II SA/Kr 2860/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka - Duda Sędziowie: WSA Ewa Rynczak AWSA Janusz Kasprzycki(spr.) Protokolant: Beata Błach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2007 r. sprawy ze skarg B. B. i B. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] 2003 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu l instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżących B. B. i B. B. kwoty po 10 zł. (dziesięć złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] 2003 r., znak:[...], na podstawie art. 39, art. 42 i art 44 w związku z art. 40 ust.1 i ust.3 i ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 z późn. zm., zwaną dalej ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. Ust. z 2000 r. Nr 98, póz. 1071 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie - k.p.a.) Prezydent Miasta K. po rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] 2002 r. J. M. i E. T., ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji: budowa budynku mieszkalnego, wielorodzinnego z infrastrukturą techniczną, na działkach nr:[...] , [...] obr. 2 przy ul. [...] w K. W uzasadnieniu tej decyzji Prezydent Miasta K. wskazał, że w dniu [...] 2002 r. wpłynął wniosek o ustalenie warunków zabudowy 1 zagospodarowania terenu dla inwestycji: budowa budynku mieszkalnego, wielorodzinnego z infrastrukturą techniczną, na działkach nr:[...] , [...] obr. 2 przy ul. [...] w K. Teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzone zostało postępowanie w trybie określonym w art. 44 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wnioskowanej inwestycji ustalono zatem w oparciu o przepisy szczególne, zgodnie z art. 40 ust. 1 w/w ustawy. W ocenie Prezydenta rozstrzygnięcie niniejszą decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji jest zgodne z zasadami kompozycji przestrzennej oraz oceną warunków przestrzenno -architektonicznych w przedmiotowym terenie. Warunki zabudowy i zagospodarowania terenu sporządzone zostały przez uprawnionego urbanistę - mgr inż. arch. E. S., w oparciu o przepisy szczególne ustaw, a to w oparciu o przepisy: - ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.), - ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 1995 r. Nr 16, poz. 78 z późn. zm.), - ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2001 r. Nr 62 poz. 627 z późn. zm.), - ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 71, poz. 838 z późn. zm.), - ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 46 poz. 543 z późn. zm.). Zgodnie z wymogiem art. 44 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym została w dniu [...] 2003 r. przeprowadzona rozprawa administracyjna. Postanowieniem z dnia [...] 2003 r, znak : [...] Wojewoda M. stwierdził jednak niezgodność z prawem przedstawionych warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ze względu na naruszenie, w jego ocenie, w sposób istotny : - art. 1, 2, 41 i 42 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, - art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., Prawo budowlane - przepisów Rozdziału 1 w Dziale II pt. usytuowanie budynku, zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie -art. 9 i art 107 § 3k.p.a. Zdaniem Wojewody M. naruszenie powyższych przepisów dotyczy: - braku spójności programu inwestycji określonego w tekście wniosku z przedłożoną koncepcją architektoniczne - urbanistyczną inwestycji, - braku wyjaśnienia przez organ prowadzący sprawę niejasności w określeniu podstawowych parametrów zamierzenia inwestycyjnego, zarówno na rozprawie jak i w uzasadnieniu projektu decyzji, - braku odniesienia się do zastrzeżeń stron dotyczących m. in. naruszenia ich interesów przez wnioskowaną inwestycję w zakresie wysokości obiektu, zacieniania działek sąsiednich czy usytuowania obiektu w stosunku do granic działki. Ponadto przedstawione warunki zabudowy i zagospodarowania terenu nie zawierają