II SA/Kr 2855/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: AWSA Inga Gołowska WSA Barbara Pasternak (spr.) Protokolant: Beata Błach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2007 r. sprawy ze skargi ,, " Sp.z.o.o w na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w na rzecz strony skarżącej kwotę 10 zł. ( dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta K. decyzją [.....] wydaną na podstawie art. 39, art. 40 i art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 15, póz. 139 ze zm.), oraz art. 104 kpa, odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji p.n.: "stacja paliw płynnych [....] wraz z myjnią automatyczną oraz infrastrukturą techniczną na działce nr ......w K. W uzasadnieniu decyzji Prezydent Miasta K. organ ustalił: Art. 67 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 r. stanowi, że miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy tracą moc po upływie 8 lat od dnia jej wejścia w życie, z zastrzeżeniem ust. 2. Ust. 2 Przepisu ust. 1 nie stosuje się do terenów objętych zmianami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dokonanymi na zasadach określonych w ustawie. W odniesieniu do rozpatrywanej lokalizacji obowiązują nadal -dla obszaru...., w którym leży wskazana pod zabudowę działka - ustalenia planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego m. K. , zatwierdzone uchwałą Rady MK [....] a zmienione uchwałą nr [.....] r. Uchwałą tą Rada Miasta K. dokonała zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta K. uchwalonego uchwałą nr [....] w ten sposób, że uzupełniła dotychczasową treść par. 1 ust. 2 uchwały w ten sposób, iż została powołana możliwość lokalizacji usług komercyjnych (UC) w obszarach Urządzeń Komunikacyjnych (KU) z uwagą, że wprowadzone postanowienie nie wywołuje żadnych zmian w obowiązującym rysunku miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta K. W związku z tym dla rozpatrywanej lokalizacji obowiązuje miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta K. zatwierdzony uchwałą nr [...] Tym samym wydanie decyzji w sprawie musi odnosić się do ustaleń w/w planu zgodnie z art. 40, bez możliwości zastosowania zastrzeżenia art. 13 cyt. ustawy, oraz art. 40 ust. 2, art. 44 lub art. 45 ust. 1 ustawy. Zgodnie z ustaleniami powyższego planu zagospodarowania miasta K. rozpatrywany teren położny jest w obszarze Urządzeń Komunikacyjnych (obszar KU) par. 34, z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod: 1. urządzenia komunikacji zbiorowej, 2. obiekty usług technicznych motoryzacji oraz stacje paliw, 3. parkingi, 4. garaże boksowe poza terenami mieszkaniowymi, 5. urządzenia naziemne do komunikacji wodnej. Inwestor- [....] Sp. z o.o. złożył wiosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji: stacja paliw płynnych [....] wraz z myjnią automatyczną oraz infrastrukturą techniczną na działce nr [....] w K. Ustalono, że wskazana pod planowaną inwestycję działka stanowi integralną część zespołu dworsko-parkowego i wpisana jest do rejestru zabytków pod nr ....Z tego względu, zgodnie z dyspozycjami art. 40 ust. 4 pkt. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym niezbędne stało się uzgodnienie projektu decyzji z ........ Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w K. Odmowa takiego uzgodnienia oznacza bowiem, że nie można ustalić dla zamierzonej inwestycji warunków wzizt ( uchwała NSA z dnia 15 lutego 1999 r.,OPK 14/98, Wokanda 1999/6/28). W sprawie dotyczącej lokalizacji w/w inwestycji ..... Wojewódzki Konserwator Zabytków w opinii z dnia ..... 12. 2001 r. negatywnie zaopiniował inwestycję stwierdzając, że cały obszar pomiędzy ul.[.....] , stanowi historyczny obszar dawnej rezydencji królewskiej i związanego z nią ogrodu królewskiego. Lokalizacja stacji paliw na terenie historycznego założenia wpisanego do rejestru zabytków jest sprzeczna z zasadami konserwatorskimi i wartościami historycznymi zespołu. Uzgodnienie projektu decyzji odmawiającej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zostało dokonane postanowieniem ....... Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. [.....] Postanowienie to utrzymał w mocy Minister Kultury postanowieniem [....] w jego uzasadnieniu podkreślając, że budowa stacji paliw płynnych jest w sposób oczywisty sprzeczna z ustaleniami miejscowego p. z. p., z uwagi na fakt położenia działki strefie polityki przestrzennej oznaczonej nr 3- "strefie rewaloryzacji wysokich wartości kulturowych"-par. 39 tekstu planu. Ustalenia obowiązujące w tej strefie ograniczają ustalenia przyjęte dla obszaru KU. W strefie tej podstawowymi działaniami są integracja i dopełnienie układu urbanistycznego oraz ochrona i konserwacja zabytkowej substancji, a działaniami dodatkowymi są ochrona i konserwacja zachowanych elementów układu urbanistycznego i substancji architektonicznej oraz rekonstrukcja brakujących elementów. W strefie tej zabronione jest dokonywanie zmian zachowanych części kompozycji urbanistycznej, a także budowa nowych obiektów i urządzeń oraz wprowadzanie nowych obiektów infrastruktury technicznej. Jeżeli zamierzenie nie jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obligatoryjna jest odmowa ustalenia wzizt. W odwołaniu od powyższej decyzji [....] Sp. z o.o. zarzuciła, że organ l instancji dokonał błędnej wykładni art. 67 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, który to przepis powinien być interpretowany w sposób ścisły. Nie każda zmiana miejscowego pzp może być uznana za zmianę uzasadniającą zastosowanie art. 67 ust. 2 ustawy. Organ l instancji nie wykazał, że uchwała Rady Miasta K. nr [.......] dotyczyła terenu, do którego odnosi się zaskarżona decyzja, została podjęta w trybie przepisów ustawy z dnia ...... 07. 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym i jest uchwałą obowiązującą. Tym samym organ nie uzasadnił, że nastąpiło przedłużenie mocy obowiązującej planu. Nadto spółka zarzuciła : nie przeprowadzenie postępowania dowodowego w zakresie wpisania działki nr ........ do rejestru zabytków i nieścisłości w postanowieniach konserwatorskich dotyczące granic zespołu nieruchomości wpisanych do rejestru zabytków decyzją z dnia 18 listopada 1983 r. Zarzuciła nadto, że Wojewódzki Konserwator zabytków nie posiada kompetencji do dokonywania uzgodnień projektu decyzji wzizt w stosunku do nieruchomości, która nie wchodzi w skład obszaru objętego ochroną konserwatorską i nie jest objęta strefą oznaczoną na planie numerem 3. Zdaniem Spółki działka nr ..... zgodnie z postanowieniem Ministra Kultury z dnia 26.11. 2002r. to teren dawnego folwarku a nie terenów pałacowych, czy też dawnego ogrodu, ponadto nie mogła być przedmiotem wpisu do rejestru zabytków w 1983 r., ponieważ działka taka wówczas nie istniała. Nadto ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym nie przewiduje instytucji uzgadniania projektu decyzji odmawiającej ustalenia wzizt. Organy administracji publicznej muszą dokonywać uzgodnień bądź odmawiać ich dokonania w formie prawem przewidzianej. Spółka zarzuciła nadto, że działka nr....... nie jest oznaczona numerem 3 (strefa rewaloryzacji wysokich wartości kulturowych) na rysunku planu, a więc nie należy do tej strefy, wobec tego nie mają do niej zastosowania ograniczenia (zakazy) z par. 39 ust. 4 w zw. z ust. 1 i 2 miejscowego pzp. Nie jest bowiem dopuszczalna rozszerzająca wykładnia ustaleń miejscowego pzp. Gdyby nawet przyjąć, że działka znajdowała się w w/w strefie, to bez względu na powyższe, absolutne pierwszeństwo miał zastosowanie par. 10 w zw. z par. 34 planu. Par. 10 ust. 1 stanowił :"zagospodarowanie terenów musi być zgodne z przeznaczeniem podstawowym albo przy dochowaniu warunków przewidzianych dla przeznaczenia dopuszczalnego i stref polityki przestrzennej oraz przepisami odrębnymi- zgodne z przeznaczeniem dopuszczalnym". Uwzględniając