II SA/Kr 274/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 kwietnia 2018 r. w sprawie ze skargi M. I. A. i W. A. na uchwałę Sejmiku Województwa z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie obwodów łowieckich województwa małopolskiego postanawia: odrzucić skargę Uzasadnienie: M. A. i W. A. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Sejmiku Województwa z dnia 28 maja 2007 r. nr [...] w sprawie obwodów łowieckich województwa [...] Pismem z dnia 7 marca 2018 r. skarżący zostali wezwani do wykazania naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia przez zaskarżoną uchwałę oraz przedstawienia dowodu, iż przed wniesieniem skargi wezwano właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczono skarżącym dnia 14 marca 2018 r. Do chwili obecnej nie uzupełniono braków skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga została wniesiona w realizacji uprawnień wynikających z art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (DZ.U. [...]), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego. Takie brzmienie w/w przepisowi nadał jednak dopiero art. 6 pkt 2 pdpkt a ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2017.935). Do czasu wejścia w życie tej ustawy przepis art. 90 ust.1 zawierał wymóg uprzedzenia skargi do sądu wezwaniem samorządu województwa do usunięcia naruszenia prawa. Tą samą ustawą zmieniającą (art. 9 pkt 2) z ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyeliminowano, zawarty dotychczas w art. 52, wymóg uprzedzenia skargi m.in. na uchwały samorządu terytorialnego wezwaniem na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Jednocześnie jednak w przejściowym przepisie art. 15 ust. 2 ustawy zmieniającej zastrzeżono, że przepisy art. 52 ustawy zmienianej w art. 9 (ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych art. 6 (ustawy o samorządzie województwa) w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Powyższe oznacza, że w przypadku aktualnie wnoszonej skargi na uchwałę organu samorządu województwa podjętą przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, nadal wymagane jest zachowanie tzw. trybu przedskargowego, czyli uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa. Ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. uchylono także pkt 4 § 1 art. 57 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który dowód wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa zaliczał do wymogów formalnych skargi. Ta jednak zmiana ppsa weszła w życie bez odniesień przejściowych. To z kolei oznacza, że bez względu na datę skarżonego obecnie do sądu aktu, brak dowodu wezwania, o którym mowa, nie może być traktowany jak brak formalny skargi. Niewyczerpanie trybu przedskargowego w odniesieniu do uchwał podjętych przed 1 czerwca 2017 r. (data wejścia w życie ustawy zmieniającej) także prowadzić musi do odrzucenia skargi: w takim wypadku podstawą prawną jest jednak art. 58 § 1 pkt 6 ppsa nakazujący odrzucenie skargi niedopuszczalnej z innych powodów, a nie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa nakazujący odrzucenie skargi, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie. Brak reakcji skarżących na skierowane wezwanie o przedstawienie dowodu wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa i brak na temat takiego wezwania jakiejkolwiek informacji w przedłożonych przez organ materiałach, pozwala na przyjęcie, że wezwania takiego skarżący do organu nie kierowali. W tej sytuacji skargę, jako niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa należało odrzucić.