II SA/Kr 2751/00

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 stycznia 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie NSA : Joanna Tuszyńska Anna Szkodzińska ( spr.) Protokolant : Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2004r. sprawy ze skargi S. Z. na decyzję Wojewody T. z dnia [...] 1998r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego S. Z. kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA / KR 2751/00 Uzasadnienie Decyzją z dnia [....] listopada 1998 r. znak [....] Kierownik Urzędu Rejonowego w S. , na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, nakazał S.Z. rozbiórkę samowolnie wybudowanego ogrodzenia działki nr [....] od strony ul. [....] w S. Stwierdził bowiem, że ogrodzenie pomiędzy budynkiem mieszkalnym a sklepowym, z blachy trapezowej, wysokości 2 m z bramką wejściową zostało wykonane na długości 4 m bez wymaganego zgłoszenia. W odwołaniu od tej decyzji S.Z. podał, że zmuszony był do zabezpieczenia własnej nieruchomości, która była zaśmiecana, zanieczyszczana i zalewana, a dostęp do niej mieli przypadkowi osobnicy. Podał też, że ogrodzenie wykonał na starej podmurówce , którą jedynie uszczelnił, i w miejscu, w którym już wcześniej ogrodzenie istniało. Decyzją z dnia [....] grudnia 1998 r. znak [....] Wojewoda [....] , na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 kpa decyzję organu I instancji utrzymał w mocy . Stwierdził, że skoro w październiku 1998 r. od strony ulicy wybudowano ogrodzenie bez wymaganego zgłoszenia, to na podstawie art. 48 Prawa budowlanego słusznie nakazano jego rozbiórkę. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego S.Z. powtórzył zarzuty odwołania dodając, że blachę trapezową umieścił na istniejącej podmurówce i przytwierdził ja do tych samych słupków, do których poprzednio były przytwierdzone rozsypujące się deski. Organ odwoławczy w odpowiedzi n skargę wniósł o jej oddalenie powtarzając motywy rozstrzygnięcia. W związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. ustaw : z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych i z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez wojewódzki sąd administracyjny, na podstawie przepisów ustawy ostatnio wymienionej w skrócie - ppsa/. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Okoliczności podnoszone przez skarżącego, a dotyczące powodów, dla których wzniósł on ogrodzenie, nie mają w sprawie znaczenia. Cytowany przez organy przepis art. 48 Prawa budowlanego sankcję w postaci nakazu rozbiórki wiąże z faktem samowolnego wzniesienia /wznoszenia/ obiektu budowlanego lub jego części bez względu na motywy działania inwestora, poniesione przez niego koszty i okoliczności towarzyszące. Przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący i - przy spełnieniu jego dyspozycji - nie pozostawia organowi administracji wyboru co do sposobu rozstrzygnięcia. Sąd Administracyjny , badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, nie jest jednak związany granicami skargi. Oznacza to, że może przeprowadzić kontrolę aktu w aspektach innych niż przedstawia to skarżący. Działając zaś z urzędu w sprawie niniejszej Sąd stwierdza, że zaskarżona, jak i poprzedzająca ją decyzja, naruszają prawo. Orzeczony nakaz rozbiórki dotyczy bowiem przedmiotu, który nie jest obiektem budowlanym ani jego częścią w rozumieniu art. 48. Ogrodzenie towarzyszące istniejącemu budynkowi jest niewątpliwie urządzeniem budowlanym o jakim mowa w art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego, a takiego przepis art. 48 nie dotyczy. Taki pogląd , podzielany przez obecny skład Sądu, został wyrażony w uchwale 7 Sędziów NSA z dnia 15 maja 2000 r. N OPS 20/99 /ONSA 2000/4/133/. Stan faktyczny sprawy, w której przedstawiono rozstrzygnięte cytowaną uchwałą zagadnienie , był zbieżny ze stanem sprawy niniejszej Różnica polegała na tym, że przedmiotem orzeczonego tam decyzją nakazu rozbiórki był przyłącz wodociągowy. Zważywszy na fakt, że zarówno przyłącza, jak i ogrodzenia zostały zdefiniowane jako urządzenia budowlane tym samym przepisem Prawa budowlanego /art. 3 pkt 9/ , wyrażony w w/w uchwale pogląd prawny może być w całości i bez konieczności uzupełnień, transponowany na grunt sprawy niniejszej. Tak więc stwierdzić należy, że w ustalonym stanie faktycznym przepis art. 48 Prawa budowlanego nie ma zastosowania. Jakkolwiek niewątpliwie skarżąc dopuścił się samowoli, to jej przedmiotu dyspozycja w/w przepisu nie obejmuje. Dlatego też, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a w zw. z art. 135 ustawy ppsa, decyzje organów obu instancji należało uchylić. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy.