II SA/Kr 277/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: WSA Paweł Darmoń (spr.) WSA Piotr Fronc Protokolant: starszy referent sądowy Kamila Maśloch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2024 r. sprawy ze skargi A. R. i A. R. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 14 grudnia 2023 r., znak: WI-I.7840.2.36.2022.MS w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Wojewoda Małopolski, decyzją z dnia 14 grudnia 2023 r. znak WI-I.7840.2.36.2022.MS, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; dalej: k.p.a.) i art. 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 471 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. R., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 18 marca 2022 r., nr 318/6740.1/2022, zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla inwestora: F. Sp. z o.o. w K. dla zamierzenia budowlanego pn.: "Budowa trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie szeregowej wraz z wewnętrzną instalacją wod.-kan. gazu, CO, elektryczną, wentylacji mechanicznej i zewnętrznymi odcinkami instalacji kanalizacji sanitarnej ze zbiornikami szczelnymi na nieczystości ciekłe, instalacji kanalizacji opadowej i zbiornikami szczelnymi na wody opadowe, gazu, prądu, wraz z dojściem i dojazdem oraz zjazdem z drogi wewnętrznej, wraz z rozbiórką istniejących budynków na działkach [...],[...], [...], obr.. przy ul. [...] w K.". Przystępując do uzasadnienia swojej decyzji, w pierwszej kolejności Wojewoda wyjaśnił, że wniosek o wydanie pozwolenia na budowę został złożony 30 listopada 2021 r. przez F. Sp. z o.o. w K., zaś teren spornej inwestycji znajduje się w obszarze objętym aktem prawa miejscowego - Uchwałą Nr CXIX/1283/06 Rady Miasta Krakowa z dnia 25 października 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Górka Narodowa Zachód" (dalej: m.p.z.p.). Dalej, przeprowadzona analiza projektu w zakresie wyznaczonym w art. 35 Prawa budowlanego pozwalała zdaniem organu na stwierdzenie, że został on opracowany zgodnie z przepisami. Projektant w informacji o zakresie inwestycji umieścił działki inwestora nr [...] (KW nr [...]) i [...] (KW nr [...]), działki drogowe [...] i [...] oraz działki sąsiednie: [...], [...], [...], [...], [...], [...] (str. 10, 11 pa-b). Natomiast organ I instancji w obszarze oddziaływania inwestycji umieścił tylko te działki sąsiednie, na których faktycznie występuje uciążliwość projektowanej inwestycji, tj.: - dz. nr [...] (KW nr [...]) - będąca współwłasnością A. R. i A. R.; - dz. nr [...] - będąca własnością U. i A. B. - (KW nr [...]). Organ I instancji obszarem odziaływania objął zatem działki, które bezpośrednio sąsiadują z projektowaną inwestycją a organ odwoławczy uznał, że obszar oddziaływania obiektu wyznaczono prawidłowo. Następnie Wojewoda stwierdził, że projekt budowlany jest zgodny z wymaganiami ochrony środowiska. Inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zatem, zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie było wymagane. Teren inwestycji znajduje się poza obszarem Natura 2000. Ze względu na znaczną odległość oraz niewielką skalę i rodzaj planowanego przedsięwzięcia nie ma możliwości wystąpienia oddziaływania inwestycji na środowisko naturalne oraz obszary Natura 2000 pod względem zanieczyszczeń wody, gleby, powietrza oraz hałasu. Ze względu na wielkości inwestycji i przeznaczenie nie przewiduje się również wystąpienia zagrożenia dla higieny i zdrowia użytkowników projektowanego obiektu. Teren opracowania nie wchodzi w skład strefy objętej ochroną konserwatorską lub archeologiczną. Na terenie inwestycji brak obiektów zabytkowych podlegających ochronie prawnej. Teren inwestycji jest zlokalizowany poza granicami terenów górniczych, szczególnego zagrożenia powodzią czy zagrożonych osuwaniem się mas ziemnych. Do projektu dołączono decyzję nr 146/2020 z 8 maja 2020 r., o wyłączeniu z produkcji rolnej gruntu stanowiącego użytek rolny w klasie RII działki nr [...]