II SA/Kr 284/25

WyrokWSA w Krakowie2025-05-16

Skład orzekający: Magda Froncisz, Monika Niedźwiedź, Mirosław Bator

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy organ egzekucyjny ma prawo badać zasadność egzekwowanego obowiązku w postępowaniu egzekucyjnym, czy też jego kognicja ogranicza się do ustalenia faktu wykonania obowiązku lub jego wygaśnięcia?
Ratio decidendi
Postępowanie egzekucyjne ma na celu doprowadzenie do przymusowego wykonania obowiązku administracyjnego, a nie badanie jego zasadności. Kognicja organu egzekucyjnego ogranicza się do rozpatrzenia zarzutu egzekucyjnego, czyli ustalenia, czy doszło do wykonania obowiązku lub jego wygaśnięcia. Organ egzekucyjny nie jest uprawniony do analizowania zgodności orzeczonego obowiązku z przepisami prawa krajowego czy międzynarodowego.
Stan faktyczny
Wspólnota Leśna wniosła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy, które oddaliło zarzut Wspólnoty w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym obowiązku usunięcia tablicy reklamowej wraz z konstrukcją kratownicową. Wspólnota twierdziła, że obowiązek został wykonany przed wydaniem tytułu wykonawczego, a obecny obiekt jest znakiem informacyjnym, a nie reklamą. Organy uznały, że obowiązek nie został wykonany, a jedynie dokonano zmian w treści i kolorze tablicy, która nadal stanowi reklamę.
Rozstrzygnięcie
Oddala skargę.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 maja 2025 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Leśnej [...] w W. z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 14 stycznia 2025 r., znak SKO-EA-418-27/24 w przedmiocie oddalenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Wójt Gminy K. postanowieniem z dnia 5 listopada 2024 r., znak: PP.6723.1.6.2023, działając na podstawie art. 34 § 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2505) oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572), oddalił zarzut Wspólnoty Leśnej [...] w W. na prowadzone postępowanie egzekucyjne dotyczące wykonania decyzji Wójta Gminy K. z 10.10.2023 r. znak PP.6723.1.6.2023. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż egzekwowany obowiązek wynika z decyzji z dnia 10 października 2023 r., który w pkt 1 rozstrzygnięcia nałożył na Wspólnotę administracyjną karę pieniężną, a w pkt 2 zobowiązał do usunięcia tablicy reklamowej wraz metalową konstrukcją kratownicową, nadając zobowiązaniu rygor natychmiastowej wykonalności. Organ egzekucyjny wyjaśnił, że przed wydaniem tytułu wykonawczego, zweryfikował usunięcie obiektu reklamowego, co udokumentował notatką służbową i zdjęciem. Organ przyznał, że zmieniona została tablica reklamowa z żółtej odblaskowej na brązową, ale konstrukcja kratownicowa jest taka sama. Na powyższe postanowienie pełnomocnik Wspólnoty złożył zażalenie, w którym wniósł o jego uchylenie i umorzenie postępowania egzekucyjnego w całości. W uzasadnieniu wskazał, iż obowiązek został wykonany kilka miesięcy wcześniej, przy czym nie wskazał żadnej konkretnej daty. Odwołał się jednak do dokumentacji fotograficznej organu egzekucyjnego z której wynika, iż znak informacyjny istotnie różni się od tablicy będącej przedmiotem wcześniejszego postępowania. Zdaniem pełnomocnika zobowiązanej ocena, czy obecnie usytuowany znak posadowiony został zgodnie z wymogami, wymaga stosownego postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu postanowieniem z dnia 14 stycznia 2025 r. znak SKO-EA-418-27/24, po rozpatrzeniu zażalenia Wspólnoty Leśnej [...] w W. (dalej: Wspólnota) od ww. postanowienia Wójta Gminy K. z dnia 5 listopada 2024 r. znak: PP.6723.1.6.2023, działając na postawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 572 - dalej: k.p.a.) oraz art. 17 § 1, art. 18 i art. 34 § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 2505 z późn. zm. - dalej: u.p.e.a.) - utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 14 października 2024 r. Wójt Gminy K. otrzymał zarzut wniesiony w imieniu Wspólnoty Leśnej [...] w W. /dalej: Wspólnota/ przez jej pełnomocnika adw. P. Z., na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr 1 z dnia 25 września 2024 r. Pełnomocnik zobowiązanej Wspólnoty podniósł, że obowiązek usunięcia tablicy reklamowej opisany w decyzji będącej podstawą wydanego tytułu został wykonany jeszcze przed jego wydaniem. Organ egzekucyjny przedmiotowy zarzut rozpatrzył w postanowieniu z dnia 5 listopada 2024 r., znak: PP.6723.1.6.2023 i oddalił zarzut wykonania decyzji Wójta Gminy K. z dnia 10 października 2023 r., znak PP.6723.1.2023. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu po zapoznaniu się i rozpatrzeniu zebranego w sprawie materiału dowodowego zważyło co następuje: Zażalenie wniesione zostało w ustawowo przewidzianym terminie a zatem podlegało rozpatrzeniu. Zażalenie nie ma jednak uzasadnionych podstaw. Postanowienie organu egzekucyjnego nie narusza prawa w stopniu nakazujących jego uchylenie choćby w części. Egzekucji administracyjnej bądź zabezpieczeniu podlegają obowiązki wymienione w art. 2 u.p.e.a,, w tym obowiązki o charakterze niepieniężnym pozostające we właściwości organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego lub przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie przepisu szczególnego. Natomiast możliwe podstawy egzekucji wskazane są art. 3 u.p.e.a. przy czym w § 1 wskazano, iż obowiązek taki może wynikać z decyzji właściwego organu. W razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych (art. 6 § 1 u.p.e.a.). Organem egzekucyjnym w zakresie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym jest właściwy organ jednostki samorządu terytorialnego w zakresie zadań własnych, zadań zleconych i zadań z zakresu administracji rządowej oraz obowiązków wynikających z decyzji i postanowień z zakresu administracji publicznej wydawanych przez samorządowe jednostki organizacyjne (art. 20 § 1 pkt 2 u.p.e.a.). Postępowanie egzekucyjne wszczyna się na wniosek wierzyciela o wszczęcie egzekucji administracyjnej i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Wierzyciel będący jednocześnie organem egzekucyjnym wszczyna postępowanie egzekucyjne z urzędu poprzez podpisanie albo opatrzenie pieczęcią elektroniczną wystawionego przez siebie tytułu wykonawczego (art. 26 § 1 u.p.e.a.). Zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, którego podstawą mogą być tylko jednak okoliczności enumeratywnie wymienione w art. 33 § 2 u.p.e.a. Podstawą zarzutu może być między innymi nieistnienie albo wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części (art. 33 § 2 pkt 1 i pkt 5 u.p.e.a.). Wskazać należy, iż zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie (art. 33 § 4 u.p.e.a.). Wierzyciel wydaje postanowienie, w którym oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej, albo uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej w całości, bądź w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut. Może także stwierdzić niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej (art. 34 § 2 u.p.e.a.). Na postanowienie w sprawie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przysługuje zażalenie (art. 34 § 3 u.p.e.a.). Jeżeli przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 18 u.p.e.a.). Mocą art. 37d ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 z późn. zm. - dalej: u.p.z.p.) karze pieniężnej podlega podmiot, który umieścił tablicę reklamową lub urządzenie reklamowe niezgodne z przepisami uchwały, o której mowa w art. 37a ust. 1. Karę taką wymierza, w drodze decyzji, wójt, burmistrz lub prezydent miasta (art. 37d ust. 3 u.p.z.p.). Rozstrzygnięcie takie zawiera określenie wysokość kary pieniężnej za okres od dnia wszczęcia postępowania w sprawie do dnia wydania decyzji, oraz obowiązek dostosowania tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego do przepisów wydanych na postawie art. 37a ust. 1 u.p.z.p., albo usunięcia tablicy lub urządzenia. Rzeczona ustawa pod pojęciem "tablicy reklamowej" rozumieć przedmiot materialny przeznaczony lub służący ekspozycji reklamy wraz z jego elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, o płaskiej powierzchni służącej ekspozycji reklamy, w szczególności baner reklamowy, reklamę naklejaną na okna budynków i reklamy umieszczane na rusztowaniu, ogrodzeniu lub wyposażeniu placu budowy, z wyłączeniem drobnych przedmiotów codziennego użytku wykorzystywanych zgodnie z ich przeznaczeniem (art. 2 pkt 16b u.p.z.p.). Rozpatrując zarzut wykonania obowiązku - przy czym pełnomocnik zobowiązanej Wspólnoty nie sprecyzował czy w całości, czy w części - ustalić należy w pierwszej kolejności na czym obowiązek ten polegał. W tytule wykonawczym nr 1 z dnia 25 września 2024 r. jako podstawę prawną obowiązku wskazano decyzję Wójta Gminy K. z dnia 10 października 2023 r., nr orzeczenia