II SA/Kr 285/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: WSA Monika Niedźwiedź ASR WSA Anna Kopeć (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi M. U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 21 grudnia 2022 r. znak: SKO.PW/4171/127/2022 w przedmiocie odmowy przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz skarżącej M. U. kwotę 797 zł ( siedemset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Burmistrz Miasta i Gminy Niepołomice decyzją z dnia 19 września 2022 r. (znak: DR.6332.230.2022) odmówił nakazania przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom na nieruchomości gruntowej położonej w O. oznaczonej jako działka nr ew. [...], wobec niestwierdzenia faktu, iż gmina Niepołomice, będąca właścicielem w/w nieruchomości, doprowadziła do zaistnienia krytycznej sytuacji w stosunkach wodnych, stwarzającej zagrożenie dla nieruchomości gruntowej położonej w Z. oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...] stanowiącej własność M. U.. Po rozpoznaniu odwołania M. U., wniesionego od tej decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z dnia 21 grudnia 2022 r., znak SKO.PW/4171/127/2022 utrzymało w mocy opisaną wyżej decyzję, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazując art. 234 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tj. Dz.U. z 2021 r. poz. 2233 z późn. zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy a dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2022 r. poz. 2000). Uzasadniając to rozstrzygnięcie Kolegium wskazało, że podstawę prawną wydanej decyzji Organu I instancji stanowi art. 234 Prawa wodnego, którego treść przytoczono. Spowodowane przez właściciela zmiany stanu wody na gruncie, dające organom podstawę do zastosowania sankcji, to takie działanie, które ingeruje w naturalny stan wody na danym terenie związany z ukształtowaniem, warunkami przyrodniczymi czy też hydrologicznymi. Działaniem takim jest m.in. wykonanie przeszkody w odpływie wody opadowej z terenów sąsiednich zgodnie z naturalnym kierunkiem odpływu, nasypanie ziemi czy gruzu na swojej działce. Wskazane działanie jest zdarzeniem prawnym polegającym na określonym w przepisie działaniu. W teorii prawa wyróżnia się działania polegające na pozytywnej czynności faktyczne wywołujące określone skutki prawne oraz na czynności polegające na zaniechaniu. Art. 234 Prawa wodnego wyraźnie wskazuje na zakaz "zmiany stanu wody na gruncie" co przesądza o wyłączenia działania w postaci zaniechania podjęcia określonych czynności. Dla przypisania odpowiedzialności za zmianę stosunków wodnych (jeżeli takowe wystąpiły) niezbędne jest ustalenie związku przyczynowego miedzy tym działaniem (nie zaniechaniem) a szkodą. Szkoda w rozumieniu analizowanego przepisu musi być realna, objawiać się negatywnym uszczerbkiem majątkowym w aktywach strony, albo powodować sytuację, w której niemożliwym byłoby użytkowanie nieruchomości w sposób dotychczasowy. Stan faktyczny sprawy jest następujący. Burmistrz Miasta i Gminy Niepołomice wszczął postępowanie w sprawie zmiany stosunków wodnych na gruncie. W dniu 29 grudnia 2021 r. Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przyśpieszenie rozpatrywania sprawy. Pismem z dnia 11 stycznia 2022 r. Burmistrz Miasta i Gminy Niepołomice wyjaśnił, że gmina Niepołomice w wyniku przeprowadzonego postępowania o udzielnie zamówienia publicznego, zamówiła opracowanie kompletnej dokumentacji projektowo kosztorysowej i uzyskanie decyzji administracyjnej dla zadania pod nazwą "Przebudowa drogi gminnej w O. na działce nr [...] w O. ". W dniu 29 grudnia 2021 r. Skarżąca złożyła pismo w sprawie zakresu planowanej inwestycji drogowej. Burmistrz odpowiedział na to pismo w dniu 24 stycznia 2022 r. Przedstawił w nim szczegółowe rozwiązania projektowe obejmujące m.in.: wykonanie kanału ulgi. W dniu 24 czerwca 2022 r. M. U. złożyła pismo ponaglające. W dniu 15 lipca 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało postanowienie, w którym zobowiązało Organ I instancji do formalnego załatwienia sprawy wyznaczając termin dwóch miesięcy od dnia zwrotu akt sprawy. W aktach sprawy są zgromadzone następujące materiały: < dokumentacja fotograficzna oraz filmowa wskazująca na niewłaściwe odwodnienie drogi gminnej, < nagranie