przeznaczenie podstawowe dla obszaru KU, stwierdzenie niezgodności z mpzp było pozbawione uzasadnienia prawnego. Ostatecznie z decyzji organu l instancji nie wiadomo, z czego wynika zakaz zabudowy przedmiotowej działki- czy z decyzji z dnia [....] . , która zdaniem Spółki działki tej nie dotyczy, czy też z postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Całkowicie błędna interpretacja postanowień mpzp przez organ orzekający prowadzi zdaniem Spółki do faktycznego wywłaszczenia jej prawa własności, oraz stanowi prawem zakazaną dyskryminację, z uwagi na zrealizowanie kilka lat temu stacji benzynowej od strony ul. ... przez inny podmiot. Działka nr..... została nabyta przez Spółkę przy braku wpisu w księdze wieczystej, wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 15 Ustawy z 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury, oraz przy zapewnieniach osób działających w imieniu Gminy, iż planowana inwestycja jest zgodna ustaleniami miejscowego pzp. Spółka zarzuciła także naruszenie art. 10 par. 1 kpa, poprzez nie umożliwienie jej wypowiedzenia się co do zebranych materiałów oraz zgłoszonych żądań. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją [......] , na podstawie art. 40 ust. 1, ust. 4 pkt. 4, art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 85 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr. 80, póz. 717), oraz art. 138 par. 1 pkt. 1 kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu swojej decyzji SKO przytaczając treść art. 40 ust. 1 i ust. 4 pkt. 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, ustaliło, że działka stanowiąca teren inwestycji położona jest w obszarze KU [....] -urządzeń komunikacyjnych i częściowo w obszarze KT- tras komunikacyjnych . W obszarze KU przewidziano w ramach funkcji podstawowej przeznaczenie gruntów między innymi pod obiekty usług technicznych motoryzacji oraz stacje paliw, natomiast w obszarze KT lokalizacje stacji paliw są możliwe jedynie w ramach funkcji dopuszczalnej. Działka objęta jest strefami polityki przestrzennej oznaczonymi numerami ...jako część historycznego zespołu pałacowo-parkowego dawnej rezydencji królewskiej na [....] wpisana do rejestru zabytków pod nr..... Koniecznym było więc uzgodnienie projektu decyzji z .... Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w K. - art. 40 ust. 4 pkt. 4 ustawy o zp. Kolegium przytoczyło zasadnicze motywy postanowienia w/w organu z dnia [...] wg. którego propozycja lokalizacji stacji paliw płynnych na obszarze przynależnym do historycznej rezydencji wpisanej do rejestru zabytków jest sprzeczna z zasadami konserwatorskimi i wartościami historycznymi zespołu, gdyż doprowadziłaby do degradacji tegoż zespołu, oraz postanowienia Ministra Kultury , wg. którego budowa stacji paliw płynnych w tym rejonie jest w sposób oczywisty sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z uwagi na położenie terenu inwestycji w strefie nr 3, gdzie plan zabrania realizowania budowy nowych obiektów i urządzeń oraz nowych obiektów infrastruktury technicznej. Powyższe stanowisko Konserwatora jest wiążące dla organu i uniemożliwia pozytywne załatwienie wniosku [....] o ustalenie wzizt dla budowy stacji paliw. Co prawda zgodnie z ustawą o zp nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z miejscowym pzp, wobec czego należałoby zgodnie z argumentacją odwołującej się Spółki kierować się zapisem w planie przewidującym we wskazanym obszarze budowę stacji paliw ( co nakazuje ustalenie wzizt dla tej stacji), ale jednocześnie art. 40 ust. 4 pkt. 4 ustawy zakazuje ustalenia wzizt bez zgody konserwatora. Wobec niemożności uwzględnienia przez organ jednocześnie obydwu tych przepisów, zasadnym było danie pierwszeństwa przepisowi bardziej szczegółowemu, którym jest przepis o obowiązku uzgadniania decyzji wzizt z konserwatorem. Odnosząc się do zarzutu Spółki, iż przepisy ustawy o zp nie przewidują uzgadniania decyzji odmownych, Kolegium stanęło na stanowisku, że art. 40 nie wprowadził rozróżnienia na decyzje uwzględniające wniosek i decyzje odmowne, wobec czego tryb z art. 40 winien być zachowany niezależnie od treści decyzji( tj. ustalającej, bądź odmawiającej ustalenia wzizt). Odnośnie zarzutu błędnej wykładni art.67 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym organ powołał się na uzasadnienie decyzji l instancji i zajął takie samo stanowisko, uznając tym samym obowiązywanie planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, w którym położona jest działka. Pozostałe zarzuty odwołania organ odwoławczy uznał także za bezzasadne. Odnośnie naruszenia art. 10 par. 1 kpa , Kolegium stwierdziło, że odwołująca się Spółka składając pisma i brakujące dokumenty w toku postępowania, tym samym uczestnicząc w nim, miała możliwość zaznajomienia się z całym zebranym w sprawie materiałem, oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Także uzasadnienie decyzji pierwszoinstancyjnej jest zgodne z wymogami kpa, ponieważ zawiera wyczerpujące informacje o okolicznościach faktycznych i prawnych, którymi kierowały się organy przy załatwianiu sprawy, oraz ocenę stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. [....] do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w K. wniosła [....] Spółka z o.o. w K. , zarzucając naruszenie prawa materialnego- art. 40 ust. 4 pkt. 4, art. 40 ust. 2 w zw. z art. 44, art. 67 ust. 2 w zw. z art. 67 ust. 1 i art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w zw. z par. 34, 35, 39 ust. 4 w zw. z ust. 1 i 2, par. 10 ust. 1 i par. 11 ust. 1 i 2 miejscowego ogólnego planu zagospodarowania Miasta K. zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta K. [....] oraz naruszenie przepisów postępowania - art. 6, art. 7, art. 8, art. 10 par. 1, art.75 par. 1, art. 77 par. 1, art. 80, art. 81, art. 106 par. 1 art. 107 par. 1 i par. 3 i art. 138 kpa. Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zaś w przypadku nieuwzględnienia powyższego wniosku - o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że obydwa organy wydające decyzje w sprawie dopuściły się naruszenia art. 10 par. 1 kpa, ponieważ nie umożliwiły skarżącej wypowiedzenia się co do zebranych materiałów, oraz zgłoszonych żądań. Nie powiadamiając skarżącej o zgromadzonym materiale dowodowym, oraz o możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, naruszono także art. 81 kpa, w związku z czym żadna z powołanych w uzasadnieniach decyzji okoliczność faktyczna nie może być uznana za udowodnioną. Zaskarżona decyzja nie zawiera wskazania dowodów, na podstawie których organ oparł swe ustalenia faktyczne. Niejasne jest, dlaczego organ odwoławczy uznał postępowanie organu l instancji za prawidłowe, co stanowi naruszenie art. 107 par. 1 i 3 kpa. Skarżąca zarzuciła brak przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów na okoliczność wpisania spornej działki do rejestru zabytków, pomimo, iż skarżąca wnosiła o ich przeprowadzenie, wykazując sprzeczności oraz niejasności wynikające ze specyficznej konfiguracji ul. [...] , oraz na sprzeczności wynikające z analizy postanowień Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków i Min. Kultury, co jest naruszeniem art. 7 i 77 kpa. Czyniąc ustalenia w oparciu o niekompletny bądź nie w pełni rozpatrzony materiał dowodowy organy przekroczyły granice swobodnej oceny dowodów, czym naruszyły art. 80 kpa. Skarżąca zarzuciła, iż Kolegium nie rozpatrzyło ponownie sprawy a jedynie powtórzyło większość twierdzeń organu l instancji. W kwestii błędnej interpretacji art. 67 ust. 2 ustawy o zp. skarżąca podtrzymała zarzut zawarty w odwołaniu, że nie każda zmiana z mpzp może uzasadniać przyjęcie tezy, iż nastąpiło "przedłużenie" mocy obowiązującej planu zp., podkreślając nadto całkowitą odmienność rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji, od rozstrzygnięcia zawartego w decyzji [....] w