II SA/Kr 286/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. Z. o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 20 grudnia 2010 r., znak [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W dniu 13 grudnia 2010 r. skarżąca złożyła – w odrębnym piśmie oraz wraz ze skargą – wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 21 maja 2010 r. nakładającą na skarżącą obowiązek uiszczenia ustalonej jednorazowej opłaty w wysokości 6583,26 zł z tytułu wzrostu wartości zbytej nieruchomości. Skarżąca podniosła, że w tej sprawie uiszczenie przez nią opłaty spowodowałoby nadmierną dolegliwość. Skarżąca w chwili obecnej nie ma środków finansowych, a konieczność ich uzyskania łączyłaby się z rozwiązaniem umów lokacyjnych i bezpowrotnym utraceniem odsetek. Skarżąca doznałaby nieodwracalnego uszczerbku majątkowego. Nie jest również uzasadnionym kredytowanie Gminy, skoro wyłączną winę za ten stan ponosi sama gmina. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", po przekazaniu Sądowi skargi Sąd może - na wniosek skarżącej - wydać postanowienie o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Należy wskazać, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji dopuszczalna jest wówczas, gdy brak wstrzymania wykonania takiej (zaskarżonej) decyzji skutkowałby niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub też spowodowania trudnych do przezwyciężenia skutków w razie jej wykonania. Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonalności zaskarżonej decyzji może być zainicjowane jedynie na wniosek strony. Tak złożony wniosek nie zwalnia Sądu od oceny z urzędu wszystkich okoliczności danej sprawy, które mają znaczenie dla wydania prawidłowego orzeczenia w sprawie wstrzymania wykonania aktu administracyjnego. Skarżąca w swoim wniosku podnosi, że nie ma środków na uiszczenie opłaty, ponieważ środki te zdeponowała na lokatach i uiszczenie opłaty wiązałoby się z zerwaniem umów i utratą odsetek. Przede wszystkim należy stwierdzić, że sama skarżąca wskazuje, że posiada środki finansowe, a jedynie nie chce utraty odsetek z tytułu rozwiązania umów lokacyjnych. Z akt sprawy wynika jednak, że umowę sprzedaży skarżąca zawarła we wrześniu 2007 r. i z treści aktu notarialnego wprost wynika, że notariusz poinformował skarżąca o treści art. 36 oraz art. 37 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tym samym już w chwili zawarcia umowy sprzedaży skarżąca została poinformowana o możliwości ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości związanej z uchwaleniem planu miejscowego. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego dotyczącego ustalenia opłaty zostało doręczone stronie w dniu 10 grudnia 2007 r. (akta administracyjne, karta nr 9). Decyzja organu I instancji zapadła w dniu 21 maja 2010 r. Również kwota ustalonej opłaty stanowi tylko nieco ponad 3 % kwoty uzyskanej z tytułu sprzedaży nieruchomości. Tym samym w ocenie Sądu skarżąca powinna przewidzieć, że może być wszczęte postępowanie dotyczące naliczenia opłaty i ewentualnie zarezerwować na ten cel jakąś kwotę pieniędzy. Tak długi okres czasu poczynając od daty wszczęcia postępowania do daty wniesienia skargi (ponad trzyletni) umożliwiał zawarcie umowy na takich warunkach, aby potencjalne wycofanie części środków z lokaty bankowej nie umożliwiało utraty odsetek zwłaszcza, że wystarczyłoby np. zarezerwowanie 5 % kwoty uzyskanej z tytułu sprzedaży na lokacie umożliwiającej pobranie środków. W tej sprawie Sąd nie dopatruje się przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pojęcie trudnych do odwrócenia skutków oznacza sytuację, w której po ewentualnym wyeliminowaniu z obrotu prawnego danej decyzji (już wykonanej lub wykonywanej) będzie można wprawdzie przywrócić stan istniejący przed jej podjęciem, ale będzie to wymagało podjęcia szeregu dodatkowych czynności, nieraz skomplikowanych. Taka sytuacja w tej sprawie nie zachodzi. Nie zachodzi również przesłanka wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody skarżącej. Pojęcie "znacznej szkody" jako takie nie zostało odrębnie zdefiniowane w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pojęcie to ma przy tym charakter "ogólny", tym niemniej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w tej sprawie podziela pogląd zaprezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04 (niepubl.), w którym Sąd ten stwierdził, że pod pojęciem "znaczna szkoda" chodzi o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Dotyczy to takich przypadków, w których grozi stronie utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącej lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. W tej sprawie skarżąca powinna dysponować kwotą znacznie przekraczającą wysokość ustalonej opłaty a kwestia rozwiązania zawartych umów lokacyjnych (np. lokat bankowych) nie może uzasadniać wystąpienia znacznej szkody, skoro sama skarżąca dobrowolnie zawarła takie umowy mając świadomość postępowania związanego z ustaleniem opłaty. Tym samym Sąd nie podziela zasadności argumentacji zawartej w tym wniosku, ani też z akt sprawy nie wynikają okoliczności pozwalające na wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaprezentowana argumentacja nie wskazuje na spełnienie przesłanek wymaganych powołanym art. 61 § 3 P.p.s.a. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Jednocześnie należy jeszcze raz wyjaśnić, że rozpoznając w podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, Sąd nie dokonuje oceny merytorycznej samej skargi (tak również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 lipca 2004 r., FZ 163/04, niepubl.). Należy również stwierdzić, że wydanie tego postanowienia nie ogranicza skarżącym prawa do kolejnego złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze art. 61 § 3 w związku z art. 61 § 5 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.