. Dalej, Wojewoda miał na uwadze, że projektant wykonał analizę zgodności inwestycji z ustaleniami planu (str. 7-8 pa-b). Teren inwestycji znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem [...]MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, a zatem – jak stwierdził Wojewoda - sporne zamierzenie, polegające na budowie trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie szeregowej wraz z infrastrukturą techniczną i urządzeniami budowlanymi, nie narusza ustaleń MPZP w zakresie przeznaczenia terenu inwestycji. Zgodnie z przedłożonym projektem architektoniczno-budowlanym powierzchnia terenu inwestycji dwóch działek wynosi około 718,776 m2 (100%). Projektowana powierzchnia zabudowy trzech budynków mieszkalnych to 197,132 m2 - co stanowi 27,43% całej działki, a wskaźnik powierzchni zabudowy w stosunku do całej inwestycji wynosi 0,3 i jest zgodny z § 11 ust. 3 pkt 2) lit. d m.p.z.p. Powierzchnia biologicznie czynna wynosi: 215,70 m2, co stanowi 30% - wskaźnik zgodny z § 11 ust. 3 pkt. 1) lit. l m.p.z.p. Wysokość budynku wynosi 9,96 m i spełnia § 11 ust. 3 pkt 2) lit. j m.p.z.p. Dla budynku zaprojektowano dach płaski, zgodny z § 11 ust. 3 pkt 1) lit. h m.p.z.p., a łączna długość szeregu budynków w zabudowie szeregowej wynosi 20,9 - warunek spełniony na podstawie § 11 ust. 3 pkt 1) lit. g m.p.z.p. Na terenie inwestycji zaprojektowano sześć miejsc postojowych, po jednym dla każdego lokalu mieszkalnego (zgodnie z § 36 pkt 1 m.p.z.p.). Podsumowując, Wojewoda stwierdził, że sporna inwestycja spełnia wymagania wynikające z ustaleń m.p.z.p. Przechodząc do analizy zgodności inwestycji z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, z dokumentacji projektowej (analizy dotyczącej warunków ochrony przeciwpożarowej) Wojewoda w pierwszej kolejności wywiódł, że budynki należy traktować jako nierozprzestrzeniające ognia (NRO). Budynek mieszkalny jednorodzinny w zabudowie szeregowej usytuowano w odległościach od granic z działkami sąsiednimi, i tak: - 8,97 m od strony północnej - działka dr. nr [...], - 3,22 m od strony wschodniej - działka nr [...], - 3,0 m od strony zachodniej - działka nr [...], - 4,0 m od strony południowej - działki nr [...], [...] i [...]. Z rysunku projektu zagospodarowania terenu wynika, że teren inwestycji sąsiaduje z działkami, które są nieruchomościami niezabudowanymi. Jedyny niewielki budynek mieszkalny w tej okolicy znajdujący się na działce nr [...] i oznaczony na mapie jako "mj1", znajduje się w odległości 9,84 m od projektowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej. Z powyższego Wojewoda wywiódł, że inwestycja spełnia wymagania w zakresie warunków dotyczących odległości z § 12 oraz § 271 ust. 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225; dalej: WT), nie narusza zapisów dotyczących naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, tzw. przesłaniania (§ 13 WT) oraz nasłonecznienia pokoi mieszkalnych, tzw. zacieniania (§ 60 WT). Na terenie objętym niniejszym wnioskiem o pozwolenie na budowę znajdują się dwa niewielkie budynki, jeden gospodarczy zlokalizowany na działce nr [...], drugi o funkcji mieszkalno-letniskowej na działce nr [...] - obydwa przeznaczone do rozbiórki. Projektant wykonał opis tych rozbiórek a Inwestor przedłożył oświadczenie o zgodzie na ich rozbiórkę (str. 10 dokumentacji organu I instancji), tym samym dopełniając niezbędnych formalności. Odnośnie dojazdu do inwestycji, Wojewoda stwierdził, że zapewnia go droga gminna wewnętrzna ul. [...], działka nr [...] (będąca w zarządzie ZDMK i spełniająca warunki techniczne drogi publicznej), a następnie poprzez projektowany zjazd, zgodnie z pismem Zarządu Dróg Miasta Krakowa z 21 lutego 2022 r. (str. 25 załączników projektu architektoniczno-budowlanego). Dalej, ścieki sanitarne z każdego budynku zostaną odprowadzone grawitacyjnie za pomocą instalacji do projektowanych zbiorników szczelnych bezodpływowych na nieczystości ciekłe (typu najazdowego), a doprowadzenie wody do projektowanych budynków nastąpi z rozbudowywanej sieci wodociągowej za pomocą oddzielnych dla każdego lokalu projektowanych przyłączy wodociągowych (nieobjętych