PR6723.1.6.2023. Obowiązek wskazany w pkt 2 tego rozstrzygnięcia został sformułowany w następujący sposób cyt.: "2. zobowiązuje do usunięcia tablicy reklamowej wraz metalową konstrukcją kratownicową [...]". W uzasadnieniu przedmiotowego orzeczenia sprecyzowano, iż niezgodna z zapisami uchwały krajobrazowej tablica reklamowa na metalowej konstrukcji kratownicowej usytuowana jest na działce ewid. nr [...] w miejscowości W., będącej własnością Wspólnoty. Z dalszego opisu wynika, że tablica umiejscowiona jest na metalowej konstrukcji kratownicowej o wysokości 4,9 m, której ramię poprzeczne przewieszone jest nad drogą prowadzącą do D. C.. Organ orzekający w sprawie przywołał dalej § 24 pkt 1 ppkt 1 uchwały krajobrazowej, który stanowi, że niedopuszczalne jest sytuowanie tablic reklamowych w pasie drogowym. Przy czym już stopa konstrukcji metalowej w części zlokalizowana jest w pasie drogowym. Lokalizacja tablicy reklamowej narusza także § 25 pkt 2 oraz § 26 pkt 2 uchwały krajobrazowej. W tym ostatnim przypadku przedmiotowy akt stanowi, że maksymalna wysokość tablic reklamowych w terenach zbudowanych nie może być większa niż 4 m, a jak pamiętamy tablica zamontowana jest na konstrukcji kratownicowej o wysokości 4,9 m. Nie dziwi zatem, że Wójt Gminy K. w żaden sposób w pkt 2 swojego rozstrzygnięcia nie mógł nakazać dostosowania urządzenia do przepisów miejscowej uchwały krajobrazowej, a wyłącznie nakazać jego usunięcie. Zobowiązana ma przy tym świadomość, że pomimo wniesionego odwołania do tutejszego organu, w zakresie pkt 2 rozstrzygnięcia zostało ostatecznie utrzymane w mocy (SKO-ZP-415-189/24). Przypomnieć jeszcze raz trzeba, że zgodnie z art. 33 § 4 u.p.e.a. zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie. Jeżeli zatem nie budzi wątpliwości, iż istota i zakres żądania zostały wskazane przez pełnomocnika to brak jest odwołania do dowodów na ich poparcie, czy chociażby kierunku w którym organ egzekucyjny i tutejszy organ nadzoru prowadzić miałyby postępowanie wyjaśniające. Przeciwnie, w zażaleniu pełnomocnik posługuje się ogólnikowym sformułowanie postała usunięta kilka miesięcy temu". Przyjmując hipotetycznie, że tablica reklamowa wraz z metalową konstrukcją kratownicową faktycznie została zdemontowana i nie jest tożsama z posadowionym obecnie w tym samym miejscu obiektem reklamowym, to uznać należy że ma wiedzę w jakiej dacie przeprowadził ten demontaż i powinien wskazać jakieś dowody na ich poparcie, na przykład dokumenty potwierdzające takie zdarzenie. Względnie wskazać podmioty czy osoby przeprowadzające taki demontaż. Mając na uwadze wymiary tego obiektu trudno sobie wyobrazić, aby mogło to mieć miejsce inaczej niż w zaplanowany organizacyjnie sposób, przy czym konieczne były znaczne środki techniczne do wykonania takiej operacji. Mocująca tablicę konstrukcja kratownicowa posadowiona jest przecież w pasie drogowym, a jego ramię przebiega nad uczęszczaną drogą. Nieskuteczna jest także sugestia, iż istniejące obecnie urządzenie nie jest tożsame z obiektem będącym uprzednio przedmiotem postępowania administracyjnego. Przecież działka nr ewid. [...] jest własnością Wspólnoty, a zatem analogicznie winna wskazać dowody potwierdzające datę i okoliczności montażu nowego obiektu. Jak wynika jednak z ostatecznego już orzeczenia, w tym konkretnym miejscu nie może być zainstalowane/posadowione w ten sposób i o takich wymiarach żadna tablica reklamowa, tak w związku z granicą pasa drogowego, odległością od granic nieruchomości, jak i niekwestionowanej przez Wspólnotę wysokości metalowej konstrukcji kratownicowej. Nadto pełnomocnik zobowiązanej zasadność zarzutu usiłuje potwierdzić inną treścią (formą graficzną) reklamy, a nie faktem jej usunięcia. Przy czym decyzja z dnia 10 października 2023 r. nakazywała usunąć nie tylko przedmiot materialny o płaskiej powierzchni służący ekspozycji reklamy, ale także elementy konstrukcyjne i mocujące w postaci metalowej kratownicy. Wspólnota nie wskazała żadnych okoliczności przemawiających za demontażem tej konstrukcji, a analiza zgromadzonego przez organ pierwszej instancji materiału zdjęciowego prowadzi do wniosku, iż jest to ta sama tablica reklamowa, w rozumieniu art. 2 pkt 16b u.p.z.p. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że w świetle brzmienia normy z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. pojęcie "nieistnienia obowiązku" oznacza przede wszystkim sytuacje, w których obowiązek ten nigdy nie powstał, np. z mocy prawa albo nie wydano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, albo decyzja taka została wydana, lecz następnie ją uchylono bądź stwierdzono jej nieważność albo wygaśnięcie, względnie obowiązek podlegający egzekucji wygasł w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie (tak np. WSA w Poznaniu z dnia 20 stycznia 2016 r., sygn. akt III SA/Po 516/15 - dostępne na: www, orzeczenia, nsa.gov.pl; jak również wszystkie orzeczenia cytowanej niżej). Z kolei przepis art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. stanowi, że podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części. Podstawa tego zarzutu wystąpi, gdy obowiązek stanie się bezprzedmiotowy, gdy odpadnie podstawa prawna do jego dochodzenia (np. wyeliminowane ze skutkiem ex nunc zostanie orzeczenie nakładające obowiązek albo uchylony zostanie przepis z którego bezpośrednio wynikał obowiązek). Przede wszystkim jednak gdy dochodzony obowiązek wygaśnie na skutek wykonania, umorzenia, przedawnienia. Zarzut wygaśnięcia w całości lub części zobowiązania może dotyczyć sytuacji, gdy dojdzie do jego wykonania w okresie pomiędzy wszczęciem postępowania egzekucyjnego a wniesieniu zarzutów (wyrok NSA z dnia 5 lipca 2024 r., sygn. akt III FSK 1047/23). Tego rodzaju zdarzenia w niniejszej sprawie nie wystąpiły. Decyzja z dnia 10 października 2023 r. została wydana i orzeczony nią obowiązek podlega wykonaniu w drodze egzekucji. Rzeczone rozstrzygnięcie nie zostało także w zakresie obowiązku usunięcia tablicy reklamowej wraz z metalową konstrukcją kratownicową uchylone, nie stwierdzono także nieważności tej decyzji albo jej wygaśnięcia. Obowiązek ten nie został także wykonany. Na dzień poprzedzający wystawienie tytułu wykonawczego, w tym samym miejscu posadowiona była metalowa konstrukcja kratownicowa, a więc w pasie drogowym i zbyt blisko granicy nieruchomości zamieszkałej oraz na wysokości której uchwała krajobrazowa zabrania. Obowiązek polegał bowiem na usunięciu tablicy reklamowanej zlokalizowanej niezgodnie z tą uchwała, a nie na zmianie treści (formy graficznej) reklamy jak chce to widzieć Wspólnota. Sporna tablica reklamowa, o żółtym kolorze tła, wraz ze stanowiącą jej podstawę mocującą metalową konstrukcją kratownicową, udokumentowana została zdjęciem w dniu 11 grudnia 2023 r., a więc istniała nadal po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji pomimo, że obowiązkowi jej usunięcia nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Organ pierwszej instancji w dniu 9 października 2024r. zweryfikował wykonanie obowiązku, co również udokumentował fotografią. Z porównania z tych materiałów wynika, iż zmianie uległo jedynie tło tablicy reklamowej z barwy żółtej na brązową i treść napisów. Nie można jednak nawet przyjąć, iż doszło do zmiany treści samej reklamy, w postaci promocji usługi parkingowej. W chwili wydania decyzji przez organ pierwszej instancji reklamowała ona usługę jako ostatni parking w odległości jednego kilometra, a obecnie wskazuje lokalizację parkingu poprzez wskazanie miejsca, to jest "S. P.", jednak w tej samej odległości. Reklamowana usługa w żaden sposób nie uległa więc zmianie. Przy czym obowiązek dotyczy usunięcia tablicy reklamowej wraz z elementami konstrukcyjnymi, a nie zmiany formy i treści reklamy. W literaturze przedmiotu wskazuje się, że to zobowiązany powinien przedstawić, albo przynajmniej wskazać dowód stwierdzający wykonanie obowiązku (por. P. M. Przybysz [w:] Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, LEX/el. 2023). W niniejszej sprawie Wspólnota nie przedłożyła takiego dowodu, a jedynie sugerowała, iż jest to nowa tablica reklamowa nie objęta obowiązkiem jej usunięcia. Jak to wykazano wyżej, w sprawie można mówić jedynie o innej postacie (graficznej) reklamy, ale nie o nowej powierzchni płaskiej służącej jej ekspozycji, nie wspominając już o elementach konstrukcyjnych i mocujących. Zgłoszony zarzut należało zatem oddalić, a postępowanie egzekucyjne kontynuować. Od powyższego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 14 stycznia 2025 r., znak SKO-EA-418-27/24, Wspólnota Leśna [...] w W. z siedzibą w W. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając naruszenie: - prawa materialnego, a w szczególności art. 2 ust. 16b, art. 37d ust. 1, 3, 5 i 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; - obrazę przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 29 ust. 2 pkt 27 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z art. 6 k.p.a. poprzez wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej w sytuacji braku podstaw do jej orzeczenia; - obrazę przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 119 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez usankcjonowanie nałożenia grzywny w sytuacji braku podstaw do jej orzeczenia. - obrazę przepisów postępowania tj. art. 7a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 3 Europejskiej Konwencji Krajobrazowej sporządzonej we Florencji dnia 20 października 2000 r. (Dz. U. z 2006 r. Nr 14, poz. 98) w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na rozstrzygnięciu występujących w sprawie wątpliwości co do treści normy prawnej, tj. co do tego, jak należy interpretować pojęcia "tablicy reklamowej", "urządzenia reklamowego", "szyldu" oraz "umieszczenia tablicy lub urządzenia reklamowego na nieruchomościach lub na obiektach budowlanych" na niekorzyść strony, a tym samym naruszenie wyrażonej w ww. przepisie zasady przyjaznej dla strony interpretacji przepisów prawa, w sytuacji gdy przepisy znajdujące zastosowanie w niniejszej sprawie nie dają podstaw do konstruowania jakiejkolwiek przeciwnej dyrektywy interpretacyjnej, w szczególności takiej, która przyznawałaby pierwszeństwo wykładni silniej chroniącej krajobraz; - obrazę przepisów postępowania tj. art. 104 § 2 k.p.a. i art. 107 k.p.a. poprzez nierozpoznanie sprawy co do istoty, co przejawiało się w braku zasięgnięcia stosownej opinii i ustalenia, czy obecny w terenie znak po dokonanych przez skarżącą zmianach polegających na demontażu przedmiotu wcześniejszych decyzji i posadowieniu nowego urządzenia w tożsamym miejscu również stanowi "tablicę reklamową" w myśl ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a nade wszystko czy stanowi to przedmiot wcześniejszych decyzji w sprawie. Na tej podstawie skarżąca wniosła o: uchylenie zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu oraz postanowienia Wójta Gminy K. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji; o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania obejmujących również koszty zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że podstawą nieuwzględnionego przez SKO zażalenia było uczynienie przez Wspólnotę Leśną [...] w W. zadość obowiązkowi, o którym mowa w tytule wykonawczym z 25 września 2024 r., który to obowiązek został wykonany jeszcze przed datą wydania tytułu wykonawczego. Tablica reklamowa, o której mowa w decyzji nakazującej, potwierdzonej prawomocnym wyrokiem WSA w Krakowie z 3 kwietnia 2024 r. sygn. II SA/Kr 188/24 została usunięta kilka miesięcy temu, wobec czego niezasadnym było prowadzenie dalszej egzekucji w sprawie. Podobnie niezasadnym było wydanie w sprawie tytułu wykonawczego. Stanowisko to potwierdzają załączone za postanowieniem przez organ fotografie. Wszakże znajdujący się na nich znak informacyjny istotowo różni się od tablicy będącej przedmiotem wcześniejszego postępowania. Zarząd Wspólnoty [...] w wykonaniu nałożonego na Wspólnotę obowiązku zlecił zdemontowanie tablicy i zamontowanie znaku informacyjnego zgodnego z rozporządzeniem, co poprzedzone zostało konsultacją ze specjalistą ds. oznakowania pionowego. W związku z faktem, iż znajdujący się obecnie w terenie znak nie stanowi tablicy reklamowej, o której mowa w decyzji z 10 października 2023 r., nie można mówić o zasadności dotychczasowego stanowiska Wójta Gminy K. albowiem przedmiot objęty w/w decyzją już nie istnieje. Ocena, czy obecnie usytuowany znak posadowiony został zgodnie z wymogami, wymaga ewentualnie stosownego postępowania i uzyskania opinii osoby biegłej ws. drogownictwa, a jego legalność nie może być przedmiotem dyskrecjonalnego uznania organu na etapie postępowania egzekucyjnego. Decyzją z dnia 10 października 2023 r., dostarczoną w dniu 16 października 2023 r. Wójt Gminy K. wymierzył skarżącej administracyjną karę pieniężną oraz zobowiązał do usunięcia "tablicy reklamowej’’ wraz z metalową konstrukcją kratownicową, a zobowiązaniu temu nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu postanowiło utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Następnie, w wyniku orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżąca zdemontowała "tablicę reklamową" i w tożsamej lokalizacji zamontowała inne urządzenie, ale już po konsultacjach ze specjalistami ds. oznakowania pionowego. Skarżąca podniosła, że obecna konstrukcja zlokalizowana na dz. ew. nr [...] położona w miejscowości W. nie jest reklamą, a znakiem drogowym, niezbędnym dla potrzeb informacji lokalnej. Konieczność jego usytuowania wyniknęła z niebezpiecznych sytuacji polegających na manewrowaniu przez turystów pojazdami tuż u wlotu do D. C. i tworzonymi przez to zatorami rozciągającymi się aż po drogę wojewódzką nr [...] łączącą C. z Z.. Wynikało to z nieświadomości kierujących, iż w głębi drogi usytuowane się kolejne parkingi, z czego ostatni zgodnie z treścią znaku informacyjnego w odległości 1 kilometra od okolic zjazdu z drogi wojewódzkiej. W myśl orzecznictwa WSA, "Jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego jest to, że organ wydaje decyzję na podstawie przepisów prawa materialnego obowiązującego w dacie orzekania. Na podstawie tych przepisów następuje te ocena interesu prawnego stron postępowania." (vide wyrok WSA w Poznaniu z 6.04.2022 r., II SA/Po 897/21, LEX nr 3337725.) Zgodnie z art. 2 ust. 16b ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez tablicę reklamową należy rozumieć przedmiot materialny przeznaczony lub służący ekspozycji reklamy wraz z jego elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, o płaskiej powierzchni służącej ekspozycji reklamy, w szczególności baner reklamowy, reklamę naklejaną na okna budynków i reklamy umieszczane na rusztowaniu, ogrodzeniu lub wyposażeniu placu budowy, z wyłączeniem drobnych przedmiotów codziennego użytku wykorzystywanych zgodnie z ich przeznaczeniem. Ponadto, zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 27 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, budowa urządzeń sytuowanych w pasie drogowym dróg publicznych, wraz z fundamentami, konstrukcjami wsporczymi oraz przynależnymi elementami wyposażenia służących do zarządzania ruchem drogowym, w tym urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego. Wskazywany w decyzji znak informacyjny z uwagi na swój charakter i funkcję nie spełnia ustawowych przesłanek tablicy reklamowej. Wobec powyższego nałożenie kary pieniężnej jest nieuzasadnione. Niezależnie od powyższego, skarżąca podniosła, iż nie było konieczne zgłoszenie budowy takiego urządzenia pozwalającego na rozładowanie zatorów na drodze wojewódzkiej nr [...], a zatem bezpośrednio wpływającego na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Zgodnie z art. 7a § 1 k.p.a. jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Występujące w sprawie wątpliwości co do treści normy prawnej, tj. co do tego, jak należy interpretować pojęcia "tablicy reklamowej", "urządzenia reklamowego", "szyldu" oraz umieszczenia tablicy lub urządzenia reklamowego na nieruchomościach lub na obiektach budowlanych" rozstrzygnięto na niekorzyść strony pomimo braku spornych interesów stron albo interesów osób trzecich, na które wynik postępowania mógłby mieć bezpośredni wpływ. Zdaniem skarżącej skutkowało to naruszeniem wyżej wymienionego przepisu postępowania. Tymczasem, w realiach niniejszej sprawy, pomimo demontażu przedmiotu wcześniejszych decyzji, co zostało uczynione w duchu orzeczenia WSA, organ prowadzi egzekucję pomimo faktu, iż tablica stanowiąca podstawę wcześniejszego orzekania już nie istnieje. Skarżąca przyznała, że w tożsamej lokalizacji posadowiła inne urządzenie drogowe, ale już po konsultacjach ze specjalistami ds. ruchu drogowego. Skarżąca przy tym kieruje się bezpieczeństwem w ruchu drogowym, albowiem od czasu umieszczenia obecnego oznakowania, praktycznie nie dochodzi do niebezpiecznych sytuacji związanych z blokowaniem drogi wojewódzkiej przez turystów wjeżdżających do Doliny C. tamże poszukujących miejsca parkingowego. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, zwanej dalej P.p.s.a.), sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c oraz kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Orzekanie - w myśl art. 135 P.