wyczerpujących informacji na temat: - istniejącego zagospodarowania terenu oraz najbliższego otoczenia (np. dominujące przeznaczenie obiektów, rodzaj i charakter istniejącej zabudowy, itp.) - nie ustalają również parametrów projektowanej inwestycji, w tym orientacyjnej powierzchni zabudowy, wysokości obiektu, podstawowych elementów planowanego użytkowania (np. opisanych przez inwestora 10 samodzielnych mieszkań w budynku i 10 garaży w przyziemiu) - nie określają wpływu projektowanej inwestycji na możliwości zabudowy działek sąsiednich (mimo, że w Urzędzie toczy się równolegle postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego dwurodzinnego na działkach sąsiednich nr 636/16 i 636/17). Prezydent Miasta K. podniósł następnie, że po przeanalizowaniu całości sprawy w kontekście zarzutów zawartych we wskazanym powyżej postanowieniu Wojewody M., usunął zaistniałe nieprawidłowości w myśl dyspozycji art. 44 ust. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. J. M. w piśmie z dnia [...] 2003 r. nawiązującym do wspomnianego już postanowienia Wojewody z dnia [...] 2003 r. wyjaśnił, iż aktualny program funkcjonalno - przestrzenny inwestycji przy ul. [...] w K. został określony w piśmie z dnia [...] 2003 r. i dla takiej inwestycji wniesiono o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Program ten obejmuje: powierzchnia działki 800 m2 powierzchnia zabudowy 250,6 m2 powierzchnia użytkowa mieszkań ok. 750 m2 kubatura ok. 4100m3 ilość kondygnacji mieszkalnych 3 wysokość budynku 14,5 m ilość garaży w parterze 10 sztuk Forma architektoniczna budynku pozostaje bez zmian w stosunku do koncepcji złożonej w dniu [...] 2002 r. W ocenie Prezydenta powyższe wyjaśnienia usuwają niejasności w zakresie programu inwestycji, dla którego ustala się warunki zabudowy i zagospodarowania terenu w niniejszej decyzji po przeanalizowaniu sposobu istniejącego zagospodarowania terenu inwestycji oraz jego najbliższego otoczenia. W pkt 5.2. załącznika nr 1 do niniejszej decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu zostały określone skorygowane warunki zabudowy i zagospodarowania terenu odnośnie planowanej inwestycji w zakresie wielkości obiektu tj. jego wysokości, powierzchni zabudowy, funkcji i formy przy uwzględnieniu ochrony interesów osób trzecich w zakresie możliwości zagospodarowania terenu działek sąsiednich możliwości ich przesłaniania oraz wyburzenia istniejącego obiektu na działkach nr 636/18 i 636/19. W toku niniejszego postępowania strony wniosły liczne zastrzeżenia i uwagi odnośnie przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. K. H. w imieniu własnym i brata L. H. podniosła w szczególności, że: 1) granice terenu objętego wnioskiem zaznaczone na mapie kolorem czerwonym naruszają własność działki nr 635/3, 2) niski barak do wyburzenia, wybudowany w czasach socjalizmu, nie zachowuje wymaganej odległości od granicy i nowy budynek nie może więc stanąć w tym samym miejscu, 3) sprzeciwia się wydaniu decyzji w z i z t dla budynku 3 kondygnacyjnego z podziemnymi garażami ponieważ spowoduje to zupełne zaciemnienie działki nr [...]. Z uwagi na to, że parametry techniczne maja wpływ na środowisko i doświetlenie wniosła o uznanie jako strony sąsiadów zamieszkujących bardzo blisko terenu inwestycji, a mianowicie A. i A. W. i S. W. Liczne pytania skierowała także do organu w pismach, które wpłynęły do Urzędu w dniu: [...] 2002 r., [...] 2003 r. oraz [...] 2003 r., Z kolei B. B. w piśmie z dnia [...] 2003 r. zarzucił między innymi, że wysokość projektowanego obiektu spowoduje zacienienie jego działki, na której zamierza realizować budynek mieszkalny, a w piśmie z dnia [...] 2003 r., że lokalizacja przedmiotowego zamierzenia jest sprzeczna z ustaleniami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690), a w szczególności przepisem § 13 ust. 3 powyższego rozporządzenia z uwagi na zbyt bliską odległość od jego działki nr[...], co uniemożliwi mu jej zabudowę. W trakcie przeprowadzonej w niniejszej sprawie rozprawy administracyjnej podniesione zostały także zarzuty dotyczące sposobu jej prowadzenia oraz zastrzeżenia dotyczące ustaleń Urzędu z pocztą w kwestii doręczeń korespondencji urzędowej. W odniesieniu do tych zastrzeżeń i uwag Prezydent wskazał, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co ma miejsce w przedmiotowym przypadku, decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu określa warunki jakim winna odpowiadać wnioskowana inwestycja, wynikające ze stosownych przepisów szczególnych i nie upoważnia inwestora do rozpoczęcia budowy. Większość zgłoszonych zastrzeżeń stron postępowania dotyczy przedstawionej przez inwestora koncepcji architektoniczne -urbanistycznej, która obrazuje propozycję zagospodarowania terenu oraz ogólny wyraz przestrzenny obiektu. W odpowiedzi na zastrzeżenia Prezydent wyjaśnił, że wymagana przez organ koncepcja, była wprawdzie przedmiotem opiniowania przez Zespól Konsultacyjny Miejskiej Komisji Urbanistyczno - Architektonicznej ale w głównej mierze w zakresie kształtowania ładu przestrzennego i formy architektonicznej obiektu i nie stanowi integralnej części decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu. Konieczność spełnienia, dyrektyw zawartych w nin. decyzji, ustalonych w oparciu o przepisy szczególne oraz zastosowanie się do przepisów Prawa budowlanego i warunków technicznych, wpłynie na ostateczny kształt inwestycji, sprecyzowany w projekcie budowlanym, przedkładanym przy wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Podkreślił, że przepis art. 46 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym jasno precyzuje, iż decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w odniesieniu do projektowanej inwestycji nie przesądza o jej realizacji. Drugim etapem decyzyjnym w procesie inwestycyjnym jest uzyskanie przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę, wydawanej w trybie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 z późn. zm.) po przeprowadzeniu oddzielnego postępowania administracyjnego z udziałem stron. Na tym etapie decyzyjnym inwestor winien przedłożyć projekt budowlany inwestycji wykonany zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz.690), oraz z przepisami szczególnymi. W ramach projektu budowlanego winny być rozwiązane m.in. kwestie dotyczące konkretnej lokalizacji obiektów na działce (odległość od granic działki oraz od obiektów zlokalizowanych na działkach sąsiednich), forma i gabaryty obiektu, sposób dojazdu, lokalizacji miejsc parkingowych, elementów małej architektury (w tym m.in. śmietnik) oraz kwestia możliwość przesłaniania obiektów na działkach sąsiednich - zgodnie z zapisem § 13 w/w rozporządzenia. Ponadto projekt budowlany inwestycji winien być wykonany w sposób zapewniający ochronę interesów osób trzecich zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 z późn. zm.), a zwłaszcza, by zapewniał ochronę interesów właścicieli nieruchomości sąsiadujących z tym terenem. Należy również wyjaśnić, że zgodnie z art. 4 w/w ustawy obiekt budowlany i związane z nim urządzenia należy projektować w sposób zapewniający formę architektoniczną dostosowaną do krajobrazu i otaczającej zabudowy. Kwestia zgodności zaproponowanych rozwiązań projektowych z obowiązującymi warunkami technicznymi określonymi w w/w rozporządzeniu, z przepisami szczególnymi oraz z warunkami określonymi w decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu będzie przedmiotem rozstrzygnięć w decyzji o pozwoleniu na budowę, a strony biorące udział w postępowaniu prowadzonym przed wydaniem tej decyzji będą mogły wnieść swoje uwagi i zastrzeżenia. W odniesieniu natomiast do kwestii uznania za strony w postępowaniu właścicieli działki znacznie oddalonej od wnioskowanego terenu inwestycji Prezydent podniósł, że nie zgłaszali oni chęci udziału w toczącym się postępowaniu. Wyjaśnił, że o tym komu