II SA/Kr 280/17
WyrokWSA w Krakowie2017-06-27
Skład orzekający: Anna Szkodzińska, Paweł Darmoń, Mariusz Kotulski
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania od decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej jest prawidłowe, gdy pierwotna decyzja została częściowo uchylona, a w pozostałej części utrzymana w mocy decyzją organu odwoławczego?Ratio decidendi
Postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania jest prawidłowe, gdy decyzja organu pierwszej instancji, od której wniesiono odwołanie, uzyskała walor ostateczności w części, w jakiej została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy. W takiej sytuacji nie jest możliwe dalsze rozpoznawanie odwołania, gdyż stanowiłoby to naruszenie zasady trwałości decyzji administracyjnej.Stan faktyczny
Starosta wydał decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Wojewoda umorzył postępowanie odwoławcze, uznając skarżącego za stronę postępowania. Po uchyleniu tej decyzji przez WSA, Wojewoda ponownie rozpoznał sprawę i postanowieniem stwierdził niedopuszczalność odwołania skarżącego, wskazując na ostateczność decyzji Starosty w części utrzymanej w mocy. Skarżący zaskarżył to postanowienie, zarzucając naruszenie przepisów k.p.a. i p.p.s.a.Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Anna Szkodzińska SWSA Paweł Darmoń (spr.) SWSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi M.B. na postanowienie Wojewody [...] z dnia 28 grudnia 2016 r., znak [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania skargę oddala
Decyzją nr [...] z 29 maja 2015 r. znak: [...] Starosta [...] zezwolił na realizację inwestycji drogowej pn: Budowa zachodniej obwodnicy N.- połączenie miejscowości B. z drogą krajową nr [...] - odcinek I od km 0+033.50 do km 3+865.00.
Od decyzji tej odwołał się M. B.
Decyzją z dnia 30 marca 2016 r., znak: [...] Wojewoda [...] umorzył postępowanie odwoławcze wszczęte na skutek powyższego odwołania. Organ odwoławczy uznał, że M. B. nie ma przymiotu strony postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 609/16 uchylił decyzję Wojewody [...].
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewoda [...] decyzją z dnia 28 grudnia 2016 r., znak [...] stwierdził niedopuszczalność odwołania M. B. od decyzji Starosty [...] Nr [...] z 29 maja 2015 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.
W jej uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że uwzględniając wskazania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie uznał, że M. B. posiada przymiot strony w postępowaniu o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej, pn: Budowa zachodniej obwodnicy N. - połączenie miejscowości B. z drogą krajową nr [...] - odcinek 1 od km 0+033.50 do km 3+865.00.
Dalej powołano się na art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Wyjaśniono, że na tle tego przepisu wyróżnia się dwojakie przyczyny niedopuszczalności odwołania - przedmiotowe i podmiotowe.
Przyczyny przedmiotowe obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. W nauce prawa jednolicie przyjmuje się między innymi, że niedopuszczalność wniesienia środka odwoławczego ma miejsce wówczas, gdy dana decyzja czy postanowienie nie podlega zaskarżeniu.
W niniejszej sprawie spełniona jest negatywna przesłanka przedmiotowa, z uwagi na fakt, że w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja Wojewody [...] z 31 marca 2016 r. znak: [...], którą po rozpatrzeniu odwołania Z. K. S. K., D. i A. M. oraz M. i R. H. i M.S. od decyzji Starosty [...] Nr [...] z 29 maja 2015 r. znak: [...] - uchylono zaskarżoną decyzję w zakresie opisanym w punktach: I, II, III, IV, V, VI i VII i orzeczono w tym zakresie, oraz w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymano w mocy. Zatem decyzja Starosty [...] posiada obecnie cechę ostateczności i nie może być przedmiotem postępowania odwoławczego.
Przepis art. 16 § 1 k.p.a. stanowi, że decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych.
Weryfikacja w postępowaniu odwoławczym decyzji ostatecznej, stanowiłaby naruszenie jednej z naczelnych zasad postępowania administracyjnego - zasady trwałości decyzji, wyrażonej w przywołanym powyżej art. 16 ustawy k.p.a.
Opisaną wyżej decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. B., wnosząc o:
I. o uwzględnienie niniejszej skargi w całości i stwierdzenie, że skarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniami przepisów prawa mającymi istotny wpływ na wynik sprawy,
II. o uchylenie w całości skarżonego postanowienia, względnie stwierdzenie nieważności tego postanowienia w całości ze względu na przyczyny określone w art. 156 pkt 2 k.p.a. (została wydana bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa) lub stwierdzenie wydania tego postanowienia z naruszeniem prawa.
Skarżący wniósł jednocześnie o stwierdzenie, że skarżone postanowienie w całości nie może być wykonywane oraz o zobowiązanie na podstawie art. 145a § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i pkt 2 p.p.s.a. Wojewody [...] do wydania w określonym terminie odpowiedniego rozstrzygnięcia wskazując, jako sposób załatwienia sprawy (lub jej rozstrzygnięcie) — wznowienie postępowania albo stwierdzenie nieważności decyzji obu instancji.