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Zgodnie z art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 P.p.s.a. sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, może być rozpoznana w trybie uproszczonym, tj. na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na podstawie tego przepisu sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, bez wyznaczania rozprawy. W wyniku kontroli sądowej zaskarżone postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.). Dokonana według tak określonych kryteriów kontrola zaskarżonego postanowienia doprowadziła do wniosku, że jest ono prawidłowe. Należy podkreślić, że zarzut egzekucyjny jest sformalizowanym środkiem prawnym, przy czym podniesione w nim okoliczności zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ właściwy do rozpoznania tego środka prawnego. Art. 33 § 2 u.p.e.a. formułuje przy tym zamknięty katalog możliwych podstaw zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej. Sąd w pełni podziela ustalenia faktyczne i rozważania organu odwoławczego zaprezentowanie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia szczegółowo i wnikliwie wyjaśnia podstawy faktyczne i prawne wydanego rozstrzygnięcia, nie pozostawiając żadnych wątpliwości co do "procesu myślowego", który doprowadził organ odwoławczy do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze Sąd wskazuje, że zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie Kolegium i poprzedzające je postanowienie organu egzekucyjnego zostało wydane w związku z podniesionym przez stronę skarżącą 9 października 2024 r. zarzutem na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Podnosi się w nim, że obowiązek został wykonany jeszcze przed wydaniem tytułu wykonawczego. Zarzuty skargi wywiedzione z przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz Europejskiej Konwencji Krajobrazowej z dnia 20 października 2000 r. są chybione. Zgłoszony w egzekucji administracyjnej zarzut winien określać istotę i zakres żądania, ale także dowody uzasadniające to żądanie. W niniejszej sprawie skarżąca Wspólnota nie potrafiła wskazać kiedy konkretnie doszło do wykonania obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego i w jaki sposób. SKO w swoim rozstrzygnięciu wyjaśniło, jak rozumie pojęcie "tablicy reklamowej" i pozostałych istotnych elementów obowiązku określonego w decyzji z dnia 10 października 2023 r. Podnosząc zatem zarzut nieistnienia obowiązku względnie jego wygaśnięcia skarżąca Wspólnota winna wskazać zdarzenia, które za tym przemawiają tak, aby możliwa była ich weryfikacja przez organ egzekucyjny i organ nadzoru. Strona skarżąca nie wskazała dowodów na poparcie takiej okoliczności. Z kolei art. 3 Europejskiej Konwencji Krajobrazowej stanowi, że jej celem jest promowanie ochrony, gospodarki i planowania krajobrazu, a także organizowanie współpracy europejskiej w zakresie zagadnień dotyczących krajobrazu. Nie ma on zatem żadnego znaczenia dla oceny zasadności zarzutów z art. 33 § 2 u.p.e.a. Rozpatrując zarzuty w egzekucji administracyjnej nie dokonuje się także ponownej weryfikacji jego podstawy. Zarzut naruszenia przepisów prawa budowlanego jest więc nieuzasadniony. W sprawie niniejszej nie mogą być także uwzględnione przesłanki z art. 119 § 2 u.p.e.a. Orzeczenie organu egzekucyjnego w tym zakresie stało się ostateczne z upływem dnia 3 października 2024 r., o czym zobowiązana Wspólnota ma świadomość z postanowienia Wójta Gminy K. z dnia 25 września 2024 r., znak PP.6723.1.6.2023 i postanowienia SKO z dnia 12 listopada 2024 r. znak SKO-EA-418-18/24. Zobowiązanemu w przypadku zastosowania grzywny w celu przymuszenia służy tak zażalenie na ten środek egzekucyjny, jak i prawo zgłoszenia zarzutów w egzekucji administracyjnej. Skarżone postanowienie dotyczyło tylko zarzutów. Nie można zgodzić się także z zarzutem naruszenia art. 104 § 2 i art. 107 k.p.a. poprzez nierozpoznanie sprawy co do istoty. W świetle przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie ma fakt wykonania obowiązku lub jego wygaśnięcia i to podmiot zobowiązany powinien wskazać dowody potwierdzające takie zdarzenia. Zdaniem Sądu z akt administracyjnych (w tym fotografii) jednoznacznie wynika, że w przedmiotowej sprawie z całą pewnością nie doszło do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Obowiązek ten polegał na usunięciu tablicy reklamowej wraz z metalową konstrukcją kratownicową. Tymczasem konstrukcja nadal pozostała, a tablica reklamowa uległa pewnym zmianom. Otóż zmieniono kolor tła na tej tablicy oraz napis "ostatni parking" zastąpiono napisem "S. P.". Powyższe zmiany w żaden sposób nie pozwalają przyjąć, że obowiązek został przez stronę skarżącą wykonany. Obowiązek ten oznaczał bowiem całkowite usunięcie