wnioskiem). Zaopatrzenie w energię elektryczną nastąpi z istniejącej sieci elektroenergetycznej, ze wspólnego złącza kablowego zlokalizowanego w granicy działki, a następnie instalacjami elektrycznymi do każdego budynku mieszkalnego, na warunkach określonych przez zarządcę sieci. Budynki będą ogrzewane z sieci gazowej, do której zostaną podłączone poprzez projektowane instalacje gazową (szafka z kurkiem głównym zamontowana zostanie na projektowanym budynku). Projektant na rysunku projektu zagospodarowania terenu wskazał planowaną lokalizację miejsca do gromadzenia odpadów stałych. Odnosząc się z kolei do zarzutów odwołania, organ odwoławczy stwierdził, że w piśmie z 28 czerwca 2022 r. inwestor przedłożył wyjaśnienie dotyczące poruszonych przez odwołującą w odwołaniu kwestii, i tak: Na skutek uwag strony, rysunki projektu budowlanego zostały uzupełnione o wartości bezwzględne rzędnych istniejącego i projektowanego poziomu gruntu w terenie inwestycji we wszystkich charakterystycznych punktach. Inwestor stwierdził, że w ramach projektowanej inwestycji założono jak najmniejszą ingerencję w istniejące ukształtowanie terenu, z poszanowaniem interesu właścicieli działek sąsiednich. Inwestor wyjaśnił również, że w m.p.z.p. brak zapisu ograniczającego liczbę projektowanych budynków na jednej działce budowlanej. Ograniczeniem wielkości zabudowy w stosunku do działki budowlanej, czy też terenu inwestycji złożonego z kilku działek budowlanych jest wskaźnik powierzchni zabudowy wynoszący w tym przypadku 30%. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 10) m.p.z.p. przez powierzchnię zabudowy należy rozumieć sumę powierzchni zabudowy wszystkich budynków i obiektów kubaturowych istniejących i projektowanych, zlokalizowanych na działce lub powierzchni objętej inwestycją liczoną zgodnie z obowiązującą normą. Zapis ten sugeruje możliwość realizacji więcej niż jednego budynku w ramach działki budowlanej. Mając na uwadze, że zgodnie z § 11 ust. 3 pkt 2 m.p.z.p. w terenie inwestycji obowiązuje zakaz wydzielania działek budowlanych przy dokonywaniu nowych podziałów geodezyjnych o wielkości mniejszej niż 350 m2 w zabudowie jednorodzinnej szeregowej, inwestor stwierdził, że zapis ten dotyczy wprost sytuacji dokonywania nowego podziału geodezyjnego, którego inwestor nie planuje, oraz który nie jest przedmiotem postępowania w sprawie wydania decyzji pozwolenie na budowę. W ramach projektowanej inwestycji projektuje się trzy niezależne budynki jednorodzinne – spełniające definicję z art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego, o niezależnych przyłączach I niezbędnej infrastrukturze. Są to budynki jednorodzinne w zabudowie szeregowej, która stanowi przeznaczenie podstawowe terenu inwestycji, zgodnie z § 11 ust. 1 m.p.z.p. Zdaniem inwestora, interpretacja przedstawiona przez stronę postępowania, dotycząca możliwości realizacji zabudowy szeregowej jedynie w przypadku inwestycji polegającej na budowie jednego budynku, nie znajduje pokrycia w przepisach prawa. Inwestor udzielił również wyjaśnień odnośnie obsługi komunikacyjnej projektowanej inwestycji wskazując, że odbywać się ona będzie poprzez projektowany zjazd z drogi wewnętrznej ul. [...], zgodnie z uzgodnieniem Zarządu Dróg Miasta Krakowa z dnia 21.02.2022 r. oraz zgodnie z projektem budowlanym zjazdu uzgodnionym przez zarządcę pismem z dnia 25.02.2022 r. W terenie inwestycji zaprojektowano 6 miejsc postojowych wraz z drogą manewrową o szerokości 5m, a także dodatkowe utwardzenia terenu, umożliwiające wjazd i wyjazd ze wszystkich projektowanych miejsc postojowych. Projektowany układ komunikacyjny nie obejmuje działki drogowej nr [...] i z nią nie koliduje. Inwestor wyjaśnił, że w ramach projektu budowlanego wykonano analizę nasłonecznienia i przesłaniania dla projektowanej inwestycji oraz dla działek sąsiadujących, w celu wykazania zgodności projektowanej inwestycji z wymaganiami w tym zakresie, określonymi w WT, mając na uwadze art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa Budowlanego. W przedstawionej