Zaskarżonemu postanowieniu M. B. zarzucił naruszenie art. 134 k.p.a. poprzez uznanie, że przepis ten odnosi się do sytuacji, w jakiej znalazł się obecnie skarżący i zastosowanie tego przepisu prowadzące do stwierdzenia, że niedopuszczalne jest odwołanie tego skarżącego od decyzji pierwszoinstancyjnej Starosty [...] z dnia 29 maja 2015 r., czym Wojewoda dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów i zasad postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 16 § l k.p.a. i art. 28 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., art. 8, art. 9, art. 11 k.p.a., art. 15, art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 "c" i art. 11 "g" ust. l pkt l ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - co stanowi łącznie określone w art. 145 § 1 pkt 1 "a", "b" i "c" p.p.s.a. naruszenia prawa - i co w konsekwencji uniemożliwia całkowicie obecnie skarżącemu doprowadzenie do stosownej, rzetelnej weryfikacji wpływu będącej przedmiotem postępowania inwestycji drogowej oznaczonej jako "Budowa zachodniej obwodnicy N. -połączenie miejscowości B. z drogą krajową nr [...]" - odcinek 1 od km. 0+033.50 do km. 3+865.00" na jego życie i zdrowie, w tym majątek.
Ponadto "z ostrożności procesowej, ewentualnie" skarżący zarzucił naruszenie art. 134 k.p.a. przez nieuznanie przez Wojewodę [...], że po wydaniu decyzji Wojewody z dnia 31 marca 2016 r. o częściowej tylko zmianie ww. decyzji organu I instancji, odwołanie M. B. stanowiło (i stanowi nadal) w tak zmienionej konfiguracji administracyjno prawno-procesowej określony w art. 147 k.p.a. wniosek o wznowienie ww. postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., względnie wniosek o stwierdzenie nieważności i nienadanie takiemu "żądaniu" odpowiedniego trybu, czym Wojewoda dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów i zasad postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 147 k.p.a. i art. 148 § 2 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a., nadto art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8, art. 9, art. 10 § 1 k.p.a., art. 63 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 128 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., nadto art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej" oraz art. 140 ustawy Kodeks cywilny" - a wszytko to w zw. z art. 11 "c" i art. 11 "g" ust. 1 pkt 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Niniejsza sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm.) - dalej określanej jako "p.p.s.a." - sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym kończące postępowanie. Do tej właśnie kategorii należy zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie, a zatem sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, bez wyznaczania rozprawy.
Zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku.
Nie ulega wątpliwości, że w dacie wydawania przez Wojewodę [...] zaskarżonego postanowienia postępowanie administracyjne, w którym M. B. wniósł odwołanie było już zakończone w sposób ostateczny. Przedmiotem odwołania była decyzja nr [...] z 29 maja 2015 r. znak: [...], którą Starosta [...] zezwolił na realizację inwestycji drogowej pn: Budowa zachodniej obwodnicy N. - połączenie miejscowości B. z drogą krajową nr [...] - odcinek I od km 0+033.50 do km 3+865.00. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje fakt, że po rozpoznaniu odwołań wniesionych od tej decyzji przez Z. K., S. K., D. i A. M. oraz M. i R. H. i M. S. Wojewoda [...] wydał w dniu 31 marca 2016 r. decyzję znak: [...], którą uchylono zaskarżoną decyzję w zakresie opisanym w punktach: I, II, III, IV, V, VI i VII i orzeczono w tym zakresie, a w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymano w mocy.
Decyzja Starosty [...] posiada obecnie cechę ostateczności i nie może być przedmiotem postępowania odwoławczego.
W tych okolicznościach organ odwoławczy nie mógł rozpoznać odwołania M. B. i prawidłowo stwierdził jego niedopuszczalność na podstawie art. 134 k.p.a. Wbrew stanowisku skarżącego Wojewoda [...] nie naruszył tego przepisu, lecz zastosował go właściwie. Tym bardziej nie można mówić o wydaniu zaskarżonego postanowienia bez podstawy prawnej czy też z rażącym naruszeniem prawa. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem zaprezentowanym w skardze, że brak jest przeszkód faktycznych i prawnych do rozpoznania odwołania M. B. Istnieje prawna przeszkoda w postaci uzyskania przez decyzję Starosty waloru ostateczności - w tej części, w jakiej została utrzymana w mocy, a pozbawienie jej mocy prawnej w pozostałej części, w której została zmieniona decyzją Wojewody [...] z dnia 31 marca 2016 r.
Skarżący, jako wnoszący odwołanie pierwotnie został uznany za podmiot niebędący stroną postępowania. Obecnie, kiedy decyzja będąca przedmiotem postępowania ma już przymiot ostateczności M. B. został uznany za stronę postępowania, jednakże rozpoznanie środka zaskarżenia nie jest możliwe. Ponieważ jednak treść wniesionego pisma jest jednoznaczna i nie pozostawia wątpliwości, że stanowi ono odwołanie, nie było podstaw do nadawania mu innego charakteru. Nie można w tym zakresie postawić zarzutu organowi odwoławczemu.
Na marginesie należy stwierdzić, że toczy się postępowanie wznowieniowe w odniesieniu do postępowania zakończonego wydaniem przez Wojewodę decyzji z 16 marca 2016 r. - do przeprowadzenia postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy został wyznaczony Wojewoda [...] co wynika ze znajdującego się w aktach sprawy pisma Wojewody [...] z dnia 27 lipca 2017 r. W postępowaniu tym skarżący będzie mógł przedstawić swoją argumentację.
Biorąc powyższe pod uwagę należało zarzuty skargi uznać za bezzasadne i oddalić ją na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 21.07.2026. · Źródło