II SA/Kr 2808/01

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 czerwca 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Tadeusz Woś Sędziowie NSA Anna Szkodzińska WSA Renata Detka (del) (spr) Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 czerwca 2005r. sprawy ze skargi J. P., J. P., W. B. i M. B. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] 2001r., Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania skargę oddala II SA/Kr 2808/01 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] maja 2001 r. Starosta S. na podstawie art. 36 a ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, uchylił własną decyzję z [...] października 1999 r. zezwalającą na budowę pawilonu handlowego na działce nr "1" w S. wydaną dla M.S. i B.S. W uzasadnieniu powołał się na postępowanie toczące się przed organami nadzoru budowlanego, w trakcie którego ustalono, że inwestor "odstąpił od istotnych warunków pozwolenia na budowę". Decyzją z dnia [...] sierpnia 2001 r. Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania B.S. i M.S., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i w tym zakresie umorzył postępowanie przed organem I i II instancji. Rozstrzygnięcie swoje organ II instancji oparł o ostateczną decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2001 r. znak [...] w sprawie udzielenia inwestorom zezwolenia na wznowienie wstrzymanych robót budowlanych, w której organ odwoławczy przyjął, że odstępstwa dokonane w trakcie budowy przez M.S. i B.S. nie mają charakteru istotnego, a więc nie skutkują uchyleniem decyzji o pozwoleniu na budowę na podstawie art. 36a Prawa budowlanego. Skoro tak, to bezprzedmiotowe jest prowadzenie postępowania w tej sprawie. Skargę od powyższej decyzji do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie złożyli M.B., W.B., J.P. i J.P. wnosząc ojej "unieważnienie". W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że inwestorzy otrzymali zezwolenie na budowę mimo ich protestów i wyrazili obawę, iż w przyszłości nastąpi zmiana przeznaczenia i sposobu użytkowania przedmiotowego obiektu, w którym rozpocznie się uciążliwa dla nich produkcja pustaków. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje; Sądowa kontrola legalności zaskarżonej decyzji sprawowana jest w granicach sprawy, przy czym sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia podnieść w pierwszym rzędzie należy, że przedmiot sprawy zakreślony jest wskazaną w decyzji organu I-szej instancji podstawą materialnoprawną, którą jest art. 36a ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - wedle jego brzmienia w dacie wydawania obu decyzji. Zgodnie z treścią tego przepisu, właściwy organ architektoniczno-budowlany, uchyla decyzję o pozwoleniu na budowę w razie stwierdzenia istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę. Przedmiotem postępowania organów administracji, a co za tym idzie także sądu, musi być zatem ocena, czy inwestor odstąpił od zatwierdzonego projektu budowlanego lub od warunków, o jakich mowa w art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego, a jeśli tak, czy odstąpienie to miało charakter istotny w rozumieniu tego przepisu. Jak wynika z uzasadnienia decyzji Starosty S. z [...] maja 2001 r., w którym powołuje się on na postępowanie toczące się w tej sprawie przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w S., za istotne odstąpienie, o jakim mowa wyżej, uznał on brak wytyczenia geodezyjnego obiektu w terenie przez osobę uprawnioną. Dla oceny prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia należy zatem odpowiedzieć na pytanie, czy tego typu zachowanie inwestora spełnia przesłanki uprawniające organ do wydania decyzji na podstawie art. 36a ust.2 Prawa budowlanego. W tym celu niezbędnym jest skorzystanie z wyników postępowania, jakie toczyło się przed organami nadzoru budowlanego, albowiem to ono właśnie dało podstawę do wszczęcia sprawy niniejszej. Brak geodezyjnego wytyczenia obiektu przez osobę uprawnioną niewątpliwe stanowi naruszenie przepisu art. 43 ust. 1 Prawa budowlanego, jednak nie można przyjąć, aby samo w sobie miało charakter istotnego odstępstwa w rozumieniu art. 36a ust. 2 tego Prawa. Jeżeli natomiast, w wyniku takiego wytyczenia przez osobę nie posiadającą wymaganych uprawnień geodezyjnych, nastąpiłoby naruszenie przepisów Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 10 z 1995 r. poz. 46 ze zm.) w zakresie odległości budynku od granic z nieruchomością sąsiednią, to z pewnością takie odstępstwo byłoby istotne rodząc określone konsekwencje prawne łącznie z uchyleniem decyzji o pozwoleniu na budowę w rozumieniu art. 36a ust.2 Prawa budowlanego. Taka sytuacja nie miała jednak w sprawie miejsca, na co wskazują wyniki postępowania administracyjnego, o jakim była już mowa wyżej (akta II S.A./Kr 2807/01). Złożona w tej sprawie przez inwestorów dokumentacja będąca inwentaryzacją geodezyjną powykonawczą oraz pomiar odległości zrealizowanego obiektu od granic z nieruchomościami sąsiednimi świadczy bowiem o tym, że w żadnym punkcie przedmiotowy budynek nie został zbliżony do granic z nieruchomościami sąsiednimi na odległość mniejszą niż 4 m., co pozostaje w zgodzie z § 12 ust.4 pkt 1 powołanego wyżej Rozporządzenia. Okoliczność ta legła u podstaw oceny przyjętej w decyzji z dnia [...] sierpnia 2001 r. przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], na którą powołuje się organ II instancji w rozstrzygnięciu zaskarżonym w sprawie niniejszej, iż odstępstwa poczynione przez inwestorów nie należą do istotnych. Pogląd tam wyrażony Wojewódzki Sąd Administracyjny w pełni podziela. Wprawdzie zaskarżoną decyzję Wojewoda [...] winien był oprzeć o własne ustalenia, a nie wywieść wyłącznie z rozstrzygnięcia organów nadzoru budowlanego, jednak ostatecznie - sentencja tej decyzji jest wyrazem prawidłowej oceny i właściwej interpretacji przepisu art. 36a ust.2 Prawa budowlanego, który w sprawie nie może mieć zastosowania. Organowi wojewódzkiemu można zatem zarzucić naruszenie art. 77 § 1 i 107 § 1 kpa, jednak nie takie, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1270). Tym samym, zaskarżona decyzja umarzająca postępowanie odpowiada prawu, skoro stało się ono bezprzedmiotowe z powodu braku przesłanek do uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę w oparciu o art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego (art. 105 § 1 kpa). Jeśli zaś chodzi o zarzuty sformułowane w skardze, to nie mają one znaczenia dla oceny zaskarżonej decyzji. W szczególności, nie mogą być przedmiotem osądu okoliczności nie objęte postępowaniem administracyjnym, w tym obawy skarżących dotyczące ewentualnej zmiany sposobu użytkowania zrealizowanego obiektu. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).