z dnia 2 lutego 2017 r. obrazujące jak poprzez niewłaściwe odwodnienie, tudzież brak należytego odwodnienia zachodzi realne niebezpieczeństwo zalania działki nr [...], < nagranie z dnia 16 lipca 2018 r. na okoliczność spływu niewłaściwie odwodnioną drogą, bądź częściowo bez odwodnienia masy wody, które doprowadziły do realnego ryzyka zalania nieruchomości skarżącej, < petycja z dnia 8 września 2018 r. wraz z podpisami złożonymi przez mieszkańców O., Z., mająca na celu zmobilizowanie Burmistrza Miasta i Gminy Niepołomice do działań związanych z realizacją odwodnienia, < pismo Burmistrza Miasta i Gminy Niepołomice z dnia 8 sierpnia 2019 r., stanowiące o zleceniu realizacji zadania "Koncepcja ujęcia i odprowadzania wód opadowych z drogi gminnej nr [...] w m. O. , gm. N. oraz drogi gminnej w miejscowości B. gmina B.'" oraz < zamówienie złożone przez Burmistrza a dotyczące opracowania kompletnej dokumentacji projektowo kosztorysowej oraz uzyskanie decyzji administracyjnej dla zadania pod nazwą "Przebudowa drogi gminnej w O. na działce nr [...] w O. ". Dokonując subsumpcji stanu faktycznego pod regulację prawną zawartą w art. 234 Prawa wodnego należy ponownie stwierdzić, że decyzja nakazująca właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom może być wydana, gdy zostaną spełnione łącznie trzy przesłanki: właściciel gruntu zmienił stan wody na gruncie poprzez ingerencję czynną w istniejący - zastany stan wody, zmiana ta szkodliwie wpływa na grunty sąsiednie oraz zachodzi związek przyczynowo -skutkowy pomiędzy wskazaną zmianą a szkodą na nieruchomości. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego należy stwierdzić, że Gmina nie ingerowała w stan wody na drodze publicznej. Analiza materiałów złożonych do akt sprawy i zeznania stron potwierdziły, że zalewanie nieruchomości, o której mowa, jest następstwem czynników na które Gmina - właściciel działki nr [...] nie ma wpływu. Niekorzystne oddziaływanie wód na działkę nr [...] - własność M. U. - stanowi zwykłe następstwo intensywnych opadów deszczu, w czasie których, wody opadowe z powierzchni terenów przyległych do działki nr [...] w sposób nie kontrolowany spływają do terenów położonych najniżej, tj. w okolice w/w działki. Stan ten istnieje od wielu lat, a jego nasilenie jest następstwem inwestycji polegających na intensyfikacji zabudowy na terenie sołectwa B. . Nowe budynki sytuowane są bowiem na terenie położonym wyżej od nieruchomości [...], co powoduje, że w czasie intensywnych opadów deszczu wody opadowe grawitacyjnie spływają poprzez działkę nr [...] w okolice nieruchomości [...]. Organ I instancji - co wynika z materiałów zgromadzonych w aktach sprawy - nie podejmował jakichkolwiek czynności które mogłyby wpłynąć negatywnie na stosunki wodne w szczególności poprzez zmianę kierunku i natężenia znajdującego się na jego gruncie odpływu wód opadowych łub roztopowych ani kierunku odpływu wód ze źródeł. Skład orzekający Kolegium - opierając się na powyższych ustaleniach - stwierdził, że nie została spełniona pierwsza ze wskazanych wyżej przesłanek. Gmina nie zmieniła stanu wody na swoim gruncie. Na marginesie można ponadto wskazać, że również nie została spełniona druga przesłanka - M. U. nie wskazała konkretnej szkody, którą poniosła wskutek - jej zdaniem - zaniechania ze strony Gminy. Ponadto należy stwierdzić, że zły stan drogi gminnej w O. zobligował organ I instancji do działania (nie w oparciu o art. 234 Prawa wodnego) i Gmina zamówiła opracowanie kompletnej dokumentacji projektowo kosztorysowej i uzyskanie decyzji administracyjnej dla zadania pod nazwą "Przebudowa drogi gminnej w O. na działce nr [...] w O. Reasumując, po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego i analizie zgromadzonego materiału dowodowego, Kolegium stwierdza, że nie nastąpiła zmiana stanu wody na gruncie należącym do Gminy N.. Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. U., zarzucając jej naruszenie 1) art. 6 w zw. z art. 11 w zw. z art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 - dalej zwana również: k.p.a.) poprzez wydanie rozstrzygnięcia administracyjnego stanowiącego wyłącznie zbiór twierdzeń organu II instancji, które nie zostały poparte w najmniejszym stopniu jakimikolwiek dowodami zgromadzonymi w toku postępowania wyjaśniającego, co jest szczególnie trudne do zaakceptowania, gdyż pomimo znaczących możliwych do przeprowadzenia środków dowodowych nie zostało przeprowadzone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie postępowanie wyjaśniające, a więc mamy nie tylko do czynienia z przypadkiem gdzie zasada przekonywania nie została zrealizowana, ale również zaskarżone rozstrzygnięcie z trudnością poddaje się kontroli sądowoadministracyjnej, gdyż nie sposób ustalić na podstawie jakich dowodów organ II instancji przyjął, że do zmiany stosunków wodnych nie doszło, iż zalewania działki nr [...] są wyłącznie wynikiem intensywnych opadów, jak również intensyfikacji zabudowy w danym terenie, podczas gdy w powyższym zakresie nie zostały przeprowadzone żadne konieczne i istotne środki dowodowe, 2) art. 7 w.zw z art. 8 § 1 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. poprzez wydanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzji z naruszeniem swobodnej oceny dowodów, gdyż wydane rozstrzygnięcie ma charakter dowolnego, opartego na twierdzeniach organu II instancji niepopartych czynnościami wyjaśniającymi, w tym poczynionego z pominięciem obowiązku powołania biegłego dysponującego wiadomościami specjalnymi, którego konieczność powołania wynika wprost ze specjalistycznego charakteru koniecznych do pozyskania wiadomości z zakresu gospodarki wodnej, hydrologii, melioracji wodnych. W oparciu o te zarzuty strona skarżąca wniosła o 1) uchylenie w całości decyzji 2) zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259) - dalej określanej, jako "p.p.s.a." - kontrola sądowa działalności administracji publicznej sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji lub postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, jak i przepisami proceduralnymi. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według tak określonych kryteriów Sąd doszedł do wniosku, że jest ona wadliwa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji. Żaden z tych organów nie przeprowadził bowiem jakiegokolwiek postępowania dowodowego, a poczynione ustalenia faktyczne nie mają oparcia w zebranym w sprawie materiale. W decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Niepołomice z dnia 19 września 2022 r. w ogóle nie powołano jakichkolwiek dowodów, na których się oparto, jednak stanowczo stwierdzono: "W ocenie organu nie doszło do zmiany stosunków wodnych na gruncie ze szkodą dla działki ewidencyjnej nr [...], jako że zalewanie nieruchomości, o której mowa, jest następstwem czynników na które właściciel działki ewidencyjnej nr [...] nie ma wpływu. Niekorzystne oddziaływanie wód na działkę nr [...] stanowi zwykłe następstwo intensywnych opadów deszczu, w czasie których, wody opadowe z powierzchni terenów przyległych do działki nr [...] w sposób niekontrolowany spływają do terenów położonych najniżej, tj. w okolice działki nr [...]. Stan, o którym mowa, istnieje od wielu lat, a jego nasilenie jest następstwem inwestycji polegających na intensyfikacji zabudowy na terenie sołectwa B. Nowe budynki sytuowane są bowiem na terenie położonym wyżej od nieruchomości [...]. Takie a nie inne usytuowanie nowych budynków powoduje, że w czasie intensywnych opadów deszczu wody opadowe grawitacyjnie spływają poprzez działkę nr [...] w okolice nieruchomości [...]. Istotne jest przy tym, że właściciel działki nr [...] nie podejmował jakichkolwiek czynności które mogłyby wpłynąć negatywnie na stosunki wodne w szczególności poprzez zmianę kierunku i natężenia znajdującego się na jego gruncie odpływu wód opadowych lub roztopowych ani kierunku odpływu wód ze źródeł. Właściciel działki nr [...] nie odprowadza też wód oraz ścieków na grunt sąsiedni. Niekorzystne oddziaływanie wód na działkę nr [...] jest następstwem czynników takich jak ukształtowanie terenu, usytuowanie działki nr [...], zwiększenie intensywności zabudowy na gruntach sąsiednich, zmiany klimatyczne, tj. czynników innych niż zachowania właściciela działki nr [...]". Nie sposób jednak ustalić na jakiej podstawie organ I instancji przyjął takie, a nie inne ustalenia faktyczne. Z kolei SKO w zaskarżonej decyzji – podzielając te ustalenia – przywołało wprawdzie dowody w postaci dokumentacji fotograficznej i filmowej dołączonej do wniosku, jednakże przesłane