II SA/Kr 282/14

Kraków, dnia 10 marca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wójta Gminy [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 19 listopada 2013 r. znak [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia I. odrzucić skargę, I. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100,00 zł (słownie: sto złotych) tytułem opłaconego wpisu od skargi. Postanowieniem z dnia 19 listopada 2013 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia 16 października 2013 r. znak [...] o odrzuceniu zarzutów J. Z. w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, toczącej się pod sygnaturą [...] wobec uchybienia terminu do ich wniesienia. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożył Wójt Gminy [...], zarzucając organowi II instancji naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na podstawie art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. 2012 r., póz. 270 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi, zaś krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi określa art. 50 P.p.s.a. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy trafnie wskazuje, że orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego w zasadzie jednolicie wyklucza możliwość złożenia skargi przez organ administracyjny orzekający w l instancji. Tytułem przykładu wskazać można: postanowienie NSA z 20 grudnia 2006 r., sygn. akt l OSK 1919/06, postanowienie NSA z 16 lutego 2010 r., sygn. akt l OSK 181/10, uchwałę SN z dnia 22 października 1984r, sygn. akt III AZP 5/84. Dopuszczenie do złożenia skargi przez organ l instancji doprowadziłoby do sytuacji, w której stronami postępowania sądowego byłyby dwa organy administracji publicznej orzekające w sprawie w dwóch instancjach. Spór między nimi sprowadzałby się do różnego stanowiska co do prawidłowości podjętej w konkretnej sprawie decyzji. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 października 1990 r., sygn. akt SA/Wr 990/90, "w ustawowej roli organu orzekającego nie ma miejsca na jego własny interes prawny lub obowiązek także wówczas, gdy w rzeczywistości decyzja jednak dotyka bezpośrednio lub pośrednio jego praw lub obowiązków. Taka pozycja organu wyłącza możliwość równoczesnego występowania w charakterze strony kierującej się własnym interesem i zabiegającej o uzyskanie korzystnej dla siebie decyzji. Ponadto przyznanie organowi orzekającemu statusu strony uprawnionej do złożenia odwołania od własnej decyzji czy złożenia skargi godziłoby w elementarne zasady i wartości obowiązujące w tym postępowaniu, skoro organ administracji publicznej stawałby się »sędzią we własnej sprawie«". W okolicznościach przedmiotowej sprawy skargę na postanowienie organu odwoławczego wywiódł organ l instancji, którego postanowienie zostało zaskarżonym rozstrzygnięciem SKO w [...] uchylone. Wskazać w związku z tym należy, iż organ administracji publicznej nie może w tym samym postępowaniu, w tej samej sprawie występować w dwóch różnych rolach, raz jako podmiot administrujący, a następnie wnoszący skargę do sądu. Podstawą kompetencji nadzorczych jest kontrola i możliwość korygowania działań podmiotów nadzorowanych, analogiczne uprawnienia wynikają z przepisów regulujących postępowanie odwoławcze. Żadne z przepisów obowiązującego prawa nie dają organom administracji państwowej l instancji prawa odwoływania się (wnoszenia skargi) od decyzji organów drugiej instancji wydawanych w postępowaniu odwoławczym, bądź w trybie nadzoru na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż istotą postępowania administracyjnego i postępowania sądowoadministracyjnego nie są spory pomiędzy organami, ale kształtowanie stosunków administracyjnoprawych stron. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał skargę za oczywiście niedopuszczalną i na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 58 § 3 tej ustawy orzekł jak w sentencji. Zwrot kosztów orzeczono na zasadzie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., który stanowi, iż zwrot całości uiszczonego wpisu przysługuje skarżącemu od pisma odrzuconego lub cofniętego. Z uwagi na fakt, iż strona skarżąca uiściła wpis od skargi w kwocie 100 zł, kwota ta z urzędu podlega zwrotowi.