analizie uwzględniono nie tylko obecny stan zagospodarowania dziatek sąsiadujących z terenem inwestycji, ale również ich potencjalną zabudowę w celu wykazania, że projektowana inwestycja nie uniemożliwia zabudowy działek sąsiednich. Do analizy przyjęto gabaryty zbliżone do gabarytów projektowanych budynków. W efekcie wykazano, że pomimo uwzględnionej intensywnej zabudowy wszystkich sąsiednich działek projektowane lokale posiadają niezbędny czas nasłonecznienia i nie są przesłaniane. Odległość projektowanej zabudowy od działki nr [...] oraz [...] wynosi min. 4m, jest więc zgodna z przepisami, w szczególności § 271 WT. Zgodnie z przedstawioną analizą przesłaniania zdaniem inwestora wykazano, że dla wysokości przesłaniania wynoszącej 9 m i potencjalnej zabudowie działek sąsiednich w odległości 4 m od granicy przesłanianie nie występuje, zatem projektowana inwestycja nie ogranicza możliwości zabudowy działek [...] i [...]. Dalej, zapewniono, że zaprojektowane objętości zbiorników szczelnych na nieczystości ciekłe uwzględnia projekt techniczny branży sanitarnej, zawierający niezbędne obliczenia. Wojewoda przyjął powyższe odpowiedzi na zarzuty odwołującej, jako znajdujące potwierdzenie w opracowanym prawidłowo projekcie architektoniczno-budowlanym oraz w przepisach prawa. Ponadto wyjaśnił, że sposób zagospodarowania działki przez inwestora podlega ocenie organów administracji architektoniczno-budowlanej tylko w granicach zgodności z konkretnymi obowiązującymi, w dniu wydania decyzji, przepisami prawa powszechnie obowiązującego, bądź prawa miejscowego. Wojewoda nie znalazł jednak przepisu, który zostałby naruszony poprzez zaprojektowanie przedmiotowej inwestycji. Wojewoda wyjaśnił, że ustalenia § 11 ust. 3 pkt 2) lit. b) m.p.z.p. dotyczące: zakazu lokalizacji zabudowy na działkach nowowyznaczonych mniejszych niż: - 350 m2 w zabudowie jednorodzinnej szeregowej - oznaczają, że inwestor chcąc wybudować zabudowę szeregową musi posiadać działkę budowlaną o powierzchni, nie mniejszej niż 350 m2 na całą inwestycję. Miejscowy plan nie zastrzega wprost, że to 350 m2 należy zapewnić na każdy budynek w zabudowie szeregowej. Powyższa interpretacja zapisów MPZP skutkuje możliwością zabudowy na działce 5 ar kilku budynków w zabudowie szeregowej (minimalna powierzchnia działki pod zabudowę szeregową to 3,5 ar), kilku budynków w zabudowie bliźniaczej (minimalna powierzchnia działki pod zabudowę bliźniaczą to 4 ar), i jednocześnie skutkuje brakiem możliwości zabudowy takiej działki nawet jednym budynkiem wolnostojącym (minimalna powierzchnia działki pod zabudowę wolnostojącą to 6 ar). Wojewoda przeanalizował zgromadzony materiał dowodowy, który – w jego ocenie - nie wymagał przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, w tym mającego na celu uzupełnienie dokumentacji projektowej. Sprawa nie wymagała tym bardziej przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie, który mógłby skutkować koniecznością przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Tym samym, Wojewoda uznał wniosek odwołującej o podjęcie przez organ działań wynikających z art. 136 § 2 i 3 k.p.a. za niezasadny. Podsumowując, Wojewoda nie stwierdził naruszenia czy to przepisów postępowania, czy to prawa materialnego i ocenił, że inwestor jest uprawniony do korzystania z prawa zabudowy nieruchomości (art. 4 Prawa budowlanego). Skargę na powyższą decyzję wnieśli A. R. i A. R., zarzucając jej naruszenie: 1. przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, a to 1) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i utrzymanie pozwolenia na budowę w mocy, podczas gdy nie powinno ono zostać w ogóle wydane, gdyż nie zostały spełnione warunki do jego wydania wynikające z przepisów prawa, 2) art. 7 oraz w zw. z art. 77 k.p.a. - poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego co do rozstrzygnięcia istoty sprawy w sposób wszechstronny i wyczerpujący, co doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych oraz pominięcia istniejących naruszeń norm materialnego prawa administracyjnego