II SA/Kr 285/13

Kraków, dnia 7 czerwca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.B. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi na postanowienie Wojewody z dnia 10 stycznia 2013 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia wniesienia odwołania z uchybieniem terminu postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 285/13 odrzucił skargę A.B. na postanowienie Wojewody z dnia [...] stycznia 2013 r., znak [...] w przedmiocie stwierdzenia wniesienia odwołania z uchybieniem terminu. W uzasadnieniu wskazano, że skarżąca pomimo upływu zakreślonego terminu do dokonania czynności nie uzupełniła braków formalnych i fiskalnych skargi. Dlatego też na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- dalej w skrócie powoływana jako P.p.s.a.) i art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. skarga podlegała odrzuceniu. Postanowienie o odrzuceniu skargi zostało skutecznie doręczone skarżącej, na wskazany przez nią w treści skargi, adres do doręczeń w trybie art. 44 K.p.a. w dniu 13 maja 2013 r. Pismem z dnia 21 maja 2013 r. (data stempla pocztowego) A.B. zwróciła się o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że w dniu 17 maja 2013 r. wróciła z C. do K. Mimo wskazania adresu do doręczeń w Polsce nie otrzymała przesyłki z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, gdyż przesyłki sądowe są wydawane wyłącznie do rąk własnych adresatowi. Do wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi dołączyła skargę wraz z odpisami i potwierdzenie dokonania wpisu sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W myśl art. 87 § 1 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.). Natomiast zgodnie z treścią art. 88 P.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Wniosek jest spóźniony, jeżeli został wniesiony po upływie terminu przewidzianego w art. 87 § 1 P.p.s.a. Termin ten liczy się od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W niniejszej sprawie należało zatem ustalić moment, w którym ustała przyczyna uchybienia terminowi, w celu rozstrzygnięcia, czy wniosek o przywrócenie terminu został wniesiony w terminie określonym w art. 87 § 1 P.p.s.a. Skarżąca wyjaśniła, że dopiero w dniu 17 maja 2013 r., czyli po powrocie do K. zapoznała się z treścią postanowienia z dnia 25 kwietnia 2013 r. i dowiedziała się o tym, że jej skarga została odrzucona. Uznać więc należy, że przyczyna uchybienia terminu do uzupełnienia braków skargi ustała z dniem 17 maja 2013 r. Od tego właśnie dnia rozpoczął swój bieg siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi. Tak więc A.B. zachowała ustawowy termin 7 dni do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia. Odnosząc się jednak do podniesionych przez skarżącą we wniosku okoliczności uznać należy, że nie wykazała ona braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi. Należy podkreślić, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wówczas, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy. Brak winy oznacza sytuację, w której wystąpiły niezależne od strony i niemożliwe do przezwyciężenia okoliczności, z powodu których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu. Kryterium braku winy o jakiej mowa w art. 87 § 2 P.p.s.a., stanowiące przesłankę zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zarówno w nauce postępowania administracyjnego, jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego panuje zgodność, że oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy (J.P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004, s. 149). A zatem przywrócenie terminu w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie jest dopuszczalne, gdy strona skarżąca dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Podnoszony przez skarżącą argument, że przebywała długo za granicą i dlatego nie mogła odebrać przesyłki a tym samym uzupełnić żądanych braków skargi nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Przede wszystkim wskazać należy, że w skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A.B. podała adres do doręczeń w P. Zatem wysyłanie jej przesyłek sądowym pod wyżej wskazany adres było jak najbardziej poprawne. To zaniedbanie ze strony skarżącej spowodowało niemożność zapoznania się z treścią korespondencji sądowej i uzupełnienia braków skargi w ustawowym terminie. Zaakcentować trzeba, że osoba wnosząca skargę do sądu powinna dbać o swoje interesy, w tym również mieć świadomość, że wszczynając postępowanie sądowo administracyjne będą do niej kierowane przesyłki z sądu. Za zachowanie zawinione strony traktuje się nie tylko jej działanie, któremu przypisać można winę umyślą, ale również takie, które nosi cechy niedbalstwa. Wobec powyższego uznać należy, że skarżąca nie wykazała braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na mocy art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.