przysługuje status prawny strony w danym postępowaniu administracyjnym, decyduje ocena dokonywana w oparciu o kryteria wskazane przez art. 28 k.p.a. Stosownie do art. 61 § 4 k.p.a. w związku z art. 28 k.p.a. o wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie strony należy zawiadomić wszystkie osoby będącą stronami w sprawie. Stroną natomiast jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie. Stanowisko takie jest zgodne z uchwałą Składu Pięciu Sędziów NSA z 4 grudnia 1995 r., zgodne z którą "stroną postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być właściciele lub użytkownicy wieczyści sąsiednich działek". Podstawowym kryterium, którym kieruje się organ ł instancji jest występujący po stronie określonego podmiotu interes (czy obowiązek) prawny. Przepisy k.p.a. opierają przyznanie jednostce statusu strony na ochronie w przepisach prawnych interesu prawnego. Takiego statusu nie ma jednostka, gdy w sprawie ma wyłączny interes faktyczny. Jednostka mająca zatem w sprawie wyłącznie interes faktyczny jest pozbawiona praw procesowych w postępowaniu administracyjnym. W związku z powyższym w tym w postępowaniu administracyjnym biorą udział wyłącznie właściciele działek bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji. W sytuacji braku planu zagospodarowania przestrzennego, obowiązującego na danym terenie w myśl art. 44 ust.1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydaje się po przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej, według stosownych procedur. Nadto Prezydent wyjaśnił, że Wydział Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta K. nie może odnosić się do zasad doręczania korespondencji przez Pocztę Polską, bowiem te, regulowane są tylko i wyłącznie przez przepisy stanowiące podstawę działalności Poczty Polskiej (nie zaś w drodze umów ). W związku z powyższym Prezydent Miasta K. orzekł jak w sentencji. Z powyższą decyzją nie zgodzili się: B. B., Z. i Z. N., K. H., B. B., J. U., W. M., M.C., I. H., J. H. oraz M. H. i wnieśli od niej odwołania. B. B. wyraził w odwołaniu swój kategoryczny sprzeciw wobec realizacji przedmiotowej inwestycji na proponowanych pod tą zabudowę działkach. Kwestionuje również sposób załatwienia tej sprawy przed organem l instancji. Jego zdaniem w decyzji nie zostały rozstrzygnięte warunki lokalizacyjne obiektu na gruncie, a w załączniku graficznym do decyzji w z i z t zostały uwidocznione jedynie linie rozgraniczające terenu, nie określono natomiast samej lokalizacji przedmiotowego obiektu, jego odległości od granicy stanowiącą współwłasność. Kwestionuje stanowisko organu l instancji, że decyzja w z i z t nie określa lokalizacji obiektu, jego gabarytów, a także zacieniania sąsiednich nieruchomości. Rozstrzyganie tych kwestii dopiero na etapie pozwolenia na budowę powoduje narażanie inwestora na ponoszenie zbędnych kosztów projektu budowlanego, którego realizacja na tym terenie jest i tak w jego ocenie niemożliwa. Podnosi, że usytuowanie przedmiotowego obiektu na proponowanych działkach zacieni jego działkę. B. B. w swoim odwołaniu zarzuciła decyzji organu l instancji, że narusza zasadę zrównoważonego rozwoju oraz wymagania zachowania ładu przestrzennego urbanistyki i architektury. Decyzja ta została bowiem wydana dla inwestycji polegającej na budowie budynku wielorodzinnego, gdy na terenach przyległych do działek, na których ma być ta inwestycja realizowana znajduje się zabudowa jednorodzinna. Zarzuciła także naruszenie § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, póz. 690). Realizacja przedmiotowej inwestycji spowoduje także niemożność zabudowy działek sąsiednich. Wydana decyzja wz i zt nie określa dopuszczalnej wysokości budynku, a podaje jedynie ilość kondygnacji naziemnych. Nie został w niej również określony przebieg tras przyłączy infrastruktury technicznej. Nie określono liczby i sposobu urządzenia miejsc parkingowych. K. H. zarzuciła w odwołaniu decyzji organu l instancji, że godzi ona w interesy osób trzecich. Wysokość planowanej inwestycji nie tylko, że zacieni, ale i zaciemni jej równoległa działkę do działek terenu inwestycji. W decyzji nie określono linii zabudowy od jej działki, projekt inwestycji zawiera liczne i bardzo duże balkony wystające na jej działkę, opis zabudowy od strony zachodniej zawiera błędy. Nie zawiera parterowego budynku istniejącego naprzeciw projektowanego. Zarzuciła także, że nie nastąpiło, jak każe ustawa, wyłączenie terenu spod produkcji rolnej. Pozostałe osoby: J. U., W. M., M. C., I. H., J. H., M. H., Z. N., Z. N., którzy nie byli uczestnikami postępowania przed organem l instancji także sprzeciwili się planowanej inwestycji. Podnieśli w odwołaniach, że inwestycja ta pogorszy ich warunki mieszkaniowe i komunikacyjne na tym terenie. Wnieśli o uznanie ich za strony postępowania z uwagi na to, że art. 42 ust. 1 pkt 5 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zapewnia ochronę interesu osób trzecich. Może stanowić on podstawę do ochrony właścicieli działek położonych dalej od terenu inwestycji. W wyniku ich rozpatrzenia decyzją z dnia [...] 2003 r., w oparciu o artykuły: 39, 40 ust. l, ust. 3, 42 i 44 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 85 ust. l ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz.717) oraz art. 138 § 1 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K.: 1) utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy, 2) umorzyło postępowanie odwoławcze w zakresie odwołań: Z. N., Z. N., J. U., W. M., M. C., J. H., M. H., I. H. W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wskazało, że zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami prawa materialnego tj. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami proceduralnymi, co uzasadnia nieuwzględnienie podniesionych w odwołaniu zarzutów. Postępowanie w przedmiotowej sprawie wszczęto przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. - o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a zatem zgodnie z treścią art. 85 ust. 1 tej ustawy do postępowania w mniejszej sprawie stosuje się przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - o zagospodarowaniu przestrzennym, która reguluje sposób i zakres postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania, przyjmując zrównoważony rozwój jako podstawę tych działań. W sytuacji braku podstawowego instrumentu zagospodarowania przestrzennego, jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, określenie przeznaczenia terenu i określenie warunków zabudowy następuje w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydanej na podstawie obowiązujących ustaw. Wówczas, zgodnie z art. 44 cyt. wyżej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, decyzję wydaje się po przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej. Przepis ten nakłada również na organ wydający decyzję w z i z t przedstawienia ustalonych warunków wojewodzie w celu stwierdzenia ich zgodności z prawem. Jak wynika z akt organ l instancji zgodnie z obowiązującymi przepisami przeprowadził postępowanie, o którym wyżej mowa. W myśl art. 28 k.p.a. prawidłowo ustalono strony postępowania, zawiadomiono ich o terminie rozprawy, zapewniając im udział w toczącym się postępowaniu. Następnie organ l instancji przeprowadził rozprawę. Zgłoszone przez strony zastrzeżenia i uwagi były przedmiotem analizy organu l instancji, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ustalone przez uprawnionego urbanistę warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla działek objętych wnioskiem, przedstawiono Wojewodzie M., który w postanowieniu z dnia [...] 