II SA/Kr 286/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie: WSA Jacek Bursa (spr.) WSA Krystyna Daniel Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2012 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 30 grudnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości skargę oddala. wyroku z dnia 21 maja 2012 r. Decyzją z dnia 29 czerwca 2011 r. znak: [...] Burmistrz Miasta N. ustalił M.C. jednorazową opłatę w wysokości 47.693,40 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości sprzedanej umową notarialną Rep. [...] z dnia 4 lutego 2011 r. związku z uchwaleniem planu miejscowego, organ I instancji stwierdził ponadto, że wysokość opłaty stanowi 30 % wzrostu wartości nieruchomości zgodnie z § 11 planu miejscowego i zakreślił czternastodniowy termin zapłaty którego bieg miał się rozpocząć od dnia w którym decyzja stawała się ostateczna. W dniu 19 lipca odwołanie od decyzji organu I instancji złożyła M.C. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania lub obniżenie ustalonej przez organ I instancji jednorazowej opłaty. Odwołująca argumentowała, że z uwagi na fakt, iż nie została zachowana ciągłość regulacji i uchwalenie planu miejscowego następowało po okresie w którym nie obowiązywał poprzedni plan, organ winien wziąć pod uwagę fakt, iż utrata ważności planu zagospodarowania jaki poprzednio obowiązywał dla nieruchomości i stracił moc, ma wpływ na wysokość różnicy w wartości gruntów, na podstawie której ustala się rentę planistyczną. W ocenie odwołującej organ ograniczył się do ustalenia wzrostu wartości nieruchomości na skutek uchwalenia nowego planu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. decyzją z dnia 30 grudnia 2011 r. znak: [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza Miasta N. W uzasadnieniu napisano, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "[...] " - zatwierdzony został uchwałą Rady Miasta w N. nr [...] z dnia 26 lipca 2006 r., uchwała ta została opublikowana w dzienniku urzędowym Województwa [...] (Dz. U. Woj. ....z 25 września 2006 r. Nr 573, poz. 361). Obowiązywanie planu miejscowego jako aktu prawa miejscowego rozpoczęło się w dniu 10 października 2006 r. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że nieruchomość M.C. ("odwołująca się") stanowiła działki nr ew. nr nr [...] o łącznej powierzchni 0,0931 ha, położone w N. Według tego planu miejscowego, nieruchomość odwołującej zlokalizowana jest na terenach zabudowy usługowej komercyjnej, w tym funkcji hotelowej i gastronomicznej - oznaczonej symbolem U2, ponadto niewielki skrawek działek nr nr [...] leżał na terenie komunikacji publicznej oznaczony symbolem KDg1. Wysokość opłaty wyrażona w stosunku procentowym wzrostu wartości nieruchomości w wyniku uchwalenia planu wynosiła 30% (§ 11 planu miejscowego). Kolegium wskazało, iż poprzednio obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego klasyfikował teren na którym położona była nieruchomość w części jako tereny rolne (010aRP) - tereny użytków rolnych, które z uwagi na walory i wysokie wartości przyrodnicze oraz krajobrazowe były bezwzględnie chronione przed zabudową, zaś w części jako teren oznaczony symbolem 05Go2/2 - ulica główna obszarowa, zapewniająca połączenie całego obszaru miasta na kierunku wschód-zachód. Plan ten obowiązywał do dnia 31 grudnia 2003 r. Umową sprzedaży zawartą dnia 4 lutego 2011 r. odwołująca sprzedała nieruchomość za cenę 316.540,00 zł. Organ I instancji w dniu 22 marca 2011 r. z urzędu wszczął postępowanie w sprawie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem planu miejscowego. Operatem szacunkowym sporządzonym przez rzeczoznawcę majątkowego określono wartość rynkową nieruchomości dla ustalenia wysokości opłaty planistycznej. Na podstawie tegoż operatu stwierdzono, iż wartość rynkowa nieruchomości przed uchwaleniem planu wynosiła: 34.540,00 zł, zaś po uchwaleniu planu: 193.518,00 zł. Kolegium wskazało, również, że dla nieruchomości objętej kontraktem sprzedaży z dnia z dnia 4 lutego 2011 r., nie była wydana decyzja o warunkach