oraz norm procesowego prawa administracyjnego, a w szczególności do nieprawidłowego ustalenia, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego m.p.z.p., podczas gdy z projektu budowlanego stanowiącego załącznik do pozwolenia na budowę wynika, że narusza on w szczególności następujące przepisy m.p.z.p.: § 11 ust. 3 pkt 2 lit. b) w związku z art. 9 ust. 5 - nakazujące zachowanie minimalnej powierzchni działki, § 11 ust. 3 pkt 2 lit c) - nakazujące zachowanie minimalnej szerokości frontu 9 m dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej szeregowej, § 11 ust. 3 pkt 1 lit. f) w zw. z lit. j) - nakazujące nawiązanie przy projektowaniu lokalizowanych budynków do gabarytów i wysokości istniejącej zabudowy w terenach sąsiednich, § 11 ust. 3 pkt 2) lit. n) nakazujące zachowanie nieprzekraczalnej linii zabudowy, przepisy odnoszące się do minimalnej szerokości elewacji frontowej, § 36 pkt 1) - dotyczący analizy potrzeb inwestycyjnych w kontekście ilości przewidzianych miejsc postojowych, jak również przepisy techniczno-budowlane nakazujące zachowanie minimalnej odległości od granicy działki, 3) art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodniej oceny dowodów, polegające na rozstrzygnięciu sprawy w oparciu o twierdzenia i opinie inwestora (w tym działającego na jego zlecenie projektanta), zamiast o własne twierdzenia i wnioski organu, bez należytej i wyczerpującej analizy pełnego materiału dowodowego potrzebnego do rozstrzygnięcia wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz bez wyjaśnienia kwestii ewidentnie wątpliwych, 4) art. 107 w zw. z art. 8 i art. 11 k.p.a. - poprzez pominięcie milczeniem twierdzeń i zarzutów skarżącej podniesionych w odwołaniu, nieodniesienie się i niewyjaśnienie w sposób należyty i przekonujący do poszczególnych okoliczności stanu faktycznego przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia, a także 2. przepisów prawa materialnego mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1) art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego - polegające na jego nieprawidłowym zastosowaniu i przyjęciu, że adresowany w tym przepisie obowiązek organu polegający na dokonaniu merytorycznej kontroli wniosku o pozwolenie na budowę poprzez sprawdzenie jego zgodności z w zakresie szczegółowo opisanym w ust. 1 pkt 1) do 4) ww. przepisu, sprowadza się do sprawdzenia kompletności dokumentów i oświadczeń złożonych przez osoby sprawujące określone funkcje techniczne w budownictwie oraz, że potwierdzenie takie zwalnia organ prowadzący postępowanie z dokonania merytorycznej oceny zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z obowiązującymi przepisami prawa i w konsekwencji przyjęciu, że zaistniały przesłanki do wydania pozwolenia na budowę z uwagi na brak sprzeczności projektowanej inwestycji z obowiązującymi przepisami prawa, 2) poszczególnych zapisów m.p.z.p., a to: (i) § 11 ust. 3 pkt 2 lit. b) w zw. z art. 9 ust. 5 m.p.z.p. - nakazujących zachowanie minimalnej powierzchni działki, które to nakazy organy obu instancji nieprawidłowo zinterpretowały jako jedynie odnoszące się do dokonywania podziałów i scaleń działek geodezyjnych, a nie jako określające warunki zabudowy inwestycji (lokalizacji inwestycji); tymczasem na działkach objętych pozwoleniem na budowę nie ma możliwości wybudowania trzech budynków jednorodzinnych w zabudowie szeregowej, gdyż powierzchnia ww. działek objętych jest mniejsza niż minimalna powierzchnia działki przewidziana w m.p.z.p., która wynosi dla zabudowy szeregowej minimum 350 m (718 m2:3=239 m2), (ii) § 11 ust. 3 pkt 2 lit c) m.p.z.p. - nakazujący zachowanie minimalnej szerokości frontu 9 m dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej szeregowej, podczas, gdy szerokość frontu projektowanych budynków wynosi w najszerszej części niewiele powyżej niż 7 m, (iii) § 11 ust. 3 pkt 1 lit. f) w zw. z lit. j) m.p.z.p. - nakazujące nawiązanie przy projektowaniu lokalizowanych budynków zarówno do gabarytów jak i wysokości istniejącej zabudowy w terenach sąsiednich (warunek łączny), która jest zasadniczo dwukondygnacyjna, podczas gdy projektowane budynki co prawda nie są wyższe niż 10 m, ale są wyższe i większe niż zabudowana na terenach sąsiednich (które co więcej pozostają zabudowane wyłącznie częściowo) (brak spełnienia warunku łącznego), (iv) § 36 pkt) 1 m.p.z.p. nakazujący zaprojektowanie miejsc postojowych zgodnie z potrzebami, lecz nie mniej niż 2 miejsca postojowe na 1 budynek, podczas gdy potrzeby te nie zostały przeanalizowane zarówno przez organ I Instancji jak i przez organ II Instancji, a w ocenie skarżących potrzeby te nie byłyby spełnione, a co więcej z uwagi na uwarunkowania nie jest faktycznie możliwe wykonanie na tym terenie nawet zaprojektowanych 6 miejsc postojowych, 3) przepisów techniczno-budowlanych regulujących minimalne odległości budynku od granic terenu inwestycji z działkami sąsiednimi, albowiem odległość projektowanych budynków od granicy naszej działki wynosi 4 m wyłącznie na poziomie parteru, podczas gdy odległość wyższych kondygnacji to zaledwie ok. 2,5 m. Wobec powyższych zarzutów skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, uchylenie w całości również decyzji organu I Instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz.U.2023.1634 t.j. z dnia 2023.08.17), dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Dokonawszy kontroli zaskarżonej decyzji według tak określonych kryteriów Sąd doszedł do wniosku, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a wniesiona skarga nie może odnieść zamierzonego skutku. Podniesione w skardze zarzuty prawa materialnego i postępowania nie są zasadne. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) w brzmieniu znajdującym zastosowanie w sprawie - przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu (pkt a), wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (pkt b), ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej (pkt c), 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno- budowlanego w tym dołączenie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust 2 pkt 9 i 10; (pkt a-d) 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych oraz aktualność zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W myśl ust. 4 art. 35 w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z powołanym wyżej art. 32 ust. 4 tej ustawy pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2018 r. poz. 2214 oraz z 2019 r. poz. 125 i 730), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ odwoławczy doszedł do prawidłowego wniosku, że wszystkie wymienione wyżej warunki zostały w niniejszej sprawie spełnione i wydał decyzję utrzymująca w mocy decyzję uwzględniającą wniosek inwestora. W szczególności zbadano zgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "Górka Narodowa Zachód" uchwalonego uchwałą Rady Miasta Krakowa nr CXIX/1283/06 z dnia 25 października 2006 r, zgodność projektu zagospodarowania działki, opracowanego dla zamierzenia inwestycyjnego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Organy obu instancji trafnie stwierdziły, że planowana inwestycja spełnia wymagania zarówno ogólne planu (tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej) oraz te dotyczące szczegółowych zasad zagospodarowania terenu i ochrony ładu przestrzennego, określonych między innymi w § 11 ust 3 pkt 2 lit. b i art. 9 ust 5 ustaleń planu dotyczący zakazu zabudowy na działkach nowowyznaczonych mniejszych niż – 350 m kw. w zabudowie jednorodzinnej szeregowej – dotyczy nowych działek. Prawidłowe jest stanowisko organów obu instancji, że inwestor chcąc wybudować zabudowę szeregową powinien posiadać działkę budowlaną o powierzchni nie mniejszej niż 350 m kw. na całą inwestycję. Plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego skierowanym na przyszłość, to jest po dacie jego uchwalenia. Zakazy § 11 ust 3 pkt 2 lit b planu miejscowego dotyczą "wydzielania działek budowlanych przy dokonywaniu nowych podziałów geodezyjnych" i umieszczone są w rozdziale 2 "Przepisy szczegółowe w zakresie przeznaczenia terenów oraz określenia sposobu