2003 r. stwierdził ich niezgodność z prawem, zalecając w podanym zakresie ich usunięcie. Niezgodność z prawem przedstawionych warunków, zdaniem Wojewody, polegała na naruszeniu art. art. 1, 2, 41, 42 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, przepisów Rozdziału l w Dziale II, pt. Usytuowanie budynku, zawartych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, póz. 690) oraz art. 9 i art. 107 § 3 k.p.a. Stosując się do zaleceń Wojewody M. J. M., działający w imieniu własnym oraz współinwestora E. T., w piśmie z dnia [...] 2003 r. określił aktualny program inwestycyjny. Organ l instancji dokonał analizy powyższego programu i w zaskarżonej decyzji ze względu na konieczność zachowania ładu przestrzennego oraz harmonii z istniejącymi obiektami otoczenia określono skorygowane warunki zabudowy i zagospodarowania terenu odnośnie planowanej inwestycji w zakresie wielkości budynku, tj. jego wysokości, określając w załączniku nr l pkt 5.1 (w decyzji omyłkowo podano, że jest to pkt 5.2 załącznika) wysokość budynku do 3 kondygnacji naziemnych, określono również orientacyjną powierzchnię zabudowy na ok. 250 m, linię zabudowy od zewnętrznej krawędzi projektowanej ulicy [...]. Kolegium dokonując oceny powyższych ustaleń stwierdziło, że znajdują one uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. Jak wynika bowiem z mapy ewidencyjnej przedmiotowego terenu, w bezpośrednim sąsiedztwie działek przeznaczonych pod planowaną zabudowę, znajdują się od strony północnej i wschodniej nieruchomości obecnie niezabudowane. Zabudowę sąsiednią stanowią budynki mieszkalne oraz budynek biurowy. Od strony wschodniej i północnej znajdują się budynki dwukondygnacyjne z dachami wielospadowymi symetrycznymi, od strony zachodniej budynki w zabudowie szeregowej o wys. 3 kondygnacji z dachami płaskimi i 4 kondygnacji, z dachami wielospadowymi (w tym użytkowe poddasze), a od strony południowej jednokondygnacyjny budynek biurowy, stanowiący kontynuacje budynku zlokalizowanego na terenie przedmiotowej inwestycji, przeznaczonego do wyburzenia (dowód mapa w skali 1: 500, karta nr 176 oraz materiał dowodowy z przeprowadzonej przez organ l instancji wizji w terenie). Zaskarżona decyzja zawiera również wszystkie elementy wynikające z treści art. 42 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Zakres merytorycznych ustaleń i warunków wynikających z powołanego wyżej przepisu jest wyczerpujący i jednoznaczny, a zatem nie może być ograniczony ani rozszerzony. W świetle powyższego, podniesione zarzuty nie mogą zostać uwzględnione i brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ l instancji prawidłowo ustalił warunki w zakresie ochrony interesów osób trzecich oraz warunki w zakresie ochrony środowiska zgodnie z ustawą z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, póz. 1126 z póżn. zm.) oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, póz. 690). W odpowiedzi natomiast na zarzuty B. B., że decyzja nie wskazuje usytuowania planowanego wielorodzinnego budynku na przedmiotowych działkach, a załącznik nr 2 zawiera jedynie linie rozgraniczające teren inwestycji. Kolegium wyjaśniło, że na etapie procesu inwestycyjnego jakim jest ustalanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, nie rozstrzyga się kwestii usytuowania budynku względem granic nieruchomości. Załącznik Nr 2 zgodnie z treścią art. 42 cyt. na wstępie ustawy prawidłowo wskazuje jedynie linie rozgraniczające teren inwestycji. Ponadto należy podkreślić, że organ l instancji wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że projekt budowlany należy wykonać zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim winny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto należy mieć również na uwadze, że w bezpośrednim sąsiedztwie działek podlegających zainwestowaniu po stronie północnej i wschodniej znajdują się nieruchomości nie zabudowane i jak wynika z akt (dowód: karta nr 174, żadne postępowanie o ustalenie w z i z t dla tych nieruchomości nie toczy się albowiem podanie B. B. pozostawione zostało bez rozpoznania z uwagi na braki wniosku, których nie uzupełnił. W odpowiedzi na zarzuty B. B. Kolegium wyjaśniło, że były