zabudowy jak również decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Następnie organ II instancji prezentując swoje stanowisko w sprawie podniósł, iż w jego ocenie istniały przesłanki do wszczęcia postępowania administracyjnego z urzędu przez organ I instancji. Zdaniem organu odwoławczego przeznaczenie nieruchomości w obecnym (z dnia 26 lipca 2006 r.) planie miejscowym nie zostało tak samo określone jak w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed 1 stycznia 1995 r., który utracił moc z powodu upływu terminu określonego przez ustawodawcę, co miało istotne znaczenie w kontekście wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010, sygn. P 58/08, uznającego za niezgodny z Konstytucją art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717; dalej jako "upz") w zakresie w jakim wzrost wartości nieruchomości odnosił do kryterium faktycznego jej wykorzystywania w sytuacjach, gdy przeznaczenie nieruchomości zostało określone tak samo jak w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed dniem 1 stycznia 1995 r., który utracił moc z powodu upływu terminu wyznaczonego w art. 87 ust. 3 tej ustawy. W opinii Kolegium, w toku prowadzonego postępowania organ I instancji dokonał wyczerpującej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, w tym operatu szacunkowego sporządzonego przez uprawnionego rzeczoznawcę majątkowego, którą to ocenę organ II instancji podzielił. Operat szacunkowy przedłożony w sprawie spełnia wymogi określone przepisami Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego i w zakresie w jakim dopuszczalna było jego ocena i badanie (z wyłączeniem wiadomości specjalnych) należało uznać go za spójny, logiczny i wyczerpujący. Zdaniem organu II instancji przy wyliczeniu wartości renty planistycznej biegły winien wziąć pod uwagę stan nieruchomości w dniu wejścia w życie planu miejscowego, zaś ceny z dnia zbycia nieruchomości. Kolegium stwierdziło, że założenia te zostały w badanym operacie poczynione. Dołączony do akt operat był poprawny zarówno pod względem formalnym jak i merytorycznym. Biegły dokonał prawidłowego wyboru nieruchomości porównawczych, zaś wszelkie założenia, dane oraz wnioski zawarte w operacie zostały szczegółowo wyjaśnione, uzasadnione i w sposób klarowny przedstawione odwołującej. Co więcej, zdaniem Kolegium dokonana wycena wartości rynkowej nieruchomości przy uwzględnieniu jej przeznaczenia po uchwaleniu nowego planu miejscowego wskazywała na to, iż odwołująca uzyskała ze sprzedaży swojej nieruchomości bardzo wysoką cenę (o ponad 120.000 złotych wyższą niż ustalona przez biegłego). W ocenie organu odwoławczego należało również mieć na uwadze fakt, iż w toku postępowania odwołująca nie kwestionowała treści i ustaleń operatu. W dalszej kolejności Kolegium stwierdziło, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazywał, iż nieruchomość odwołującej zarówno pod rządami poprzedniego planu miejscowego, jak i po jego wygaśnięciu oraz w dacie wejścia w życie obecnego (z dnia 26 lipca 2006 r. – dopisek Sądu) planu miejscowego była niezabudowanym terenem rolniczym. Dla nieruchomości tej nie została wydana decyzja o warunkach zabudowy jak również decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stąd dla ustalenia wartości nieruchomości przyjęto faktyczny sposób wykorzystywania nieruchomości, który był tożsamy pod rządami poprzednio obowiązującego planu jak i w okresie, gdy żaden plan dla tego terenu nie obowiązywał. Stąd ustalenia zawarte w operacie szacunkowym w ocenie Kolegium były prawidłowe. W końcowej części organ odwoławczy dodał, iż kwota opłaty wskazana w sentencji decyzji została prawidłowo obliczona, w oparciu o ustalenia operatu oraz § 11 planu miejscowego. Decyzja organu I instancji oparta była o prawidłową podstawę prawną rozstrzygnięcia, zawierała uzasadnienie jej motywów oraz pouczenie o środkach zaskarżenia. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 30 grudnia 2011 r. znak: [...] złożyła w dniu 1 lutego 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M.C. W skardze zarzucono naruszenie art. 77 i art. 80 k.p.a., a także naruszenie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, względnie o zmianę mającą na celu zmniejszenie opłaty oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu podniesiono, że w dniu 5 lipca 2011 roku M.C. otrzymała decyzję Burmistrza Miasta N. znak: [...] ustalającą jednorazową opłatę w kwocie 47693,40 zł tytułem "opłaty planistycznej" w związku ze sprzedażą w dniu 4 lutego 2011 r. działek o nrnr [...] . Zdaniem skarżącej w/w decyzja została wydana w dniu 29 czerwca 2011 roku czyli po upływie ponad 3 miesięcy od momentu wszczęcia postępowania, a prawie po 6 miesiącach od chwili sprzedaży przedmiotowej nieruchomości. Decyzja w II instancji wydana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. znak: [...] została wydana w dniu 30 grudnia 2011 r., czyli po upływie ponad 5 miesięcy od momentu wniesienia odwołania. W ocenie skarżącej tak długi okres stanowił niewątpliwie naruszenie podstawowych zasad zawartych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego. Ponadto, w ocenie M..C., organ I instancji nie przeprowadzał żadnego postępowania dowodowego, czy też wyjaśniającego za wyjątkiem operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego, który jak wynikało z jego treści został sporządzony na dzień 6 maja 2011 roku, czyli prawie 2 miesiące przed wydaniem decyzji w I instancji. Dalej skarżąca wskazała, że co tyczy się postępowania w II instancji to Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie dokonywało żadnych czynności dowodowych, wyjaśniających czy proceduralnych, a wydanie decyzji zajęło ponad 5 miesięcy. Dodatkowo skarżąca podniosła, że organ I instancji naruszył także art. 37 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w myśl, którego: "Wójt, burmistrz albo prezydent miasta ustala opłatę, o której mowa w art. 36 ust. 4, w drodze decyzji, bezzwłocznie po otrzymaniu wypisu z aktu notarialnego" - w niniejszej sprawie bezzwłocznie oznacza prawie pół roku – napisała skarżąca. W opinii M.C. zgodnie z obowiązującymi przepisami organ II instancji był zobligowany do ponownego badania sprawy administracyjnej nie zaś samej decyzji I instancji. W związku z tym, Samorządowe Kolegium Odwoławcze powinno zbadać i podać swojej ocenie operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę A.K. pod względem wartości dowodowej oraz zgodności wykonania z obowiązującymi przepisami. Zdaniem skarżącej gdyby organ II instancji przeprowadził prawidłowo postępowanie dowodowe, zauważyłby iż wspomniany w decyzji i w podstawie wyliczeń rzeczoznawcy majątkowego § 50 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z dnia 22 września 2004 r.), został uchylony z dniem 26 sierpnia 2011 r. w związku z czym organ II instancji, mimo jak sam określił "po wyczerpującej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego, w tym operatu szacunkowego", nie zakwestionował podstawy wyliczeń, które miały najistotniejszy wpływ na kwotę "opłaty planistycznej" nałożoną decyzją Burmistrza Miasta N. Kontynuując skarżąca stwierdziła, że organ prowadzący postępowanie nie powinien był wkraczać w merytoryczną zasadność opinii rzeczoznawcy majątkowego, ponieważ nie dysponował wiadomościami specjalnymi, które posiadał biegły. Powinien jednak dokonać oceny operatu szacunkowego pod względem formalnym tj. zbadać na przykład czy został on sporządzony przez uprawnioną osobę i według obowiązujących przepisów, czy zawierał wymagane przepisami prawa elementy, czy nie zawierał niejasności, pomyłek czy braków, które powinny zostać sprostowane lub uzupełnione, aby dokument ten miał wartość dowodową. W końcowej części skargi M.C. podniosła, że Kolegium przyjmując operat szacunkowy wykonany przez rzeczoznawcę majątkowego nie zakwestionowało faktu, iż w części VII "Określanie wartości rynkowej gruntu wg jego przeznaczenia przed uchwaleniem nowego planu miejscowego" rzeczoznawca wybrał celem określenia wartości rynkowej nieruchomości (działki o nr:.....) siedem transakcji, aby na ich podstawie