ich zagospodarowania i warunków zabudowy". Zgodnie z § 9 ust 5 ustaleń planu jedynie wydzielone działki, które są położone w terenach przeznaczonych pod zabudowę lecz nie spełniają warunków i parametrów działki budowlanej określonych w przepisach odrębnych pozostają w dotychczasowym użytkowaniu i jako takie nie mogą być zabudowane. Plan miejscowy nie zastrzega, że 350 m kw. (§ 11 ust 3 pkt 2 lit b) należy zapewnić na każdy budynek w zabudowie szeregowej. Jednocześnie, co istotne ustalenia planu składają się z przepisów ogólnych i szczegółowych, natomiast przepisy odrębne to uregulowania powszechnie obowiązujące zawarte poza planem miejscowym "Górka Narodowa Zachód". W planie wskazano (§ 3 ust 1 pkt 13, że "przez działkę budowlaną należy rozumieć wydzieloną część gruntu spełniająca warunki określone w przepisach odrębnych". Wśród tych przepisów należy przede wszystkim wymienić art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r Nr 80 poz. 717 ze zm.) zgodnie z którym działką budowalną jest nieruchomość gruntowa lub działka gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Prawie tożsamą definicję działki budowlanej zawiera § 3 pkt 1 a rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r , poz. 1422 t.j.) stanowiąc, że przez działkę budowlaną należy rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu , której wielkość, cechy geometryczne , dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z rozporządzenia, odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. W rozpoznawanej sprawie planowana inwestycja spełnia wymagania planu miejscowego i przepisów odrębnych. W kwestii dalszych szczegółowych zarzutów podniesionych w skardze stwierdzić należy, że: § 11 ust 3 pkt 2 lit c planu miejscowego dotyczy zakazu "wydzielania działek budowlanych przy dokonywaniu nowych podziałów o szerokości frontu tzn. boku przyległego do drogi, mniejszej niż 9 m dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej szeregowej". Wbrew twierdzeniom skargi skala projektowanego budynku jest w wystarczającym stopniu dostosowana do istniejącej zabudowy, podobnie jak planowana ilość miejsc postojowych (§ 11 ust 3 pkt 1 lit f i j oraz § 36 pkt 1 ustaleń planu zostały spełnione). Ustalenia § 11 ust 3 pkt 1 lit f i j planu zostały właściwie zinterpretowane przez organy obu instancji, bowiem są to postulaty będące wskazaniami architektonicznymi, zawierające ogólne zasady projektowania dla jednostki planistycznej, pozbawione jednak sankcji. W okolicznościach rozpatrywanej sprawy trudno dopatrzeć się by projektowana zabudowa miała różnić się gabarytami i wysokością od zabudowy ją otaczającej. Sami skarżący takich istotnych różnic nie wskazują. Dlatego zarzuty skargi nie są zasadne. Wbrew zarzutom skargi spełnione zostały wymagania § 12 ust 1 i 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r w sprawie warunków technicznych , jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690), bowiem jeżeli z przepisów § 13,60,271 i 273 lub przepisów odrębnych nie wynikają inne wymagania, budynki na działce budowlanej sytuuje się od granicy z sąsiednią działką budowalną w odległości nie mniejszej niż: 4 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę granicy, a części budynku takie jak balkony, galerie , tarasy, schody zewnętrzne, pochylnie i rampy nie mogą pomniejszać odległości od granicy działki budowlanej o których mowa w ust 1 – o więcej niż 1,3m. Planowana inwestycja zachowuje te wymagane odległości. Projekt budowlany został sporządzony zgodnie z wymogami zawartymi w Rozporządzeniu Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U.2022.1679 t.j. z dnia 2022.08.10). W powyższych okolicznościach Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 7 i 77 § 1 oraz 80 i 107 k.p.a. oraz zasad postępowania administracyjnego (art. 8 i 11 k.p.a.). Organ II instancji szczegółowo odniósł się do zarzutów podnoszonych w odwołaniu, nie pomijając żadnego istotnego aspektu sprawy. Zaskarżona decyzja okazała się prawidłowa, dlatego Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.