II SA/Kr 273/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Joanna Tuszyńska SWSA Jacek Bursa (spr.) SWSA Magda Froncisz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 maja 2021 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w W. na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2020 roku, znak: [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych skargę oddala Decyzją Nr [...] z 21 sierpnia 2020 r., znak: [...], Prezydent Miasta K. powołując się na art. 30 ust. 6 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 1186, dalej Pb, wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania robót budowlanych określonych jako montaż antenowej konstrukcji wsporczej, montaż instalacji radiokomunikacyjnej [...] nr [...] na istniejącym obiekcie budowlanym oraz montaż szafy telekomunikacyjnej na gruncie, teren inwestycji: działka nr [...] obr[...]. ewid. K. przy ul. [...] w K.. W ocenie organu l instancji ww. inwestycję nie można traktować jako montaż urządzenia na obiekcie budowlanym, o którym mowa w art. 30 ust. 2 pkt 3 lit b Pb, bowiem zgłaszane zamierzenie budowlane składa się z szeregu elementów, które nie działają oddzielnie tylko tworzą całość stanowiąc stację bazową. Od ww. decyzji [...] S.A. wniosła odwołanie zarzucając: naruszenie art. 30 ust. 6 pkt 1 Pb; niezastosowanie art.29 ust 2 pkt 15 Pb oraz naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7 i 77 kpa. Skarżąca wskazała, iż ww. inwestycja została wymieniona wart. 29 ust. 2 pkt 15 Pb. Ponadto ustawodawca dokonując nowelizacji art. 29 ust. 2 pkt 15 Pb nie dokonał rozszerzenia w stosunku do poprzednio obowiązującego stanu prawnego, lecz doprecyzował obowiązujący przepis tak, aby bez konieczności sięgania po metodę wykładni innej niż wykładnia literalna można było uznać, że montaż anten sektorowych wraz z urządzeniami na istniejącym obiekcie, niezależnie od tego czy jest całością użytkowo-techniczną czy też nie, mieści się w rozumieniu normy prawnej art. 29 ust. 2 pkt 15 Pb. Wyjaśniono również, że dokonano zgłoszenia ww. inwestycji w oparciu o art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Pb. Wojewoda decyzją z dnia 14 grudnia 2020 r. Znak sprawy: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 82 ust. 3 Pb, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wg organu roboty budowlane objęte przedmiotowym zgłoszeniem polegać mają na montażu antenowej konstrukcji wsporczej (maszt rurowy wraz z rusztem) na istniejącym obiekcie budowlanym tj. budynku mieszkalnym jednorodzinnym, wraz z montażem instalacji radiokomunikacyjnej (6 anten sektorowych i 1 anteny radioliniowej) oraz montażem szafy telekomunikacyjnej na ruszcie, usytuowanym na gruncie. Teren inwestycji wskazano jako działkę nr [...] obr. [...]. ewid. K. przy ul. [...] w K.. Przedmiotowe zamierzenie zostało zgłoszone na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 15 Pb, jako instalowanie urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych, stosownie do treści art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Pb tj. jako instalowanie urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych. W świetle art. 29 ust. 2 pkt 15 Pb Stacja bazowa telefonii komórkowej stanowi całość techniczno-użytkową składającą się z szeregu elementów, które nie mogą działać oddzielnie. Funkcja stacji bazowej jest zapewnienie sygnału dla użytkowników telefonii komórkowej. Wykonania robót budowlanych związanych z wybudowaniem na budynku masztu wraz z zainstalowaniem na nim anten i doprowadzeniem instalacji elektrycznej i innych elementów niezbędnych do funkcjonowania tejże stacji bazowej nie można utożsamiać z prostym montowaniem anteny na dachu budynku. Wskazano na orzecznictwo, które przyjmuje się, że jeżeli art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) pr. bud. mówi o urządzeniach o wysokości powyżej 3 m instalowanych na obiektach budowlanych, a stacja bazowa telefonii cyfrowej, z uwagi na definicję zawartą w § 3 rozporządzenia z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 219, póz. 1864 z późn. zm.) jest telekomunikacyjnym obiektem budowlanym, a właściwie budowlą, nie zaś urządzeniem funkcjonującym samodzielnie, to budowa taka nie mieści w wyjątkach od zasady z art. 28 pr. bud. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 778/10). Przepis art. 3 pkt 1 Pb stanowi, że obiektem budowlanym jest budowla wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Z kolei zgodnie z art. 3 pkt 3 Pb przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, w tym m.in. wolno stojące maszty antenowe. Zdaniem organu, usytuowanie masztu stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu budynku nie wpływa na jego klasyfikację, bowiem nieracjonalne byłoby traktowanie masztu raz jako budowli, a innym razem jako urządzenia. Obiekt taki nie zmienia swojego przeznaczenia zależnie od miejsca jego wykonania. Odnośnie do wyliczenia budowli w art. 3 pkt 3 Pb przytoczono wyrok NSA z dnia 21 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 1407/12 podkreślając, iż budowa stacji bazowej telefonii komórkowej, obejmująca wykonanie na budynku konstrukcji wsporczej (masztu) umieszczonej na fundamencie, wraz z urządzeniami antenowymi, nie stanowi, także w przekonaniu Sądu II instancji, instalowania (montażu) urządzeń na obiekcie, nie jest zatem objęte dyspozycją art. 29 ust. 2 pkt 15 i w związku z tym wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Należy podkreślić, że przypadki wymienione w art. 29 Prawa budowlanego są wyjątkami od zasady wyrażonej w art. 28 tej ustawy. Zamierzenie budowlane polegające na wykonaniu takiego nośnika i wykonania na nim instalacji urządzeń, obejmuje szerszy zakres robót i wiąże się z realizacją obiektu budowlanego (budowli), a więc z obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Taki też pogląd wyrażony został w innych orzeczeniach NSA, w szczególności w wyroku z dnia 11 kwietnia 2013 w sprawie II OSK 2400/11. Ponadto art. 29 ust. 2 pkt 15 Pb zwalnia z wymogu uzyskania pozwolenia na budowę zamiar wykonywania robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń na obiektach budowlanych (w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych). W przepisie użyto pojęcia "urządzenie", niemniej jednak wobec niezdefiniowania go przez ustawodawcę nie sposób wywodzić, że chodzi o jakiekolwiek urządzenie w rozumieniu potocznym czyli np. o pralkę, urządzenie cukiernicze do produkcji wafli czy urządzenie rolne do obcinania rogów. Instalowania tego rodzaju urządzeń nie normuje ustawa Prawo budowlane. Zatem, w ocenie tutejszego organu, ustawodawca miał na myśli urządzenia budowlane, o których mowa w art. 3 pkt 9 Pb (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 13 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1510/11). Urządzenie budowlane to urządzenie łącznie spełniające następujące cechy: jest to urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym (a); urządzenie to zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (b). Stacja bazowa telefonii komórkowej usytuowana na dachu jest "obca" w stosunku do budynku i nie jest związana z jego funkcjonowaniem (por. wyrok NSA z dnia 27 września 2012 r. sygn. akt II OSK 1013/11. Przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej nie spełnia warunku (b) - celem budowy tej stacji nie jest zapewnienie samej możliwości użytkowania budynku mieszkalnego zgodnie z jego przeznaczeniem. Budynek ten może funkcjonować niezależnie od posadowienia na jego dachu tejże stacji (por. wyrok NSA z dnia 21 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 1407/12 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1999/14). Przedmiotowa stacja bazowa nie jest bowiem elementem wyposażenia budynku mieszkalnego, ani też nie jest urządzeniem związanym funkcjonalnie z takim budynkiem. Stanowi ona odrębny od budynku obiekt budowlany, składający się z urządzenia przekaźnikowego, wież antenowych i anten. Tworzy ona samodzielną i odrębną w stosunku do budynku całość techniczno-użytkową. składającą się z szeregu poszczególnych elementów, połączonych w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się do określonego użytku. Zatem instalowanie antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych w oparciu o zgłoszenie jest możliwe, ale np. na budynkach, w których mieści się jednostka Straży Pożarnej, a instalowane urządzenie radiokomunikacyjne, służy prowadzeniu działalności przez tę jednostkę. Na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 15 Pb można również zrealizować np. anteny do odbioru telewizji satelitarnej w budynkach mieszkalnych czy internetu drogą radiową oraz zabudowę balkonu (np. szybami). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożył [...] S.A. zarzucając naruszenie: - art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, - art. 30 ust. 6 pkt 1 Pb w wyniku wadliwych ustaleń, że zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, - art. 29 ust. 2 pkt. 15 ustawy Prawo budowlane, mając na względzie, że nie wymaga pozwolenia na budowę wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu stanowiących albo niestanowiących całości techniczno-użytkowej urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, na obiektach budowlanych, - art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego przez organ administracji publicznej w zakresie charakterystyki robót objętych zgłoszeniem. W uzasadnieniu podano, iż intencją ustawodawcy dokonującego nowelizacji przepisu art. 29 ust. 2 pkt 15 Pb nie było rozszerzenie zwolnienia w stosunku do poprzednio obowiązującego stanu prawnego, lecz doprecyzowanie obowiązującego przepisu tak, aby bez konieczności sięgania po metodę wykładni innej niż wykładnia literalna można było uznać, że montaż anten sektorowych wraz z urządzeniami na istniejącym obiekcie, niezależnie od tego czy jest całością użytkowo-techniczną czy też nie, mieści się w dyspozycji normy prawnej art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane zarówno w obecnym jak i poprzednim brzmieniu. Powołany przepis w obecnym brzmieniu nie nadaje inwestorowi żadnych nowych uprawnień, a jest jedynie wyrazem woli ustawodawcy zmierzającego do likwidacji barier administracyjnych utrudniających lub uniemożliwiających rozwój łączności mobilnej, stanowiącej cel publiczny, o którym mowa w art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Celem było wyeliminowanie praktyki orzeczniczej wypaczającej cel przepisu. Dla zastosowania art. 29 ust. 2 pkt. 15 ustawy Prawo budowlane nie jest konieczne, aby urządzenie było elementem wyposażenia budynku mieszkalnego. Brak przy tym podstaw do różnicowania budynku mieszkalnego z budynkiem straży pożarnej jak czyni to Wojewoda. Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość uż5d:kowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Natomiast zgodnie z art. 3 pkt. 3 ww. ustawy przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Brak jest zatem podstaw prawnych do twierdzenia, że zakres robót budowlanych objętych zgłoszeniem, czyli ograniczających się do instalacji urządzeń, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt. 15 ustawy Prawo budowlane wymaga pozwolenia na budowę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. W przypadku zaś nieuwzględnienia skargi, sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a., oddala skargę. Sprawę rozpoznano i wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym, w trybie określonym w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842). Zgodnie z nim przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Na podstawie powołanego przepisu Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarządzeniem skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, wyznaczając termin posiedzenia na dzień 13 maja 2021 r. W kontrolowanej sprawie sporne było czy roboty budowlane polegające na montażu antenowej konstrukcji wsporczej (maszt rurowy wraz z rusztem) na istniejącym obiekcie budowlanym tj. budynku mieszkalnym jednorodzinnym, wraz z montażem instalacji radiokomunikacyjnej (6 anten sektorowych i 1 anteny radioliniowej), oraz montażem szafy telekomunikacyjnej na ruszcie, usytuowanym na gruncie, podlegają jedynie zgłoszeniu w trybie art. 29 ust. 2 pkt 15 Pb, czy jak uznał skarżony organ wymagają uzyskania pozwolenia na budowę z uwagi na to iż jest to budowla, nie zaś urządzenie funkcjonujące samodzielnie. W ocenie Sądu sporne roboty budowlane nie mieszczą się w kategorii art. 29 ust. 2 pkt 15 Pb, a zatem decyzja organu jest prawidłowa. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na: instalowaniu stanowiących albo niestanowiących całości techniczno-użytkowej urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, na obiektach budowlanych. Sporna stacja bazowa telefonii komórkowej stanowi całość techniczno-użytkową składającą się z szeregu elementów, które nie mogą działać oddzielnie. Funkcją stacji bazowej jest zapewnienie sygnału dla użytkowników telefonii komórkowej. Wykonania robót budowlanych związanych z wybudowaniem na budynku masztu wraz z zainstalowaniem na nim anten i doprowadzeniem instalacji elektrycznej i innych elementów niezbędnych do funkcjonowania tejże stacji bazowej nie można utożsamiać z prostym montowaniem anteny na dachu budynku. Planowane roboty budowlane, o podanym we wniosku zakresie, wymagają pozwolenia na budowę. Zatem do budowy stacji bazowej telefonii komórkowej nie może znaleźć zastosowania przepis art. 29 ust. 2 pkt 15 Pb i związany z tym przepisem art. 30 ust. 1 pkt 3 lit.b. Zgodnie z brzmieniem tego drugiego, zgłoszenia właściwemu organowi wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 i 4 Pb budowa (...) i wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych. Choć pojęcie instalacji nie zostało zdefiniowane w Prawie budowlanym wśród prac określających roboty budowlane (art. 3 pkt 7 Pb) to ustawodawca posługuje się nim, tworząc katalog robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 2 pkt 6, 14, 15 Pb). W odniesieniu do części z nich (pkt 14, 15 cyt. wyż. przepisu), wskazano wyraźnie, że roboty polegające na instalowaniu wykonywane są na obiektach budowlanych. To doprecyzowanie, szczególnie w odniesieniu do instalowania urządzeń (pkt 15) nakazuje przyjąć, że analizowany zwrot dotyczy robót budowlanych wykonywanych na istniejących już obiektach, które służą za nośnik do owej instalacji urządzeń i na których mają one być zamontowane. Planowana przez skarżącą spółkę inwestycja nie może być jednak uznana za urządzenie zainstalowane na budynku. Urządzenie budowlane to urządzenie łącznie spełniające następujące cechy: a) jest to urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym; b) urządzenie to zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej nie spełnia warunku opisanego wyżej pod literą b) - celem budowy tej stacji nie jest zapewnienie samej możliwości użytkowania budynku mieszkalnego zgodnie z jego przeznaczeniem. Budynek ten może funkcjonować niezależnie od posadowienia na jego dachu tejże stacji (por. wyrok NSA z 21 listopada 2013 r., II OSK 1407/12, oraz wyrok WSA W Krakowie z dnia 10 maja 2017r. sygn. I SA/Kr 278/17). Przedmiotowa stacja bazowa nie jest bowiem elementem wyposażenia budynku mieszkalnego, ani też nie jest urządzeniem związanym funkcjonalnie z takim budynkiem. Stanowi ona odrębny od budynku obiekt budowlany, składający się z urządzenia przekaźnikowego, wież antenowych i anten. Tworzy ona samodzielną i odrębną w stosunku do budynku całość techniczno-użytkową, składającą się z szeregu poszczególnych elementów, połączonych w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się do określonego użytku (por. także wyrok NSA z dnia 2 września 2020 r. sygn. II OSK 1049/20, w którym podkreślono, iż stacja bazowa telefonii komórkowej jest budowlą stanowiącą całość techniczno - użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami wymagającą pozwolenia na budowę. Także wykonywanie robót budowlanych polegających na zainstalowaniu konstrukcji wsporczej na istniejącym obiekcie budowlanym oraz zainstalowaniu anten wraz z instalacją zasilająca w energię elektryczną i urządzeniem sterującym nie stanowi instalowania urządzeń, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 Pb). Nadto wbrew argumentacji zawartej w skardze nowelizacja przepisów Prawa budowlanego przez ustawę z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, poprzez zmianę przepisu art. 29 ust. 2 pkt 15, który po dokonanej zmianie brzmi, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych, doprecyzowała jedynie rodzaj urządzeń, jakie można zainstalować na budynku bez pozwolenia na budowę. Nie został natomiast zmieniony zakres pojęcia "urządzenia". Wbrew skardze również w uzasadnieniu projektu nowelizacji do art. 5 pkt 2-4 projektu ustawy zmieniającego art. 29 ust. 2 pkt 15 nie zawarto wykładni co do zmiany zakresu pojęcia "urządzenia", bo w tym uzasadnieniu nie ma wzmianki o art. 29 ust. 2 pkt 15 . Jak wskazuje uzasadnienie tego projektu "w art. 29 w ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, w pkt 19a uchylono lit. e. Przepis ten wskazywał, że nie wymaga pozwolenia na budowę budowa sieci telekomunikacyjnych, przy czym, zgodnie z odesłaniem zawartym w art. 30 ust. 1 pkt 1 budowa taka wymagała zgłoszenia. Dotychczasowe doświadczenie wskazuje, iż wprowadzony w 2015 r. przepis nie znalazł praktycznego zastosowania, a co najwyżej był źródłem szeregu wątpliwości interpretacyjnych, związanych przede wszystkim z tym, iż poszczególne elementy sieci telekomunikacyjnej, takie jak przyłącze telekomunikacyjne, telekomunikacyjna linia kablowa czy kanalizacja kablowa były już wskazane w innych pkt art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, a co więcej jako - tak jak np. telekomunikacyjna linia kablowa - jako obiekty niewymagające nawet zgłoszenia. W związku z powyższym występowały wątpliwości co do klasyfikacji poszczególnych typów inwestycji telekomunikacyjnych, co miało istotne znaczenie praktyczne dla określenia trybu realizacji inwestycji. Kwalifikacja danego zamierzenia, jako sieci telekomunikacyjnej, zamiast np. kanalizacji lub linii kablowej podziemnej w aktualnym stanie prawnym ma również istotne skutki z punktu widzenia decyzji lokalizacyjnej na obszarach bez miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W przypadku kanalizacji lub linii kablowej podziemnej, które są zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych infrastrukturą o nieznacznym oddziaływaniu, nie powinna być wymagana decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Dla tej samej inwestycji, ale zakwalifikowanej, jako sieć telekomunikacyjna, która nie jest określona jako infrastruktura o nieznacznym oddziaływaniu, taka decyzja lokalizacyjna byłaby już wymagana. Wskazać zatem należy, iż kluczowe z punktu widzenia procedur budowlanych elementy infrastruktury telekomunikacyjnej zostały już wymienione w art. 29 ust. 1 i 2 oraz art. 29a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, zatem w pełni uzasadnione jest wykreślenie z art. 29 ust. 1 pkt 19a sieci telekomunikacyjnych jako kategorii ogólnej. Powyższe nie oznacza w żadnym wypadku, iż po zmianie wprowadzonej projektowaną ustawą w przypadku realizacji sieci telekomunikacyjnej wymagane jest pozwolenie na budowę. Właściwe organy dokonując odpowiedniej kwalifikacji danego zamierzenia budowlanego nie powinny bowiem kwalifikować jako sieci telekomunikacyjnej jej różnych elementów wprost wskazanych w poszczególnych przepisach ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Dokonano ponadto odpowiedniej zmiany w treści art. 29 ust. 1 ustawy poprzez dodanie nowego pkt 20aa w brzmieniu "20aa) podbudowy nadziemnej dla telekomunikacyjnych linii kablowych". Użycie określenia "podbudowy nadziemnej" jest zgodne z terminologią jaką posługuje się w tym zakresie rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie. Dodanie do treści art. 29 ust. 1 nowego pkt 20aa dotyczącego podbudowy nadziemnej dla telekomunikacyjnych linii kablowych jest także związane z wyżej omówionym uchyleniem w art. 29 w ust. 1, w pkt 19a, lit. e (dot. sieci telekomunikacyjnych), albowiem domyka katalog różnych rodzajów infrastruktury telekomunikacyjnej, która może być w praktyce realizowana, a co powinno mieć swoje odzwierciedlenie w treści art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Przewidziano zachowanie reżimu budowlanego (zmiany wprowadzone w treści art. 30 ust. 1 pkt 1, ust. 4 oraz art. 42 ust. 3) dla realizacji obiektów w postaci podbudowy słupowej dla linii telekomunikacyjnych, albowiem praktyka wskazywała, iż do tej pory tego typu prace nie korzystały ze zwolnienia dotyczącego telekomunikacyjnych linii kablowych (art. 29 ust. 1 pkt 20a w aktualnym brzmieniu - bez zgłoszenia), a kwalifikowane było jako budowa sieci telekomunikacyjnej (art. 29 ust. 1 pkt 19a lit. e w aktualnym brzmieniu), a więc jako prace wymagające zgłoszenia. Wskazać należy, iż zasadniczo budowa nowej podbudowy słupowej dla linii telekomunikacyjnych nie jest przypadkiem bardzo częstym (rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie dopuszcza jej realizację jako wyjątek od zasady umieszczania linii kablowych w kanalizacji kablowej lub na już istniejącej podbudowie telekomunikacyjnej, elektroenergetycznej i trakcyjnej - § 4 i § 5 ust. 1-3), a same prace tego typu należy uznać za prace o niewielkim stopniu uciążliwości, w związku z czym wystarczające w tym zakresie będzie dokonywanie zgłoszenia budowy". Zatem brak jest podstaw do twierdzenia, iż nowelizacja przesądza, iż montaż anten sektorowych wraz z urządzeniami na istniejącym obiekcie, niezależnie od tego czy jest całością użytkowo-techniczną czy też nie, mieści się w dyspozycji normy prawnej art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane zarówno w obecnym jak i poprzednim brzmieniu. Wobec tego prawidłowa była ocena organu odnosząca się do wskazanej w decyzji argumentacji, iż instalowanie antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych w oparciu o zgłoszenie jest możliwe ale np. na budynkach, w których mieści się jednostka Straży Pożarnej, a instalowane urządzenie radiokomunikacyjne służy prowadzeniu działalności przez tą jednostkę. Przepis art. 29 ust. 2 pkt. 15 Pb, nie służy natomiast realizacji stacji bazowych telefonii komórkowej, która poprzez budowę nowego i odrębnego obiektu, stanowi rozbudowę sieci telekomunikacyjnej. Wobec tego niezasadne są także zarzuty co do naruszenia przepisów postępowania. W ramach kontrolowanego postępowania organ dokonał szczegółowej analizy sprawy, nie pomijając żadnego z aspektów sprawy oraz zarzutów podnoszonych przez stronę skarżącą, uzasadniając w sposób wyczerpujący motywy, jakimi kierował się przy wydawaniu skarżonej decyzji. Wobec powyższego skargę oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a.