którym SKO jednoznacznie stwierdziło, iż miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego utracił swą moc obowiązującą z dniem 31 grudnia 2002 r. Gdyby nawet przyjąć, że miejscowy pzp nadal obowiązuje, to zaskarżona decyzja i decyzja organu l instancji zapadły z naruszeniem ustawy o zp, kpa, oraz postanowień planu. Skarżąca powtórzyła w tym zakresie wszystkie zarzuty i ich uzasadnienie, zawarte w odwołaniu od decyzji organu l instancji, w szczególności pominięcie przez organy treści par. 10 ust. 1 (cyt. wyżej) i par. 11 ust. 1 tekstu miejscowego pzp., który stanowił, że "przepisy określające przeznaczenie podstawowe danego terenu mają pierwszeństwo przy uwzględnieniu przepisu par. 58 -8- przed przepisami zawierającymi warunki obejmujące ten obszar, jeżeli warunki te uniemożliwiłyby realizację inwestycji z zakresu przeznaczenia podstawowego i zarzuciła, że powyższe jest rażącym naruszeniem prawa. Natomiast w przypadku terenów objętych ochroną konserwatorską , dla których przewidziano gospodarcze przeznaczenie, zadaniem organów konserwatorskich pozostaje wyłącznie wyznaczanie szczególnych warunków (w tym i ograniczeń) dla zamierzonej inwestycji, aby połączyć funkcje gospodarcze terenu z funkcjami kulturowymi. Skarżąca podtrzymała także zarzut naruszenia zaskarżoną decyzją konstytucyjnej zasady równości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z przepisem art. 97 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, póz. 1271 ze zm.) , sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jak wynika z treści art. 3 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, póz. 1270 ze zm.), w skrócie ppsa, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Dokonując kontroli, o której mowa w powyższym przepisie, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę należało uwzględnić. Postępowanie w sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją wszczęte zostało na wniosek [....] sp. z o.o. z dnia .... października 2001 r., zaskarżona decyzja wydana została w dniu .... października 2003 r. Wszczęcie postępowania miało więc miejsce w czasie obowiązywania ustawy z dnia 7.07. 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedno!. Dz.U. z 1999 r. nr 15, póz. 39), zaś zaskarżona decyzja zapadła już w okresie obowiązywania ustawy z dnia 27. 03 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która weszła w życie 11. 07. 2003 r. (Dz.U. nr 80, póz. 717 ze zm.). Art. 85 ust. 1 ustawy z 27.03.2003 r. reguluje zakres stosowania -9- przepisów ustawy z dnia 7.07.1994 r. do postępowań administracyjnych w sprawach indywidualnych wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy z 27.03.2003 r. Stanowi on, że do spraw wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Zatem w sprawie miały zastosowanie przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7.07.1994 r. Zgodnie z treścią jej art. 40 ust. 1 w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1 , na podstawie przepisów szczególnych. Jak wynika z powyższego, przepis ten przewidywał dwa rodzaje decyzji ustalających warunki zabudowy i zagospodarowania terenu : 1. decyzję określającą warunki i zasady zagospodarowania terenu w oparciu o ustalenia planu miejscowego, przy zastosowaniu jego ustaleń do zamierzonej zmiany zagospodarowania terenu, oraz 2. decyzję dotyczącą zamierzonej zmiany sposobu zagospodarowania terenu objętego obszarem, dla którego nie ma planu miejscowego, miejscowego - wobec tego warunki i zasady zagospodarowania ustala się na podstawie przepisów szczególnych, innych niż ustawa o zp. Podstawową więc kwestią-ponieważ decydującą o tym, czy warunki dla zamierzonej zmiany zagospodarowania terenu będą ustalane w oparciu o zapisy planu, czy w oparciu o przepisy szczególne, było ustalenie, czy na terenie planowanej inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Obowiązek tego ustalenia spoczywał na organach prowadzących postępowanie, zgodnie z obowiązującą zasadą prawdy obiektywnej wynikającą z regulacji art. 7 kpa. Stwierdzić należy, że ustalenia organów w tym przedmiocie są błędne. Rację ma skarżąca Spółka twierdząc, że organ odwoławczy i organ l instancji dokonały błędnej wykładni art. 67 ust. 2 ustawy z 7.07. 