one przedmiotem analizy organu l instancji albowiem Wojewoda w wydanym postanowieniu zalecił usunąć zaistniałe niezgodności. W ocenie Kolegium niezgodności te w zakresie istotnym dla ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zostały usunięte. W zaskarżonej decyzji z uwagi na konieczność zachowania ładu przestrzennego oraz harmonii z istniejącymi obiektami otoczenia, przyjmując zrównoważony rozwój za podstawę działań, w załączniku nr 1 ściśle określono ilość kondygnacji (3), powierzchnię zabudowy, rodzaj dachu, linię zabudowy od zewnętrznej krawędzi jezdni. Warunki takie zaakceptował inwestor-dowód: pismo z dnia [...] 2003 r. Co do przebiegu infrastruktury, to Kolegium wyjaśniło, iż teren przeznaczony pod inwestycję posiada odpowiednie media, przebiegające po działce (dowód: mapa terenu załącznik nr 2). Natomiast instalacja gazowa znajduje się w ulicy[...]. Z powyższego wynika, że nie będzie konieczne do zaopatrzenia inwestycji w odpowiednie urządzenia infrastruktury technicznej wejście na cudzy grunt, właściciel działki Nr[...], którym jest Skarb Państwa - Generalna Dyrekcja Dróg Publicznych i Autostrad oraz właściciel działki nr [...] stanowiącej ulice Włościańską tj. Gmina K. - Wydział Skarbu Miasta Urzędu Miasta - byli zawiadomieni o wszczęciu postępowania, brali w nim udział, a zaskarżona decyzja została prawidłowo im doręczona (dowód: wypis i wyrys z mapy ewidencyjnej). W odpowiedzi na pozostałe zarzuty Kolegium wyjaśniło, że teren planowanej inwestycji, zgodnie z decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] 2003 r., znak: [...] (dowód: karta nr [...]) jest w ewidencji gruntów zmieniony z użytku R IV B i R V na użytek oznaczony - Bi, z uwagi, że jest to teren zabudowany (§ 67, 68 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. (Dz. U. Nr 38, poz.454 w sprawie ewidencji gruntów i budynków). Kolegium wyjaśniło także, że przepisy k.p.a. nie przewidują żadnej formy orzeczenia o dopuszczeniu do udziału osób fizycznych czy prawnych w charakterze strony postępowania. O statusie strony postępowania decyduje przepis prawa materialnego. W ocenie Kolegium organ l instancji prawidłowo ustalił strony niniejszego postępowania, uznając, że stronami są właściciele działek bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji, zgodnie z treścią art. 28 k.p.a. Pozostałe osoby mają jedynie interes faktyczny, a taki nie decyduje o statusie strony. Planowana inwestycja nie jest zaliczana do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz do inwestycji, dla których sporządzenie raportu oddziaływania na środowisko może być wymagane, co nie uzasadnia po stronie Z. N., Z. N., J. U., W. M., M. C., J. H., M. H., I. H. istnienia interesu prawnego w niniejszej sprawie. Dlatego też Kolegium w zakresie odwołań, wniesionych przez osoby nie będące stronami, postępowanie odwoławcze umorzyło. Z powyższą decyzją nie zgodzili się: B. B. i B. B., wnosząc skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego, Ośrodek Zamiejscowy w K. B. B. zarzuciła Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w K., że jego decyzja narusza art. 1, 3 i 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, art. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r Prawo budowlane, § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dz. U. Nr 75, poz. 690), art. 28 k.p.a. Podniosła, że ustalenia zawarte w zaskarżonej decyzji są sprzeczne z materiałami z wizji w terenie, które to zostały przekazane Kolegium dopiero w dniu [...] 2003 r, tj. po wydaniu decyzji. Zabudowę sąsiednich działek stanowią budynki 2 kondygnacyjny przy ul.[...] 2, 2 kondygnacyjny przy ul. [...] 5 i 1 kondygnacyjny przy ul. [...] 