II SA/Kr 274/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie: WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr.) WSA Mariusz Kotulski Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2010 r. sprawy ze skargi M. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 2 grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie przekazania wniosku do organu właściwego skargę oddala Postanowieniem z dnia [...] września 2009 r., znak [...] , działając na podstawie art. 65 § 1 oraz art. 157 § 1 k.p.a., Marszałek Województwa [...] przekazał Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w N. wniosek M.J. wraz z załącznikami w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia [...] sierpnia 2008 r., znak [...] oraz stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia [...] października 2008 r., znak [...], wydanych dla inwestycji pn. "Budowa sieci zasilającej 15 kV, budowa stacji transformatorowej oraz sieci zasilającej niskiego napięcia na działkach nr: 1, 2, 3, 4 , 5, 6, 7 w K. przy ul. [...]. " Orzekając w ten sposób wskazał, że 31 sierpnia 2009 r. wpłynął do Marszałka Województwa [...] wniosek M.J. zamieszkałego w K. przy ul. [...] o stwierdzenia nieważności powyższych decyzji. Zgodnie z art. 157 § 1 k.p.a., właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy K. jest organ wyższego stopnia, to jest Samorządowe Kolegium Odwoławczego w N. Stosownie zaś do z art. 157 § 1 k.p.a., gdy decyzja wydana została przez samorządowe kolegium odwoławcze, właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji jest ten organ. Uwzględnienie przytoczonych regulacji uzasadnia wydanie niniejszego postanowienia. Wnosząc w terminie zażalenie na postanowienie Marszałka Województwa z dnia [...] września 2009 r., znak [...] M.J. zarzucał, że na podstawie art. 65 ust. 1, art. 22 § 3 pkt 2, art. 18 ust. 1 k.p.a. ze względu na art. 28, art. 29 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 11 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska organem właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego jest minister właściwy do spraw środowiska. Wskazywał na nieuzasadnione pominięciem go jako strony kwestionowanego we wniosku postępowania, w którym pierwotnie uczestniczył czynnie jako strona . Przedstawiał okoliczności związane ze złożonym przez niego wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej przedmiotowymi decyzjami, który w efekcie nie został rozpatrzony. Wyjaśniał, że w oparciu o kwestionowane decyzje wydano już pozwolenia na budowę oraz powoływał argumenty mające świadczyć, że organem kompetentny do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji jest minister właściwy do spraw środowiska . W tym zakresie wskazywał na podjęte przez niego czynności mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody N. z dnia [...] października 1997r. , uzgadniającej pod względem środowiskowym lokalizację telefonii komórkowej na działkach nr 4 i nr 5 przy ul [...], położonych w bezpośrednim sąsiedztwie będącej własnością skarżącego działki nr 8 przy ul. [...]. Przedmiotowa inwestycja, dla której wydano decyzję Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia [...] sierpnia 2008 r., znak [...] oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia [....] października 2008 r., znak [...], mogąca znacząco oddziaływać na środowisko w tym działkę nr 8 zlokalizowana została podobnie jak poprzednia na działkach nr 4 i nr 5 . Po rozpatrzeniu powyższego zażalenia, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r., znak [...], na podstawie art. 65, 123, 124, 144 i 157 § 1 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Nawiązując do dotychczasowego przebiegu postępowania wskazało, że zgodnie z art. 65 § 1 k.p.a. jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego. Przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Nie ulega wątpliwości, że zgodnie z regulacją zawartą w Kodeksie postępowania administracyjnego organem właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji jest co do zasady organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ (art. 157 § 1 k.p.a.). W tym stanie rzeczy zażalenie M.J. na postanowienie Marszałka Województwa należy uznać za bezzasadne, gdyż zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Wyjaśniło ponadto, że rozstrzygnięcie z art. 65 k.p.a. ma jedynie charakter formalny, a nie merytoryczny, tj. w przypadku stwierdzenia swojej niewłaściwości organ przekazuję sprawę organowi właściwemu rzeczowo, a nie rozpatruje jej sam co do istoty sprawy. Wnosząc w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę z daty 25 stycznia 2010r. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] grudnia 2009 r., znak [...] M.J. zarzucał, że nie jest ono organem właściwym w sprawach ochrony środowiska. Zdaniem skarżącego, na podstawie art. 376 ustawy - Prawo ochrony środowiska, art. 157 § 1, art. 156 § 1 pkt 2 i 7, art. 159 § 1, art. 28 i art. 17 pkt 1 i 2 k.p.a. właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia [...] sierpnia 2008 r. , znak [...], ustalającej warunki lokalizacji inwestycji pn. "Budowa sieci zasilającej SN 15 kV, budowa stacji transformatorowej oraz sieci zasilającej NN na działkach 1, 2, 3, 4 , 5, 6 , 7 w K. przy ul. [...] " oraz stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2008 r., znak [...] , utrzymującej w mocy powyższą decyzję Burmistrza Miasta i Gminy K. j jest minister właściwy do spraw ochrony środowiska. Analogicznie jak w odwołani M.J. wskazywał w skardze na nieuzasadnione pominięciem go jako strony kwestionowanego postępowania administracyjnego, w którym pierwotnie uczestniczył czynnie jako strona . Przedstawiał okoliczności związane ze złożonym przez niego wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej przedmiotowymi decyzjami, który w efekcie nie został rozpatrzony. Wyjaśniał, że w oparciu o kwestionowane decyzje wydano już pozwolenia na budowę oraz powoływał argumenty mające świadczyć, że organem kompetentny do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji jest minister właściwy do spraw środowiska. W tym zakresie podnosił , że budowa sieci zasilającej SN 15 kV, budowa stacji transformatorowej oraz sieci zasilającej NN na działkach 1, 2 , 3, 4 , 5 , 6 , 7 w K. przy ul. [...] jest połączeniem energetycznym dwóch inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a to Ośrodka Narciarskiego[...] " na działkach nr 1 , 2 , 6 , 7 przy ul. [...] - trasy narciarskie z wyciągami narciarskimi i urządzeniami towarzyszącymi oraz stacji bazowej telefonii komórkowej PTC " [...] ," [...] co jest zabronione w strefie uzdrowiskowej na podstawie ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym ( art. 38 ). W piśmie uzupełniającym skargę z dnia 26 lutego 2010r. wskazywał nadto na regulacje z art. 378 ust. 2 a i 4 oraz art. 376 pkt 3 ustawy - Prawo ochrony środowiska i art. 17 pkt 2 k.p.a. jako uzasadniające kompetencję ministra właściwego do spraw środowiska do stwierdzenie nieważności decyzji. W kolejnym piśmie uzupełniającym skargę z dnia 2 września 201Or. podał jako takie podstawy przepisy art. 98, 103 65 § 1, 16 §1, 156 § 1, 157 §1 k.p.a., art. 55 i 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 376 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, art. 38 ust. 1 pkt 2 c ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, § 3 ust. 1 pkt 47 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Wskazał też na podjęte przez niego czynności mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody z dnia [...] października 1997r. /uzgadniającej pod względem środowiskowym lokalizację Telefonii Komórkowej na działkach nr 4 i nr 5 przy ul [...], położonych w bezpośrednim sąsiedztwie będącej własnością skarżącego działki nr 8 przy ul. [...]. W piśmie z dnia 22 września 201Or. M.J. złożył wniosek o wstrzymanie sprawy do czasu rozpatrzenia przez Ministra Zdrowia wniosku skarżącego z dnia 22 września 2010 r. złożonego do [...] Urzędu Wojewódzkiego w K. , a także o anulowanie pisma z dnia 2 września 201Or. stanowiącego uzupełnienie skargi oraz odstąpienie od sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. W tym piśmie powołując podobne jak uprzednio okoliczności skarżący wskazał jednakże Ministra Zdrowia, będącego organem ochrony zdrowia i nadzoru nad lecznictwem uzdrowiskowym, jako właściwego do stwierdzenia nieważności decyzji lokujących w terenie uzdrowiskowym opisywana uprzednio inwestycję polegającą na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wnosiło o jej oddalenie, podtrzymało stanowisko prezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważy, co następuje . Zgodnie z treścią art. 1 § 1 - 2 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, póz. 1269 z późn. zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30.08.2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153,póz. 1270 z późn. zm. - oznaczana dalej jako p.p.s.a, ) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a. ), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy ( art. 135 p.p.s.a. ) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. W sytuacji, gdy przedmiotem postępowania sądowadministracyjnego jest zaskarżalne w myśl art. 3 § 2 pkt 2 , przewidziane w art. 123 § 1-2 k.p.a. postanowienie organu administracji publicznej nierozstrzygające o istocie sprawy, lecz dotyczące poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania administracyjnego, kontrola ta ma charakter ograniczony i nie obejmuje niezwiązanych z nim bezpośrednio kwestii materialnoprawnych. Z tej przyczyny poza rozważaniami w niniejszej sprawie pozostają podnoszone w pismach M.J. okoliczności mające świadczyć o istnieniu podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia [...] sierpnia 2008 r., znak [...] oraz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia [...] października 2008 r., znak [...], wydanych dla inwestycji pn. "Budowa sieci zasilającej 15 kV, budowa stacji transformatorowej oraz sieci zasilającej niskiego napięcia na działkach nr: 1, 2, 3 , 4, 5 , 6 , 7 w K. przy ul. [...]. " Analogiczna uwaga odnosi się do postępowań zainicjowanych pismami skarżącego, które zmierzały do wznowienia postępowania administracyjnego w powyższej sprawie, względnie także innych wszczynanych przez M.J. w celu wykazania niezgodności z prawem aktów administracyjnych dopuszczających lokalizację w sąsiedztwie jego nieruchomości inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Kontrola wywołana wniesieniem skargi w niniejszej sprawie może dotyczyć wyłącznie oceny zgodności z prawem postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławcze w K. z dnia [...] grudnia 2009 r., znak [...] oraz poprzedzającego jego wydanie postanowienia Marszałka Województwa z dnia [...] września 2009 r., znak [...]