1994 r. o zp. Zgodnie z art. 67 ust. 1 ustawy miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy tracą moc po upływie 8 lat od dnia jej wejścia w życie, z zastrzeżeniem ust. 2, który stanowił, że przepisu ust. 1 nie stosuje -10- się do terenów objętych zmianami miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, dokonanymi na zasadach określonych w ustawie. Organy przyjęły, że uchwałą nr [....] Rada Miasta K. dokonała zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania miasta K. zatwierdzonego uchwałą ...RMK [....] , wobec tego dla rozpatrywanej lokalizacji obowiązuje miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta K. zatwierdzony uchwałą z .... listopada 1994 r., poprzestając na przytoczeniu treści uchwały "zmieniającej" i nie dokonując żadnej analizy, w celu ustalenia, czy w 1998 r. nastąpiła zmiana planu w rozumieniu przepisu art. 67 ust. 2 ustawy o zp. Według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w brzmieniu nadanym uchwałą z 16 listopada 1994 r. zapisy dotyczące "obszaru urządzeń komunikacyjnych" KU zawarte w par. 34 brzmiały następująco : "1. wyznacza się obszar urządzeń komunikacyjnych (obszar KU) z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod: 1) urządzenia komunikacji zbiorowej, 2) obiekty usług technicznych motoryzacji oraz stacje paliw, 3) parkingi, 4) garaże boksowe poza terenami mieszkaniowymi 5) urządzenia naziemne dla komunikacji wodnej 2. Dopuszcza się ponadto lokalizację : 1) terenów zieleni publicznej, 2) urządzeń infrastruktury technicznej, 3) zapleczy administracyjno-socjalnych dla jednostek eksploatujących 3. obiekty lub urządzenia , o których mowa w ust. 2 można lokalizować pod warunkiem : 1) dostosowania do charakteru i wymagań przeznaczenia podstawowego, 2) zachowania zasady, aby takie obiekty lub urządzenia projektowane i istniejące z zakresu przeznaczenia dopuszczalnego nie zajmowały więcej niż 15% danego obszaru KU. Warunek powyższy nie dotyczy terenu KU przy ul. .....który w w całości może być przeznaczony pod UC, 3) nienaruszenia ustaleń obowiązujących dla stref polityki przestrzennej" (Dz.Urz. Województwa .......... nr .....z dnia ... grudnia 1994 r.) Powołaną uchwałą Rady Miasta z dnia 17 czerwca 1998 r. , zmieniono powyższy zapis w ten sposób, że w ust. 2 par. 34 dodano punkt 4 w brzmieniu :"usług komercyjnych tylko w przypadku parkingów wielopoziomowych", a w ust. 3 pkt 2 zlikwidowano przecinek na końcu zdania i dodano tekst : "oraz terenów KU przy ul [. ..........] a także w obszarach KU położonych w obszarach strategicznych, dla których procent terenu pod usługi UC musi wynikać z analizy programowej dla tych terenów - par. 1 ust. 1 uchwały . Jednocześnie w par. 1 ust. 2 uchwały zastrzeżono, że postanowienia ustępu 1 nie wywołują żadnych zmian w obowiązującym rysunku miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta K. (Dz. Urz. Województwa .... nr ....z dnia .... lipca 1998 r.). Analiza treści cytowanej uchwały z dnia ... czerwca 1998 r. pozwala na stwierdzenie, że nie można jej uznać za uchwałę zmieniającą plan zagospodarowania przestrzennego w rozumieniu art. 67 ust. 2 ustawy o zp. Nie zmieniła ona przeznaczenia terenu KU i podstawowych warunków jego zagospodarowania. Nie zmieniła także - co wyraźnie w niej stwierdzono obowiązującego rysunku planu, a zatem przebiegu którychkolwiek linii lub granic, o których mowa w art. 10 ustawy o zp. Uchwałą tą dokonano jedynie niewielkiej modyfikacji już uchwalonych i obowiązujących warunków zagospodarowania. Nie dotyczyła więc ona istoty regulacji wynikającej z zapisów uchwały z .... listopada 1994 r. Zdaniem sądu zapisy uchwały z ... czerwca 1998 r. stanowiły jedynie uzupełnienie a nie zmianę obowiązującego planu zagospodarowania. Zmianę planu zagospodarowania przestrzennego, o której mowa w art. 67 ust. 2 ustawy o zp. mogła by stanowić jedynie uchwała regulująca samodzielnie i w całości przeznaczenie oraz warunki zagospodarowania terenu, zawierająca takie zapisy, na podstawie których można by dokonać oceny zgodności inwestycji z przeznaczeniem terenu. Nie ma wobec tego uzasadnienia przyjęty przez organy pogląd o obowiązywaniu w dniu wydania zaskarżonej decyzji, na terenie objętym wnioskiem o ustalenie wzizt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na podstawie art. 67 ust. 2 ustawy. Za plan odpowiadający wymaganiom ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym mógł być uważany wyłącznie plan zmieniony na zasadach określonych tą ustawą. W odniesieniu do terenu objętego wnioskiem plan zagospodarowania przestrzennego utracił moc z dniem 31 grudnia 2002 r. , ponieważ nie zachodziła sytuacja, o której mowa w art. 67 ust. 1a ustawy. W związku z powyższym rozstrzygnięcie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu należało oprzeć na przepisach szczególnych, o których mowa w art. 40 ust. 1 ustawy i postępowanie przeprowadzić w trybie at. 40 ust. 2 i art. 44 ustawy. Z uwagi na brak planu zagospodarowania przestrzennego nie ma podstaw do odniesienia się do pozostałych zarzutów skargi, które zasadniczo dotyczą naruszenia postanowień planu , oraz błędnej ich wykładni dokonanej przez organy . Ustosunkowania się wymaga jednak zdaniem sądu zarzut skargi dotyczący braku podstaw do ustalenia, że nieruchomość objęta wnioskiem o ustalenie wzizt - działka nr .....została wpisana do rejestru zabytków decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. ,[....] . Ustalenie to, biorąc pod uwagę treść materiału dowodowego w sprawie, oraz treść wniosków dowodowych i zarzutów zawartych w odwołaniu skarżącej od decyzji organu l instancji - nie ma wystarczających podstaw. Kwestia ta nie została przez organy wyjaśniona, pomimo zgłoszenia przez skarżącą szeregu wniosków dowodowych, czym naruszono przepisy art. 7, 77, 78 i 80 kpa. Ustalenie tej okoliczności ma zasadnicze znaczenie także w przypadku ewentualnego, ponownego rozpatrywania wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla spornej inwestycji. Wyjaśnienie, czy działka jest wpisana do rejestru zabytków , determinować będzie bowiem konieczność dokonania uzgodnienia, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt. 2 ustawy o pzp z 27 . 03. 2003 r. Przepis ten stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy, na mocy art. 64 ustawy. Jak wynika z treści decyzji Wojewódzkiego Konserwatora zabytków[...] , ulica ...... stanowi jedną z granic założenia pałacowo-parkowego w Ł. . Jak również wynika z przedkładanych przez stronę skarżącą w toku postępowania administracyjnego map i planów ulica ta posiada dwa odgałęzienia, między którymi położona jest działka skarżącej. Decyzja [...] nie zawiera załącznika graficznego, uwidaczniającego granice obszaru wpisanego do rejestru zabytków. Dlatego sąd zwrócił się do Prezydenta Miasta K. o nadesłanie akt postępowania administracyjnego zakończonego powyższą decyzją. W to miejsce nadesłano jedynie kopię decyzji. Weryfikacja przez sąd dokonanego ustalenia w przedmiocie objęcia działki nr wpisem do rejestru zabytków nie była więc możliwa, z uwagi na niekompletny materiał dowodowy. Jak z powyższego wynika zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego- art. 67 ust. 1 i 2, art. 40, art. 44 ustawy z dnia 7. 07. 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, które miało wpływ na wynik sprawy, oraz wskazanych przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego też w oparciu o przepis art. 145 par. 1 pkt. 1 lit. a) i lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. Kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 ustawy.