reklamy, a nie jej korektę. Wobec powyższego, organy nie miały podstaw do uwzględnienia podniesionego przez stronę skarżącą zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym. W odpowiedzi na zarzuty skargi wskazujące, że zmiana treści uwidocznionej na spornej tablicy pozbawia ją charakteru reklamowego, należy wskazać, że postępowanie egzekucyjne ma na celu tylko i wyłącznie doprowadzenie do przymusowego wykonania obowiązku administracyjnego. Innymi słowy, postępowanie egzekucyjne ma na celu doprowadzenie do sytuacji, w której zobowiązany spełni swoje zobowiązanie. Nie jest natomiast rolą organów administracyjnych badanie zasadności egzekwowanego obowiązku. Obowiązek ten wynika z decyzji administracyjnej, której prawidłowość może być przedmiotem analizy w toku postępowania odwoławczego, ewentualnie w ramach trybów nadzwyczajnych. Nie podlega natomiast weryfikacji w toku postępowania egzekucyjnego. W przypadku niniejszego postępowania organ nie miał zatem prawa do weryfikacji decyzji nakładającej na skarżącą Wspólnotę egzekwowany obecnie obowiązek usunięcia reklamy. Organ egzekucyjny nie był zatem uprawniony do analizowania zgodności orzeczonego obowiązku ze wskazanymi w skardze przepisami prawa krajowego czy też Europejskiej Konwencji Krajobrazowej. Kognicja organu sprowadzała się tylko i wyłącznie do rozpatrzenia zarzutu egzekucyjnego Wspólnoty, a zatem do ustalenia faktu czy doszło do usunięcia tablicy reklamowej wraz z konstrukcją metalową. Organy mają rację twierdząc, że zmiana koloru tablicy oraz widniejącego na niej napisu, nie świadczy o jej usunięciu. Ponadto, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, tablica nie została pozbawiona charakteru reklamowego, wskazuje bowiem drogę oraz odległość od komercyjnego parkingu. W żadnej mierze nie może ona być uznana za znak drogowy, jak twierdzi skarżąca Wspólnota, odbiega bowiem od szczegółowych parametrów takich znaków wynikających z prawa o ruchu drogowym i w przeciwieństwie do znaków drogowych – jest usytuowana nad pasem drogowym. W tym miejscu należy przypomnieć wyrok WSA w Krakowie z dnia 3 kwietnia 2024 r. sygn. akt II SA/Kr 188/24, w którym Sąd jednoznacznie ocenił charakter spornej tablicy w poprzednim kształcie. Wskazano tam w szczególności, że "na tablicy posłużono się wprawdzie znakami graficznymi zastrzeżonymi dla znaków drogowych w postaci znaku D3 - droga jednokierunkowa oraz D-18 - parking, kompilacja tych znaków na jednej dużej tablicy, umieszczonej do tego nad drogą, jest jednak niezgodna z przepisami ruchu drogowego. (...) Powyższe okoliczności jednoznacznie świadczą o tym, że tablicy nie można potraktować jako znaku drogowego, a wniosek organów, że stanowi ona tablicę reklamową jest jak najbardziej prawidłowy". Powyższa ocena pozostaje wciąż aktualna, a charakteru tablicy nie zmienia fakt, że usunięto z niego oznaczenie drogi jednokierunkowej, a napis "ostatni parking" zastąpiono słowami "S. P.". W świetle powyższego oddaleniu podlegają wskazane w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, w tym przepisów prawa budowlanego, które w przedmiotowej sprawie nie miały w ogóle zastosowania. Organ przeprowadził prawidłowe postępowanie dowodowe i dokonał niepodważalnych ustaleń faktycznych, które swoje odzwierciedlenie znajdują w załączonych do postanowienia fotografiach. Wbrew zarzutom skargi nie było potrzeby zasięgania "stosownej opinii", gdyż ustalenie faktu, czy doszło do demontażu tablicy, nie wymagało żadnej wiedzy specjalnej. Ubocznie Sąd wskazuje, że 15 maja 2025 r. w tut. Sądzie - po rozpoznaniu skargi Wspólnoty Leśnej Uprawnionych [...] w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 16 stycznia 2025r. znak SKO-EA-418-26/24 w przedmiocie odmowy umorzenia grzywny w celu przymuszenia - zapadł wyrok oddalający skargę (sprawa o sygn. akt II SA/Kr 283/25), w którym Sąd wyraził zbieżne z niniejszym orzeczeniem stanowisko w odniesieniu do kwestii czy obowiązek wynikający z tytułu wykonawczego został wykonany czy też nie. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skarga jako bezzasadna nie zasługuje na uwzględnienie, a Sąd, dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia, nie dostrzegł uchybień uzasadniających wyeliminowanie go z obrotu prawnego. Sąd uchyla zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 P.p.s.a.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 16.07.2026. · Źródło