. Mając na uwadze treść powołanych na wstępie orzeczeń, a także okoliczności wynikające z przedstawionych wraz z odpowiedzią na skargę oraz dołączonych do sprawy II SA/Kr 1747/09 akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego w nich materiału i przebiegu postępowania skargę należy uznać za bezzasadną. Zgodnie z treścią art. 19 k.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane przestrzegać z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Organ administracji publicznej jest zatem obowiązany dokonać oceny podania strony również pod kątem swojej właściwości w sprawie będącej przedmiotem żądania, które to czynności podejmuje niezwłocznie przed przystąpieniem do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. W związku z tą regulacją pozostają przepisy art. 65 § 1 - 2 k.p.a. i art. 66 § 1 - 4 k.p.a. regulujące tryb postępowania i skutki w przypadku wniesienia podania do organu, który nie jest właściwy do rozpatrzenia podania. Takim podaniem jest także wniosek o wszczęcie postępowania. Artykuł 65 k.p.a. stanowi, że : " §1. Jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego. Przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. § 2. Podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu. Stosownie zaś do art. 66 k.p.a. : " § 1. Jeżeli podanie dotyczy kilku spraw podlegających załatwieniu przez różne organy, organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, uczyni przedmiotem rozpoznania sprawy należące do jego właściwości. Równocześnie zawiadomi wnoszącego podanie, że w sprawach innych powinien wnieść odrębne podanie do właściwego organu, i poinformuje go o treści § 2. Zawiadomienie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. § 2. Odrębne podanie złożone zgodnie z zawiadomieniem, o którym mowa w § 1, w terminie czternastu dni od daty doręczenia postanowienia uważa się za złożone w dniu wniesienia pierwszego podania. § 3. Jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych podania, albo gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, organ, do którego podanie wniesiono, zwraca je wnoszącemu. Zwrot podania następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. § 4. Organ nie może jednak zwrócić podania z tej przyczyny, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, jeżeli w tej sprawie sąd uznał się już za niewłaściwy." Skarżący nie kwestionuje prawidłowości dokonanych w sprawie niniejszej przez organy obu instancji ustaleń, w myśl których, w dniu 31 sierpnia 2009 r. wpłynął do Marszałka Województwa jego wniosek zawierający żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia [...] sierpnia 2008 r., znak [...] oraz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia [...] października 2008 r., znak [...], wydanych dla inwestycji pn. "Budowa sieci zasilającej 15 kV, budowa stacji transformatorowej oraz sieci zasilającej niskiego napięcia na działkach nr: 1, 2 , 3 , 4 , 5 , 6, 7 .w K. przy ul. [...] " Artykuł 157§1 k.p.a. stanowi, że właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ. Przepis ten został wskazany trafnie przez organu obu instancji jako podstawa określenia właściwości rzeczowej dla rozpatrzenia wniosku skarżącego. Uwzględniając nadto przepisy regulujące właściwość miejscową zawarte w ustawie z dnia z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity Dz. U z 2001 r. Nr 79, póz. 856 z późn. zm.) i § 1 pkt 6 a rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych ( Dz.U. Nr 198, póz. 1925 ), prawidłowo uznały one także , że właściwym do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku skarżącego jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. . Wbrew temu, na co wskazują zarzuty i okoliczności podnoszone w skardze oraz kolejnych uzupełniających ją pismach M.J. właściwość do rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności obu kwestionowanych decyzji nie zależy od rodzaju naruszonych przepisów, czy skutków wad, którymi w ocenie składającego wniosek są one dotknięte. Również żaden z licznych przepisów powoływanych w skardze i innych pismach składanych przez M.J. w toku postępowania sądowoadministracyjnego nie stwarza podstaw do uznania, że zaskarżone lub poprzedzające jego wydanie postanowienie Marszałka Województwa z dnia [...] września 2009 r., znak [...] naruszają prawo. Mając powyższe na uwadze, uznając , że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o jej oddaleniu -jak w sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a. W sprawie niniejszej brak jest podstaw do orzeczenia na podstawie art. 152 o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia. Nie istniał także przesłanki do odroczenia rozprawy albo zawieszania postępowania sądowoadministracyjnego do czasu rozpatrzenia przez Ministra Zdrowia wniosku skarżącego z dnia 22 września 2010 r., złożonego do [...] Urzędu Wojewódzkiego w K .