II SA/Kr 281/10

Kraków, dnia 27 kwietnia 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Rynczak po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2010r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej o uzupełnienie postanowienia z dnia 29 marca 2010r. w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia 7 grudnia 2009r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania postanawia: zasądzić od Wojewody [...] na rzecz K. G. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 29 marca 2010r. Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 oraz § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a., umorzył postępowanie sądowe w związku z uwzględnieniem skargi i wydaniem przez skarżony organ decyzji autokontrolnej z dnia 16 lutego 2010r. znak: [...], na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. Postanowienie nie zawierało rozstrzygnięcia w zakresie kosztów sądowych. Pismem z dnia 12 kwietnia 2010r. skarżąca K. G. wniosła o uzupełnienie w/w postanowienia poprzez orzeczenie o kosztach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o uzupełnienie zasługuje na uwzględnienie. Wobec wystąpienia w niniejszej sprawie podstaw do umorzenia postępowania sądowego, należało w oparciu o art. 157 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 166 p.p.s.a uzupełnić postanowienie z dnia 29 marca 2010r. i zasądzić na rzecz skarżącej na podstawie art. 201 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 209 p.p.s.a., kwotę 457 zł, na którą składają się kwota uiszczonego wpisu (200 zł), koszty zastępstwa procesowego (240 zł) ustalone stosownie do § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu oraz kwota 17 zł. opłaty za udzielone przez skarżącą pełnomocnictwo. Mając na uwadze powyższe, należało orzec jak w sentencji na podstawie przytoczonych wyżej przepisów.