II SA/Kr 2814/98

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Samodzielnego Publicznego ZOZ "P." w K. na decyzję Wojewody K. z dnia 23 listopada 1998 r. (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę - skargę oddala. Decyzją z dnia 21 lipca 1998 r. (...), Prezydent Miasta K., na podstawie art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, zatwierdził projekt budowlany i udzielił F.H. O. A.-T. pozwolenia na budowę pawilonu handlowo-usługowego wraz z przyłączem wody, kanalizacji, gazu, energii elektrycznej, c.o., oraz wewnętrznymi instalacjami. W uzasadnieniu podano, że wniosek został złożony w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, lokalizacja obiektu jest zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego, inwestorzy przedłożyli tytuł do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, oraz kompletny i prawidłowo sporządzony projekt budowlany. W związku z zarzutem Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej "P." wyjaśniono, że projektowany obiekt jest położony w odległości 3 m od granicy działki nr 37/2, a ściana nie posiada okien lecz jedynie doświetla z luksferów o powierzchni łącznej nie przekraczającej 10 procent jej powierzchni. Usytuowanie obiektu jest więc zgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. W odwołaniu od tej decyzji Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej "P." zarzucił naruszenie art. 48 ustawy Prawo budowlane, oraz par. 12 i następnych rozporządzenia MGPiB z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Podał, że projektowany pawilon został usytuowany w samej granicy działek 37/2 i 38/5, w sposób rażąco naruszający normy odległości tego typu obiektów od budynku użyteczności publicznej /jakim jest przychodnia rejonowa/ - powodując niedopuszczalne zagęszczenie terenu wokół obiektu służby zdrowia. Ta sytuacja narusza prawa osób trzecich i stwarza zagrożenie środowiska naturalnego, przeciwpożarowe itp. Ponadto odwołujący się wyjaśnił, że toczy się w sądzie powszechnym postępowanie z jego wniosku o ustanowienia drogi koniecznej szlakiem prowadzącym m.in. po działce 38/5. Działka ta do 1984 r. stanowiła część ul. Stoczniowców przylegającą bezpośrednio do działki nr 37/2, na której znajduje się przychodnia. Na skutek regulacji ciągów komunikacyjnych bieg ulicy S. uległ zmianie, a działki 38/5 i 38/6 pochodzące z działki 38, zostały sprzedane. W tej sytuacji odwołujący jest zdania, że postępowanie o udzielenie pozwolenia na budowę powinno ulec zawieszeniu do czasu zakończenia postępowania o ustanowienie drogi koniecznej. Decyzją z dnia 23 listopada 1998 r. (...), Wojewoda K., na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa uchylił decyzję organu I instancji w zakresie przedmiotu udzielonego pozwolenia na budowę tj. "inwestycji obejmującej budowę pawilonu handlowo-usługowego wraz z przyłączem wody, kanalizacji, gazu. Energii elektrycznej, c.o., oraz wewnętrznymi instalacjami" i w tym zakresie orzekł o udzieleniu pozwolenia na budowę "inwestycji obejmującej budowę: pawilonu handlowo-usługowego /p.u. 445 m kw.; pow. zab. 164 m2, kub. 1.993 m3/ wraz z wewnętrzną instalacją wody, kanalizacji, gazu, energii elektrycznej, c.o., na działce 38/5 i 38/6 obr. 16 przy ul. S. w K. z przyłączem wody, gazu, energii elektrycznej, c.o., na działce 38/6 i 38/5 obr. 16, kanalizacji na warunkach określonych w uzgodnieniu MZD z dnia 6 listopada 1998 r. (...) na działce 38/6 i 38/5 obr. 16. nr 43 ul. N". W pozostałym zakresie decyzję organu I instancji Wojewoda utrzymał w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podano; Zarzut dotyczący usytuowania budynku w granicy nie jest uzasadniony. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że budynek ma znajdować się w odległości 3 m od granicy, a to spełnia wymogi par. 12 pkt 4 rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r. Ściana z pustaków szklanych w świetle obowiązujących przepisów nie jest traktowana jak otwór okienny, lecz jako pełna ściana. Fakt toczącego się postępowania o ustanowienia drogi koniecznej nie jest podstawą do zawieszenia postępowania, bowiem organ administracji wydaje decyzję na podstawie stanu prawnego istniejącego w dacie jej podejmowania. Skoro wniosek jest kompletny, a projekt spełnia wszystkie wymagania, organ nie mógł odmówić udzielenia pozwolenia na budowę. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej zarzucił, że odległość budynku od granicy powinna wynosić 4 m, bowiem ściana posiada otwory okienne. W rzeczywistości odległość ta wynosi mniej niż 3 m. Podtrzymał też swoje dotychczasowe twierdzenie o konieczności zawieszenia postępowania do czasu zakończenia postępowania o ustanowienie drogi koniecznej. Wyjaśnił, że budowa pawilonu może uniemożliwić wytyczenie drogi w jej optymalnym przebiegu. Strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi przytaczając motywy swego rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył; Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a żaden z jej zarzutów nie znajduje uzasadnienia. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane organ rozpatrujący sprawę o udzielenie pozwolenia na budowę sprawdza m.in. czy projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W sprawie niniejszej przedstawiony projekt takiemu sprawdzeniu podlegał, a jego wynik okazał się pozytywny. Rzeczywiście bowiem projekt został sporządzony w sposób zgodny z par. par. 8 do 10 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Zaznaczona została na nim i opisana odległość projektowanego budynku od granicy działki nr 37/2, Bez wątpliwości, przy uwzględnieniu skali mapy, odległość ta wynosi 3 metry. Twierdzenie skarżącego, jakoby budynek według projektu miał być posadowiony w granicy lub w odległości mniejszej niż 3 m nie zostało niczym poparte. Stosownie do przepisu par. 12 ust. 4 pkt 2 zaplanowana odległość jest dopuszczalna przy spełnieniu określonego warunku. Warunek ten, jak wynika z projektu budowlanego, został spełniony, bowiem ściana budynku nie będzie posiadać otworów w rozumieniu cyt. przepisu. Nie było też żadnych podstaw do zawieszenia postępowania do czasu zakończenia postępowania o ustanowienia drogi koniecznej. Organ administracji działa na podstawie prawa i nie może podejmować czynności w oderwaniu od wiążących go przepisów. Przyczyny zawieszenia postępowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 97 i art. 98 Kpa. Spośród nich rozważenia wymagała tylko jedna - istnienie zagadnienia wstępnego. Słusznie organ uznał, że w sprawie zagadnienia takiego nie ma, bowiem wydanie decyzji nie jest zależne od zakończenia postępowania w sprawie drogi koniecznej. Stan prawny nieruchomości, których inwestycja dotyczy, jest uregulowany i znany. Mogąca nastąpić w przyszłości jego zmiana, spowodowana konstytutywnym orzeczeniem sądu powszechnego /bo taki charakter ma postanowienie o ustanowieniu drogi koniecznej/ nie stanowi żadnej przeszkody w kontynuowaniu i zakończeniu postępowania administracyjnego. Ochrona interesów osób trzecich, wbrew oczekiwaniom skarżącego, nie może polegać na uzależnieniu możliwości i sposobu zagospodarowania nieruchomości przez osobę uprawnioną od woli sąsiada domagającego się obciążenia tej nieruchomości. Mając powyższe na względzie i nie dostrzegając z urzędu uchybień mogących mieć czy mających wpływ na rozstrzygnięcie, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, Sąd skargę oddalił.