II SA/Kr 286/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Głowacki Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Ewa Rynczak (spr.) Protokolant: Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2008 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu; skargę oddala. Decyzją nr [...] z dnia [...] 2002 r., znak: [...] na podstawie art. 39 ust. 1, art. 40 ust. 1 i 3, art. 42 oraz 46 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r o zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 1999 r., nr 15, poz. 139 z późn. zm.) Prezydent Miasta, po rozpatrzeniu wniosku Miejskiego Zarządu Budynków w K., złożonego dnia 21 sierpnia 2002 r., ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu położonego w K. obejmującego cz. działki nr ewid. [...] dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego i związanych z tym budynkiem urządzeń techniczno-budowlanych. W uzasadnieniu decyzji Prezydent Miasta wskazał, że według miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta K., zatwierdzonego uchwałą Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. Nr [...] z dnia [...] czerwca 1977 r. ogłoszoną w Dz. Urz. [...] Nr [...], poz. [...], z odstępstwem od ustaleń planu, zatwierdzonym zarządzeniem Nr [...] Wojewody z dnia [...] grudnia 1984 r., ogłoszonym w Dz. Urz. Woj. [...]. z 1985 r. Nr [...], poz. [...], ze zmianami zatwierdzonymi uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] czerwca 1992 r. ogłoszoną w Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...] oraz uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia [...] listopada 1994 r. ogłoszoną w Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...], przedmiotowy teren, w granicach określonych na załączniku graficznym Nr 2 do niniejszej decyzji, położony jest na obszarze funkcjonalnym, oznaczonym symbolem: [...]. Podstawową funkcją tego terenu jest zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna wraz z usługami z zakresu podstawowego i zielenią osiedlową. Dopuszczalna funkcja terenu to usługi ogólnomiejskie. Zasady i warunki zagospodarowania terenu przewidują możliwość zachowania istniejącej zabudowy jednorodzinnej; ewentualną wymianę starych budynków na nowe oraz uzupełnienie zabudowy wyłącznie na wydzielonych działkach przy istniejących ulicach i zakaz wprowadzania nowej zabudowy jednorodzinnej, istniejące osiedle zabudowy wielorodzinnej do zachowania, wskazane uzupełnienie osiedla w usługi zakresu podstawowego i zieleń osiedlową. W świetle powyższych zapisów miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta K. zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z ustaleniami tego planu. Odwołanie od tej decyzji złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w K. podnosząc, że nie wyraża zgody na przedstawione warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Strona odwołująca wskazała, że teren planowanej inwestycji na odcinku [...] od południa sąsiaduje z jednokierunkową drogą osiedlową, a wzdłuż linii [...] od południowego wschodu ze ślepą drogą dojazdową do budynków nr: [...], [...], [...], [...], do stacji trafo i do altany śmietnikowej. Realizacja inwestycji spowoduje zagęszczenie ruchu na drogach w tym rejonie, przyczyni się do znacznych utrudnień komunikacyjnych. Spowoduje również konieczność likwidacji wybudowanych przez mieszkańców miejsc postojowych. Strona odwołująca zarzuciła także, iż w decyzji nie ma określonej ilości mieszkań, a także ilości miejsc parkingowych. Nie zostały rozwiązane kwestie komunikacji wewnętrznej. Ponadto strona odwołująca nie wyraża zgody na korzystanie z drogi wewnątrzosiedlowej, ani też na podłączenie mediów z uwagi na duże obciążenie i częste awarie. Decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że organ l instancji w przedłożonym materiałem dowodowym wykazał, że wnioskowane przez Miejski Zarząd Budynków zamierzenie jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta K. Zamierzenie to dotyczy bowiem budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego na terenie, którego podstawową funkcją jest zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna wraz z usługami z zakresu podstawowego - zielenią osiedlową. Organ l instancji nie miał podstaw prawnych do odmowy ustalenia wzizt dla wnioskowanej inwestycji. Podnoszone w odwołaniu kwestie nie mają znaczenia na etapie ustalania wzizt. Decyzja o wzizt rozstrzyga o zgodności zamierzenia inwestycyjnego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym decyzja taka określa linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone na mapie w stosownej skali. Natomiast rozwiązania projektowe, w tym miejsca postojowe i komunikacja wewnętrzna na działce nr ewid. [...] przedstawione zostaną na projekcie zagospodarowania terenu, który inwestor przedłoży do wniosku o pozwolenie na budowę. Projekt budowlany określać będzie ilość mieszkań w projektowanych budynkach. Zgoda właściciela sieci na podłączenie budynku będzie wymagana dopiero na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę. Skargę od powyższej decyzji do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" w K. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji podtrzymując zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta. Nadto strona skarżąca podniosła, że część działki nr [...] leży na osiedlu "[...]", które jest w użytkowaniu wieczystym Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w K. Zaskarżona decyzji doprowadzi do spiętrzenia ruchu na sąsiednich drogach oraz utrudnienia komunikacji na terenie osiedla, a także przyczyni się do likwidacji miejsc postojowych wybudowanych przez mieszkańców. Podłączenie mediów do istniejących sieci na terenie osiedla spowoduje zakłócenia w jej prawidłowym funkcjonowaniu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 1 sierpnia 2006 r. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzająca ją decyzję organu l instancji, uznając skargę za uzasadnioną ale z innych przyczyn niż w niej wskazanych. Skargę kasacyjną na powyższy wyrok wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 1 lutego 2008 r. uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 sierpnia 2006 r. i przekazał temu sądowi sprawę do ponownego rozpoznania, podzielając zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1271 ze zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Orzekanie, w myśl art. 135 p.p.s.a., następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Przepisy ustawy przewidując jedynie uprawnienia kontrolne sądów administracyjnych nie dają im kompetencji do zastępowania organów administracji publicznej w wykonywaniu ich zadań orzeczniczych. Stosownie do przepisu art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpatrzeniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że skarga jest nieuzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja organu z dnia [...].12.2002r., jak też decyzja organu l instancji z dnia [...].10.2002r. nie naruszają prawa, a więc przepisów postępowania, jak też przepisów prawa materialnego. Sprawa administracyjna będąca przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu dotyczy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla terenu położonego w K. obejmującego cz. działki nr ewid. [...] dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego i związanych z tym budynkiem urządzeń techniczno-budowlanych. Z racji złożenia wniosku w dniu 21.08.2002 r. decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu podejmowana jest w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 1999r, Nr 15, poz. 39 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji tj. 20.12.2002r. Przepisy tej ustawy stanowią, iż ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują wraz z innymi przepisami praw, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, a związanie ustaleniami planu jest bezwzględne, gdyż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna, jeżeli jest sprzeczna z tymi ustaleniami ( art. 33 i art. 46 "a" ust. pkt 1 ). Postępowanie administracyjne w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu stanowi pierwszy etap procesu inwestycyjno - budowlanego, w którym organ na wniosek inwestora orzeka w drodze decyzji o zgodności projektowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tak więc ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ma charakter promesy uprawniającej do uzyskania pozwolenia na budowę na określonych w niej warunkach. Organ nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustalone w decyzji wiążą organ wydający pozwolenie na budowę ( art. 43 i art. 47 cyt. ustawy ). Postępowanie dotyczące zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jest dalszym, odrębnym postępowaniem administracyjnym, w którym organ wydający taką decyzję, zgodnie z art. 5 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7.07.1994r - Prawo budowlane ( Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm. ), bada czy projektowany obiekt z uwagi na jego usytuowanie nie będzie stanowił uciążliwości w stopniu naruszającym zasady wynikające z odpowiednich przepisów prawa budowlanego. W myśl z art. 41 ust. 2 w/w ustawy wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu powinien zawierać określenie: 1) granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku na kopii mapy ewidencyjnej, obejmującej teren, którego wniosek dotyczy, i najbliższe otoczenie tego terenu, 2) funkcji i sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, 3) zapotrzebowania na wodę, energię i sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków oraz innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w szczególnych przypadkach sposobu unieszkodliwiania odpadów, 4) charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko lub jego wykorzystanie, gdy inwestycja nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska. Przedłożony przez inwestora Miejski Zarząd Budynków w K. wniosek z dnia 21.08. 