, poz. 139 z późn. zm.)), a sam wniosek musiał odpowiadać wymogom formalnym określonym w art. 41 ust. 2 tej ustawy, tj. zawierać określenie: granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku na kopii mapy ewidencyjnej, obejmującej teren, którego wniosek dotyczy, i najbliższe otoczenie tego terenu, funkcji i sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, zapotrzebowania na wodę, energię i sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków oraz innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w szczególnych przypadkach sposobu unieszkodliwiania odpadów, charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko lub jego wykorzystanie, gdy inwestycja nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, w rozumieniu przepisów o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Dokładne ustalenie powyższych danych przez organ administracji jest niezbędne dla prawidłowości prowadzonego w sprawie postępowania. Tymczasem w przedmiotowej sprawie wniosek inwestora zawiera ogólnikowe stwierdzenia nie pozwalające na precyzyjne ustalenie zakresu inwestycji. Sama nazwa inwestycji jest określona w sposób lapidarny i nieprecyzyjny, na co Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. zasadnie zwracało uwagę w decyzji kasacyjnej z dnia 13 grudnia 1999 r., sygn. akt: Koi, Odw.. [....] , a które to uchybienie nie zostało - wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji -wyeliminowane w toku dalszego postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. Ponadto podkreślić należy, że organy obydwu instancji były związane wnioskiem inwestorów co do charakteru planowanej inwestycji i nie miały kompetencji do podejmowania czynności postępowania bez żądania uprawnionego podmiotu. Mając na uwadze treść art. 61 § 1 i 2 k.p.a. należy stwierdzić, że w postępowaniu, które może być wszczęte wyłącznie na wniosek strony, wyjście przez organ administracji poza żądanie strony i z urzędu - bez uzyskania zgody strony w tym zakresie - określenie przez organ zakresu wniosku i wydanie na tej podstawie rozstrzygnięcia w sprawie powoduje, że decyzja tego organu jest sprzeczna z prawem. Zgodnie bowiem z cytowanym art. 61 § 1 i 2 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Wprawdzie organ administracji publicznej może ze względu na szczególnie ważny interes strony wszcząć z urzędu postępowanie także w sprawie, w której przepis prawa wymaga wniosku strony, jednakże obowiązany jest wówczas uzyskać na to zgodę strony w toku postępowania. W niniejszej sprawie wniosek D.T. i M.P. z dnia 14 czerwca 1999 r. dotyczył wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą: "zmiana konstrukcji dachu budynku przy ul. [....] zlokalizowanego na działce nr nr [....] obręb [....] wraz z adaptacją strychu na samodzielny lokal mieszkalny oraz zabudowa wnęki w poziomie drugiego piętra powstałej miedzy istniejącym budynkiem przy ul. [....] a planowaną budową budynku na działce nr nr [....] obręb [....] ". Wniosek ten został zmodyfikowany przez inwestorów pismem z dnia [....] lutego 2000 r. w ten sposób, iż planowana inwestycja została określona jako "zabudowa tarasu budynku istniejącego przy ul. [....] w poziomie drugiego pietra oraz zmiana kąta nachylenia dachu w celu uzyskania wysokości umożliwiającej adaptację poddasza na cele mieszkaniowe". Tymczasem zaskarżona decyzja i poprzedzająca ja decyzja organu pierwszej instancji dotyczą ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą: "rozbudowa istniejącego budynku mieszkalnego w poziomie drugiego piętra polegająca na zabudowie wnęki powstałej pomiędzy istniejącym budynkiem przy ulicy [....] , a planowaną budową budynku na działkach nr nr [....] oraz przebudowa dachu z wykorzystaniem przestrzeni strychowej na pomieszczenia mieszkalne przy ul. [....] na działce nr [....] obr. [....] w K. Użyty w art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy zwrot "określenie rodzaju inwestycji" nie wskazuje na dopuszczalność określania z urzędu przez organ rozpoznający sprawę rodzaju inwestycji. Oznacza to, że z punktu widzenia poprawności decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, w razie wątpliwości co do zakresu planowanej przez wnioskodawcę inwestycji określonej we wniosku, szczególnie istotne jest wyjaśnienie tej kwestii w toku prowadzonego postępowania. Organy obydwu instancji nie wyjaśniły, jaki jest rzeczywisty zakres inwestycji. W aktach sprawy brakuje też dokumentacji pozwalającej ustalić stan faktyczny i prawny istniejący na poziomie pierwszego piętra rozbudowywanego budynku. Z informacji zawartej w piśmie inwestorów z dnia [....] lutego 2000 r. wynika, że w 2000 r. E.P. i J.P. dopiero składali wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczący pierwszego piętra budynku, z akt sprawy nie wynika jednak, jakiej konkretnie inwestycji ten wniosek dotyczył i w jaki sposób zakończyła się sprawa wszczęta na skutek tego wniosku. Zasadne były wątpliwości Kolegium wyrażone w decyzji kasacyjnej z dnia 13 grudnia 1999 r., sygn. akt: Koi. Odw. [....] , iż trudno wyobrazić sobie rozbudowę drugiego piętra budynku bez jednoczesnej rozbudowy pierwszego piętra. Wątpliwości te nie zostały wyeliminowane w toku dalszego postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie. W sytuacji braku jasnego określenia zakresu przedmiotowej inwestycji uzasadnione są zastrzeżenia Z.K. dotyczące adaptacji strychu rozbudowywanego budynku na pomieszczenia mieszkalne, skoro strych ten nie istnieje. Zgodnie z treścią art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W przedmiotowej sprawie należy stwierdzić, iż decyzje organów obydwu instancji zapadły pomimo braku należycie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, a zatem uchybienie tego rodzaju nie może być konwalidowane w postępowaniu przed organem drugiej instancji, gdyż działanie takie naruszałoby zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. W związku z tym uchylenie w postępowaniu sądowoadministracyjnym również decyzji organu pierwszej instancji jest niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. W tym stanie rzeczy - mając na uwadze treść art. 145 § 1 pkt 1c i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r, Nr 153, poz. 1270), należało uchylić zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 19 września 2000 r., sygn. akt: Koi. Odw. [....] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 9 czerwca 2000 r. nr [....] , znak: [....] .Art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie znajduje zastosowania, gdyż rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest zbędne. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania nastąpiło na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270).