wyliczyć średnią cenę rynkową. Podane transakcje dotyczyły nieruchomości, które były położone, zdaniem skarżącej, w kompletnie innej części miasta, co więcej na peryferiach (u podnóża ....), były to nieruchomości nie posiadające dostępu do drogi publicznej, bez mediów, a także należące do systemu przyrodniczego. W opinii M.C. cechy te w oczywisty sposób determinowały niską cenę ze sprzedaży za metr kwadratowy (co zwiększyło różnice przy wyliczeniu "opłaty planistycznej"). Przyjęcie takich kryteriów porównawczych do sprzedanej przez M.C. nieruchomości, która była położona w odległości 1,8 km od centrum, znajdowała się przy głównych drogach wylotowych z miasta, z dojazdem i dostępem do mediów - było niedopuszczalne i w odczuciu skarżącej - rażąco krzywdzące. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., a orzekanie – w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt. 1 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tak więc sąd administracyjny uchyla zaskarżony akt nie w każdym przypadku stwierdzenia naruszenia prawa przez organ administracji, lecz dopiero wtedy jeśli to naruszenie miało (w przypadku prawa materialnego) lub też mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (w przypadku przepisów postępowania). Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że w przedmiotowym postępowaniu rzeczywiście doszło do naruszenia przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego, jednakże uchybienia te nie miały żadnego wpływu na wynik sprawy. Po pierwsze zgodzić należało się ze skarżącą odnośnie długości trwania postępowania administracyjnego. Mianowicie Burmistrz Miasta N. zawiadomił skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie naliczenia i pobranie jednorazowej opłaty planistycznej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości gruntowej w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – N. 16 - pismem z dnia 22 marca 2011 r. Decyzja w pierwszej instancji została wydana w dniu 29 czerwca 2011 r., natomiast w drugiej – 30 grudnia 2011 r. Fakty te – z którymi wiąże się naruszenie przepisów postępowania, określających terminowość załatwienia sprawy administracyjnej - nie miały jednak żadnego wpływu na rozstrzygnięcia organu tak I jak i II instancji i nie uzasadniały uznania ich za podstawę ewentualnego wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Odnośnie zarzutu związanego z uchyleniem § 50 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzenia operatu szacunkowego (Dz. U. nr 207, poz. 2109 ze zm.), to uchylenie w/w przepisu również nie miało wpływu na ocenę prawidłowości sporządzenia operatu szacunkowego przedmiotowej nieruchomości. Uchylenie wspomnianego § 50 nastąpiło w dniu 26 sierpnia 2011 r., a zatem organ II instancji, który jest organem merytorycznie rozpoznającym sprawę winien to uwzględnić. Wskazać jednak należy, że uchylenie § 50 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. jak i nowelizacja ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 10 sierpnia 2011 r. (Dz. U. nr 153, poz. 901) wiązały się z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r., sygn. P 58/08. W myśl w/w wyroku, art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717) jest niezgodny z art. 2 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim wzrost wartości nieruchomości odnosi do kryterium faktycznego jej wykorzystywania w sytuacjach, gdy przeznaczenie nieruchomości zostało określone tak samo jak w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed 1 stycznia 1995 r., który utracił moc z powodu upływu terminu wyznaczonego w art. 87 ust. 3 tej ustawy. Tymczasem przeznaczenie nieruchomości skarżącej (nr ewid. ......położonych w N. ) nie zostało określone w sposób identyczny w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed 1 stycznia 1995 r., który utracił moc z powodu upływu terminu określonego przez ustawodawcę, a planem uchwalonym w dniu 26 lipca 2006 r. Ponadto – co wynika z operatu – przeznaczenie nieruchomości skarżącej w "starym" miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed 1 stycznia 1995 r., który utracił moc, oraz faktyczne wykorzystanie tej nieruchomości było identyczne. Tym samym fakt dokonania przez biegłego wyceny w stanie prawnym, kiedy obowiązywał jeszcze § 50 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. oraz uchylenie tego przepisu po wydaniu decyzji przez organ I instancji, a przed wydaniem decyzji przez organ II instancji nie miało żadnego wpływu na wycenę i wynik sprawy. Bez względu bowiem na to, czy przy wycenie uwzględni się przeznaczenie nieruchomości skarżącej w "starym" planie, czy też uwzględni się jej faktyczne wykorzystanie, wycena ta jest identyczna. Odnosząc się do kwestii oceny opinii rzeczoznawcy majątkowego należy wskazać, że opinia ta jako jeden z dowodów w sprawie, podlegała ocenie przez organy, która to ocena dokonywana była przy uwzględnieniu właściwych dla jej przedmiotu kryteriów zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłego, podstaw teoretycznych opinii, a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażonych w niej wniosków. Ocena ta została przeprowadzona prawidłowo i nie budzi zastrzeżeń. W ocenie sądu rzeczoznawca majątkowy zasadnie dokonał oszacowania nieruchomości przy zastosowaniu podejścia porównawczego, a sporządzony w kontrolowanym postępowaniu operat szacunkowy spełnia wymogi formalne oraz zawiera prawidłowe uzasadnienie dokonanej wyceny. Również prawidłowo dobrano działki przeznaczone do porównania. Nie jest bowiem trafny zarzut skarżącej, odnoszący się do nieprawidłowego wytypowania nieruchomości (ze względu na położenie "w kompletnie innej części miasta, co więcej na peryferiach") przyjętych do porównania z wycenianą. Rzeczoznawca poprawnie opisał cel wyceny, dokonał oceny stanu prawnego nieruchomości, ocenił lokalizację, przeznaczenie w planie miejscowym, dostęp do drogi publicznej, jak również z uwagi na powyższe elementy dokonał stosownych korekt (k.24-25 akt adm). Zaznaczyć przy tym należy, że poprzednie przeznaczenie nieruchomości skarżącej, było typowo rolne z zakazem zabudowy. W takiej sytuacji, przy wycenie tej nieruchomości jako rolnej, nie miał istotnego znaczenia fakt jej położenia w nieznacznej odległości od centrum miasta. Wręcz można powiedzieć, że w przypadku nieruchomości typowo rolnej, która tylko w taki sposób może być wykorzystywana, położenie na obrzeżach miasta jest jej atutem, z uwagi na łatwiejszy dostęp maszynami rolniczymi, dla których również rodzaj nawierzchni drogowej pozostaje bez istotniejszego znaczenia. Kończąc należy wskazać, że zgodnie z regulacją zawartą w art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Opłata ta jest dochodem własnym gminy. Wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30 % wzrostu wartości nieruchomości. W myśl art. 37 ust. 1 powołanej ustawy wysokość opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, o której mowa w art. 36 ust. 4, ustala się na dzień jej sprzedaży. Zgodnie art. 37 ust. 3 roszczenia, o których mowa w art. 36 ust. 3, można zgłaszać w terminie 5 lat od dnia, w którym plan miejscowy albo jego zmiana stały się obowiązujące, a przepis ten stosuje się odpowiednio do opłat, o których mowa w art. 36 ust. 4.. Kontrolowana w niniejszej sprawie decyzja dotyczy ustalenia dla skarżącej jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta w N. z dnia 26 lipca 2006 r. nr [...] , którego obowiązywanie rozpoczęło się w dniu 10 października 2006 r. Bezsporne w rozpoznawanej sprawie jest, że nieruchomość została zbyta przez skarżącą aktem notarialnym z dnia 4 lutego 2011 r., a zatem po wejściu w życie nowego planu miejscowego (zatwierdzonego uchwałą z dnia 26 lipca 2006 r.), a postępowanie zostało wszczęte przed upływem 5 lat od dnia w którym stał się obowiązujący. Tym samy stwierdzić należy, że został spełniony warunek o którym mowa w art. 36 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i istniały podstawy do ustalenia w/w opłaty. Mając na względzie podane argumenty, skargę jako niezasadną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270).