2002r. spełnia te wymogi ponieważ inwestor określił wszystkie te warunki. Materialnoprawną podstawą do wydania zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 39 ust.1 ustawy z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym w myśl którego zmiana zagospodarowania terenu polegająca w szczególności wykonaniu, odbudowie, rozbudowie i nadbudowie obiektu budowlanego wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Natomiast decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, stosownie do przepisu art. 42 ust. 1, określa : 1) rodzaj inwestycji, 2) warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli dla danego obszaru plan został uchwalony, 3) warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów szczególnych, 4) warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, 5) wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, 6) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali, 7) okres ważności decyzji. Organy w sposób prawidłowy określiły rodzaj inwestycji podając, że przedmiotowy teren objęty wnioskiem określony w załączniku graficznym Nr 2 do decyzji z dnia [...].10.2002r. położony jest w obszarze funkcjonalnym oznaczonym symbolem [...] miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta K. zatwierdzonego uchwałą Wojewódzkiej Rady Narodowej w K. Nr [...] z dnia [...].06.1997r. ogłoszoną w Dz. Urz. [...] Nr [...] z odstępstwem od ustaleń planu, zatwierdzonym zarządzeniem Nr [...] Wojewody z dnia [...].12.1984r. ze zm. ...., a więc przedmiotowa inwestycja jest zgodna z w/w planem zagospodarowania przestrzennego m. K. gdzie podstawową funkcją jest zabudowa wielorodzinna. W decyzji tej określono także zasady i warunki zagospodarowania terenu, wskazując na możliwość zachowania istniejącej zabudowy jednorodzinnej, zakazując wprowadzenia nowej zabudowy jednorodzinnej z zachowaniem istniejącej osiedlowej zabudowy wielorodzinnej oraz wskazując na uzupełnienie osiedla w usługi z zakresu podstawowego i zieleni podstawowej. Organ wskazał, że decyzja ta nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, a także określił ważność decyzji do dnia [...].12.2005r. Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej podniesionych w skardze to należy uznać je za nieuzasadnione. Skarżąca Spółdzielnia zarzuca, iż przedmiotowa inwestycja objęta wnioskiem ma być realizowana na terenie będącym wieczystym użytkowanie skarżącej Spółdzielni, że spowoduje spiętrzenie ruchu na sąsiednich drogach, przyczyni się do likwidacji miejsc postojowych wybudowanych przez mieszkańców oraz że podłączenie mediów do istniejących sieci na terenie osiedla spowoduje zakłócenia w jej prawidłowym funkcjonowaniu. Zarzuty te w ocenie Sądu w niniejszym postępowaniu są nietrafne. Ochrona interesów osób trzecich na etapie wzizt badana jest w zakresie wynikającym z ustaleń miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego i ustalenia planu w tym zakresie dla obszaru [...] nie wskazują na jakiekolwiek ograniczenia czy też nakazy wobec osób trzecich. Natomiast pozostałe zarzuty strony skarżącej odnoszą się do postępowania dotyczącego zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę i w tym to postępowaniu mogą one być podnoszone. Wówczas bowiem właściwy organ będzie dopiero badał czy inwestor posiada prawo do dysponowania nieruchomością, a także czy spełnił dalsze warunki do wydania takiej decyzji. Sąd w postępowaniu wzizt nie bada tych okoliczności. Skoro zatem inwestor spełnił wszystkie warunki określone w przepisie art. 42 ust. 1 pkt 1 do 7, to tym samym organ nie mógł wydać decyzji odmownej stosownie do przepisu art. 43 ustawy z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie Sądu organy administracji obu instancji w sposób prawidłowy zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego wyrażonymi w przepisach art. 7 k.p.a. ( zasady prawdy obiektywnej ), art. 77 k.p.a. ( zebrania i rozpatrzenia dowodów ) oraz wymogami zawartymi w art. 107 § 3 k.p.a., wskazując w uzasadnieniach swoich decyzji fakty na których się oparły oraz przytaczając prawidłową podstawę prawną swoich rozstrzygnięć zawartych w decyzjach organów obu instancji. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), w myśl którego w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala.