II SA/Kr 273/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA-del Krystyna Kutzner Sędziowie : NSA-del Alina Paluch ( spr.) WSA Elżbieta Kremer Protokolant : Dorota Hajto po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 marca 2004r. sprawy ze skargi S. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 29 grudnia 2000r. Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej - skargę oddala - Decyzją z dnia [...] 2000r. nr [...] . [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny na podstawie art. 138§1 pkt 1 kpa oraz w związku z §10 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych ( Dz. U. nr 65, poz. 294 zm. Dz. U. nr 61 z 1989r., poz. 364 ), po rozpatrzeniu odwołania S. M. od decyzji Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] 2000r. znak: [...] . nie stwierdzającej choroby zawodowej - uszkodzenia słuchu - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W postępowaniu administracyjnym ustalono, co następuje: W toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że S. M. pracował w Z. G - H. "[...]" w [...] od [...] .1976r. do [...] .1999r. na stanowiskach: ślusarz mechanik, monter maszyn i urządzeń górniczych, ślusarz - spawacz maszyn i urządzeń górniczych, spawacz - mechanik urządzeń górniczych pod ziemią w narażeniu na hałas do 96dB "A". W kierunku choroby zawodowej A. M. był badany w [...] Ośrodku Medycyny Pracy w [...] , który na podstawie badań przeprowadzonych w dniach [...] .1999r., [...] .1999r. oraz [...].1999r. wydał orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu z uzasadnieniem, iż ubytek słuchu ( UP - 67 dB, UL- 62dB ) i krzywa audiometryczna sanie charakterystyczne dla zawodowego uszkodzenia słuchu. W wyniku odwołania od powyższego orzeczenia, był także badany w Instytucie Medycyny Pracy w Sosnowcu, który również na podstawie badań przeprowadzonych w Klinice Instytutu od 19.06.2000r. do 30.06.2000r. tj. audiometrii tonalnej, audiometrii impedancyjnej, audiometrii obiektywnej, próby SISI wydał orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - zawodowego uszkodzenia słuchu. Jak wynika z orzeczenia lekarskiego badania audiometryczne wykazały niedosłuch obustronnie typu odbiorczego. Średnie ubytki słuchu pod odliczeniu poprawki na wiek wynoszą UP - 54 dB, dla UL - 45 dB. Jednakże przebieg krzywych w audiometrii tonalnej, wynik próby nadprogowej ( SISI ) - nie wykazują cech charakterystycznych dla ślimakowej lokalizacji uszkodzenia słuchu typowej dla zmian wywołanych działaniem hałasu na narząd słuchu. Brak jest zatem podstaw do ustalenia związku przyczynowego stwierdzanego schorzenia narządu słuchu z narażeniem na hałas w miejscu pracy. W zaistniałym stanie faktycznym i prawnym [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny w trybie odwoławczym utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, podkreślając iż w przedmiotowej sprawie zostały wydane orzeczenia lekarskie o braku podstaw do ustalenia związku przyczynowego schorzenia narządu słuchu z narażeniem na hałas w miejscu pracy, przez dwie jednostki służby zdrowia uprawnione do rozpoznawania chorób zawodowych. Podkreślając, iż Instytut w Sosnowcu jest placówką naukowo - badawczą resortu zdrowia i opieki społecznej, która stanowi drugi szczebel diagnostyczno - orzeczniczy w sprawach spornych i wątpliwych i jego stanowisko jest rozstrzygające, a orzeczenia merytorycznie ostateczne. Stosownie zaś do postanowień §10 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, właściwy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu lub braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie orzeczenia lekarskiego placówki służby zdrowia, właściwej do rozpoznawania chorób zawodowych oraz wyników dochodzenia epidemiologicznego. W przedmiotowej sprawie placówki służby zdrowia wydały orzeczenia lekarskie o braku podstaw do rozpoznania u S. M. urazu akustycznego pochodzenia zawodowego, zatem brak jest podstaw do wydania przez organy inspekcji sanitarnej decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej - uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję skarżący S. M. wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji w celu uzupełnienia postępowania dowodowego przez dopuszczenie dowodu z przebadania go przez niezależnego biegłego lekarza specjalistę z zakresu otolaryngologii. Podnosi, iż cały czas pracował w hałasie, którego poziom przekraczał normatyw higieniczny. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny wnosi o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji podkreślił, że wydane w niniejszej sprawie orzeczenia lekarskie są zbieżne i zawierają uzasadnienia wskazujące na przyczyny dla których brak jest podstaw do ustalenia związku przyczynowego stwierdzonego schorzenia narządu słuchu z narażeniem na hałas w miejscu pracy. Podkreślił także, iż w sprawie został wyczerpany tryb określony w §9 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, podając iż badań lekarskich przez innego specjalistę niż placówka służby zdrowia uprawniona do rozpoznawania chorób zawodowych, rozporządzenie nie przewiduje. Rozpoznając skargę S. M. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga S. M. jest nieuzasadniona, gdyż przeprowadzona sądowa kontrola nie wykazała naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego czy też naruszenia innych przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ). Zgodnie z postanowieniami § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych ( Dz. U.nr 65, poz. 294 ze zm. w Dz. U. nr 61 z 1989r., poz. 364 ) zaś choroby zawodowe uważa się choroby określone z wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. Tak więc za uznanie choroby za zawodową konieczne jest ustalenie, że choroba jest wymieniona w powołanym wyżej wykazie chorób zawodowych, zespół objawów choroby odpowiada skutkom biologicznym działania czynnika szkodliwego występującego w środowisku pracy oraz istnieje związek przyczynowy pomiędzy stwierdzoną chorobą, a warunkami pracy zawodowej. §7 wyżej powołanego rozporządzenia określa organy właściwe do rozpoznawania jednostki chorobowej. Są to jednostki specjalistyczne, jak wojewódzkie poradnie chorób zawodowych czy też instytuty naukowo - badawcze, którymi są Instytut Medycyny Pracy w Sosnowcu i Łodzi. Przy czym wymienione Instytuty zgodnie z §9 omawianego rozporządzenia stanowią drugi szczebel diagnostyczno - orzeczniczy i orzeczenia ich są merytorycznie ostateczne. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że skarżący S. M. pracował w narażeniu na hałas ponadnormatywny. Występowanie tego czynnika w środowisku pracy potwierdziły jednostki orzecznicze ( Małopolski Ośrodek Medycyny Pracy w Krakowie i Instytut Medycyny Pracy w Sosnowcu ), oraz organy Inspekcji Sanitarnej obu instancji orzekające w sprawie. Natomiast placówki orzecznicze wyżej wymienione wydały orzeczenia lekarskie ( k. 1 i 3 akt postępowania administracyjnego ) o braku podstaw, do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu.. W pkt 15 wykazu chorób zawodowych jako choroba zawodowa figuruje "uszkodzenie słuchu wywołane działaniem hałasu". Zarówno Małopolski Ośrodek Medycyny Pracy jak i Instytut Medycyny Pracy w Sosnowcu rozpoznały u skarżącego niedosłuch obustronny typu odbiorczego lecz nie uznały tego schorzenia za chorobę zawodową z uwagi na to, iż przebieg krzywych w audiometrii tonalnej oraz wynik próby nadprogowej lokalizacyjnej ( próba SISI ) nie wykazały cech charakterystycznych dla ślimakowej lokalizacji uszkodzenia słuchu typowej dla zmian wywołanych działaniem hałasu na narząd słuchu. Podkreślić należy, iż wydanie orzeczeń lekarskich poprzedzone zostało przeprowadzeniem szeregu badań specjalistycznych co wynika z karty wypisowej Szpitala Klinicznego Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu z dnia 20 września 2000r. Przy braku rozpoznania choroby zawodowej , organy Inspekcji Sanitarnej działając w ramach kompetencji określonych w §10 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, nie maj ą podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Należy dodać, że skarżący wyczerpał tryb określony w §9 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, gdyż na jego wniosek został skierowany na badania konsultacyjne w Instytucie Medycyny Pracy w Sosnowcu. Natomiast badań lekarskich przez innego specjalistę niż placówki służby zdrowia jako uprawnione do rozpoznawania chorób zawodowych, wymienione w §7 i §9 rozporządzenie nie przewiduje. Z przyczyn powyżej naprowadzonych orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyżej już powołanej.