do WSA akta administracyjne nie są oryginalnymi aktami, lecz potwierdzonymi za zgodność kopiami. Kserokopie zdjęć na k. 3 – 6 i 13 – 15 są całkowicie nieczytelne i nie dają podstawy do czynienia jakichkolwiek ustaleń. Z kolei powołanej przez SKO "dokumentacji filmowej" (obejmującej nagrania z dnia 2 lutego 2017 r. i z dnia 16 lipca 2018 r.) w ogóle nie ma w aktach przesłanych do WSA (brak jakiegokolwiek nośnika danych elektronicznych, na którym takie nagrania mogłoby się znajdować, jak płyta CD czy pendrive). SKO powołało się również na zeznania stron – który to dowód w niniejszej sprawie w ogóle nie został przeprowadzony. Powołane przez organ II instancji dowody muszą więc budzić poważne wątpliwości, a ustalenia poczynione na ich podstawie nie są w żaden sposób weryfikowalne. W tym miejscu trzeba przypomnieć, że jako organ I instancji występuje w tej sprawie Burmistrz Miasta i Gminy Niepołomice, będący jednocześnie organem gminy – której skarżąca zarzucana naruszenie stosunków wodnych. Organ I instancji orzeka poniekąd we własnej sprawie i wyraźnie widoczne jest pomieszanie roli organu rozstrzygającego sprawę administracyjną z rolą strony postępowania. Fakt ten był zauważalny już na początkowym etapie sprawy – kiedy postanowieniem z 29 października 2020 r. Burmistrz odmówił wszczęcia postępowania, lapidarnie stwierdzając, że "gmina Niepołomice nie dokonywała zmiany stanu wód na tej działce (drodze) od kilkunastu lat" (bez powołania na tę okoliczność jakichkolwiek dowodów). Znamienne jest również zamieszczone w odpowiedzi na skargę zdanie: "Organ I instancji - co wynika z materiałów zgromadzonych w aktach sprawy - nie podejmował jakichkolwiek czynności które mogłyby wpłynąć negatywnie na stosunki wodne w szczególności poprzez zmianę kierunku i natężenia znajdującego się na jego gruncie odpływu wód opadowych lub roztopowych ani kierunku odpływu wód ze źródeł". Zatem również organ II instancji niejako myli zachowanie gminy jako zarządcy drogi – podmiotu, który miał zdaniem skarżącej naruszyć stosunki wodne z rolą organu administracji publicznej rozstrzygającego sprawę administracyjną. W sprawie zupełnie pominięto wskazania wynikające z poprzedniego postanowienia SKO, uchylającego postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Mianowicie w postanowieniu z dnia 18 marca 2021 r. SKO w Krakowie stwierdziło między innymi, że "Organ I instancji nie może twierdzić, że gmina Niepołomice nie dokonywała zmiany stanu wód na swojej działce od kilkunastu lat i tym samym nie przyczyniła się do zalewania gruntu wnioskodawczyni. Mianowicie ów brak aktywności gminy w zabezpieczeniu lub w należytym utrzymywaniu urządzeń drogowych i melioracyjnych w należytym stanie technicznym mógł doprowadzić do zaistnienia krytycznej sytuacji w stosunkach wodnych. Prawo nakłada na właściciela nieruchomości nie tylko nakaz powstrzymywania się od robót powodujących zachwianie stosunków wodnych ale także nakaz aktywności w kierunku utrzymania prawidłowej gospodarki wodnej, po to żeby nie stwarzać zagrożenia dla gruntów sąsiednich". Wskazano wówczas również: "nie wiadomo na jakich podstawach Organ I instancji wydał zaskarżone postanowienie i dlaczego nie dał wiary twierdzeniom wnioskodawczyni". W ocenie Sądu ostatnie zacytowane wyżej zdanie z postanowienia SKO w dalszym ciągu zachowuje aktualność. Jak już wcześniej wskazano - organ I instancji wydając decyzję nie powołał żadnych dowodów, na których oparł ustalenia faktyczne, w dalszym ciągu nie wyjaśnił dlaczego nie daje wiary twierdzeniom skarżącej. Zupełnie niezrozumiałe, jest dlaczego tym razem tego rodzaju zachowanie organu I instancji zostało podczas kontroli instancyjnej ocenione zupełnie inaczej niż przy kontroli wcześniejszego postanowienia. Organ I instancji nie przeprowadził nawet oględzin, bez którego to dowodu nie sposób w ogóle wyobrazić sobie rozstrzyganie sprawy o naruszenie stosunków wodnych. Nie dołączył do akt mapy wskazującej na konfigurację poszczególnych działek oraz pochylenie terenu determinujące kierunek spływu wód opadowych (w aktach znajduje się ksero wydruku mapy z serwisu Geoportal, dołączonej przez skarżącą – k. 12 – niemniej żaden z organów nie odniósł się do tego dowodu). W ocenie Sądu Burmistrz uchyla się od rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności od zbadania przesłanek wynikających z art. 234 ustawy Prawo wodne. W zaskarżonej decyzji SKO można również dostrzec pewnie niedające się wyjaśnić sprzeczności. Z jednej bowiem strony Kolegium stwierdza: M. U. nie wskazała konkretnej szkody, którą poniosła wskutek - jej zdaniem - zaniechania ze strony Gminy", a jednocześnie powołuje się na "dokumentację fotograficzną oraz filmową wskazującą na niewłaściwe odwodnienie drogi gminnej", "nagranie (...) obrazujące jak poprzez niewłaściwe odwodnienie, tudzież brak należytego odwodnienia zachodzi realne niebezpieczeństwo zalania działki nr [...]", czy "nagranie (...) na okoliczność spływu niewłaściwie odwodnioną drogą, bądź częściowo bez odwodnienia masy wody, które doprowadziły do realnego ryzyka zalania nieruchomości skarżącej". Jeżeli mowa jest o realnym niebezpieczeństwie (ryzyku) zalania działki skarżącej, to nie sposób jednocześnie zarzucać, że skarżąca nie wykazała braku szkody. W sprawie pojawia się wątek starań gminy Niepołomice i konkretnych czynności podjętych w zakresie uregulowania kwestii stosunków wodnych na tym terenie poprzez zamówienie opracowania kompletnej dokumentacji projektowo kosztorysowej i uzyskanie decyzji administracyjnej dla zadania pod nazwą "Przebudowa drogi gminnej w O. na działce nr [...] w O. ". Okoliczności te nie mają jednak znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej w zakresie art. 234 ustawy Prawo wodne. Jakkolwiek działania te należy ocenić pozytywnie, a ich realizacja może doprowadzić do stałej poprawy stosunków wodnych na działce skarżącej, to jednak nie zwalnia to organów z obowiązku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej na podstawie powołanego przepisu. Zwrócił na to uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w wydanym w niniejszej sprawie wyroku w zakresie bezczynności organu I instancji (sygn. II SAB/Kr 201/22) stwierdzając: "Wszystkie wyżej wymienione okoliczności tj. działania organu zmierzające do kompleksowego rozwiązania sprawy odwodnienia drogi, tak aby nie były zalewane działki z nią sąsiadujące, w tym działka skarżącej, oczywiście nie załatwiają sprawy administracyjnej w sposób, który przewiduje kodeks postępowania administracyjnego i nie powodują, że możliwe jest stwierdzenie że organ nie pozostaje w bezczynności. (...) Oczywistym jest, że organ – niezależnie od podjętych czynności w sferze faktycznych działań – był obowiązany także formalnie rozpoznać wniosek skarżącej, czego nie uczynił, naruszając obowiązujące przepisy". Niewątpliwie do rozpoznania wniosku skarżącej doszło, na co wskazują kontrolowane obecnie decyzje organów obu instancji, niemniej jednak uchybienia postępowania wyjaśniającego są tak rozległe, że w zasadzie nie poddają się one kontroli sądowej z uwagi na zasadnicze naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących postępowania dowodowego. W ponownie prowadzonym postępowaniu organy obu instancji przeprowadzą należycie postępowanie dowodowe, co najmniej przeprowadzając oględziny oraz dołączając do akt sprawy mapę wskazującą na kierunek naturalnego spływu wód. Organy zapoznają się z dokumentacją dołączoną do wniosku przez skarżącą (której brak w aktach przesłanych sądowi – filmy – bądź jest całkowicie nieczytelna – zdjęcia). Rozważenia wymaga przeprowadzenie dowodu z przesłuchania stron lub świadków oraz opinii biegłego. Dopiero prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe będzie podstawą do poczynienia ustaleń faktycznych, które organy ocenią pod kątem przesłanek z art. 234 ustawy Prawo wodne. W świetle powyższego należało uznać, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane przedwcześnie, bez wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, z naruszeniem art. 7 i art. 77 k.p.a. Z tych względów obie te decyzje uchylono na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w zw. z art. 135 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 797 zł składa się: kwota 300 zł tytułem uiszczonego przez skarżącą wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 265 z późn. zm.) oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżących opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt. 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1044 z późn. zm)