7. Załączona mapa w skali 1:500, na k. 176, nie zawiera informacji o wysokościach tych obiektów. Kolegium tymczasem w uzasadnieniu swojej decyzji wskazało, że zabudowę sąsiednią stanowią od strony zachodniej budynki w zabudowie szeregowej 3 kondygnacyjne z dachami płaskimi i 4 kondygnacyjne z dachami wielospadowymi powołując się na mapę znajdująca się na k. 176 akt sprawy. Ponadto budowa obiektu o wysokości 14,5 m, wyższym od otaczającej zabudowy od 50 do 80 % jest sprzeczna z zasadą zrównoważonego rozwoju i niezgodna z otaczającą zabudową, co narusza art. 4 Prawa budowlanego. Jej zdaniem budowa przedmiotowego budynku na wymienionych działkach spowoduje również niemożność zabudowy działki o nr 636/17, co potwierdził Wojewoda. Narusza to z kolei art. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Podnosi, że nie może zgodzić się ze stanowiskiem organu, co do prawidłowości ustalenia warunków obsługi infrastruktury technicznej. Twierdzi, że ustalenia te winny być dokonane na podstawie informacji wydanej przez dysponenta sieci. Tymczasem w piśmie MPWiK z [...] 2002 r. zapisano, że na podstawie przedstawionych dokumentów nie można wydać informacji w przedmiotowej sprawie. Brak jest ustaleń co do odprowadzenia wód opadowych. Warunki obsługi w zakresie energii elektrycznej mówią m. in. o budowie linii kablowej z rozdzielni "nn" nr [...] przy ul.[...]. Stacja ta znajduje się na działce nr [...] własności Z. S., która powinna być więc stroną. Powyższe narusza art. 42 i 28 k.p.a. Decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowego zamierzenia zezwala na budowę obiektu wielorodzinnego w odległości 13 m od istniejącej zabudowy na ul. [...], gdy przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie stanowią aby odległość pomiędzy obiektem przysłaniającym a przysłanianymi oknami w budynkach wielorodzinnych była nie mniejsza niż 20 m. To narusza w jej ocenie § 13 ust. 3 w/w rozporządzenia, wiosła zatem o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. B. B. w skardze do sądu administracyjnego podniósł natomiast, że lokalizacja przedmiotowego obiektu w tak bliskiej odległości od jego wąskiej działki uniemożliwi mu jej zabudowę i spowoduje znaczne zacienienie. Lokalizacja budynku wielorodzinnego o takich gabarytach nie jest możliwa w myśl obowiązujących przepisów. Rażąco został naruszony § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, póz. 690), dotyczący wysokości przysłaniania budynku. Naruszone zostały także zasady k.p.a. dotyczące uzasadnionych interesów osób trzecich. Wniósł także o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o ich oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.). W świetle art. 1 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, w tym w zakresie -legalności decyzji administracyjnych ( art. 1 i art. 3 p.p.s.a.). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, dlatego też kontroli legalności dokonują również z urzędu. Skargi zasługują na uwzględnienie. Na wstępie stwierdzić należy, że orzekające w sprawie organy zastosowały właściwe przepisy prawne. Moc obowiązująca miejscowego ogólnego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta K. ograniczona została do dnia [...] 2002 r. Miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, traciły bowiem swoją moc po upływie 8 lat od dnia jej wejścia w życie, tj. od dnia 1 stycznia 1995 r. (art. 67 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Rada gminy nie uchwaliła natomiast studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i nie przystąpiła do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo jego zmiany. W/w plan nie zachował zatem swojej ważności w granicach objętych uchwałą, do czasu uchwalenia nowego planu, jednak nie dłużej niż przez 9 lat od dnia wejścia w życie ustawy, jak stanowi art. 67 ust. 1a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym . Niniejsza sprawa została zainicjowana wnioskiem złożonym w dniu [...] 2002 r. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku mieszkalnego, wielorodzinnego wraz z infrastrukturą na działkach oznaczonych nr [...] i [...] obr [...] przy ul. [...] w K. Decyzja organu l instancji została wydana w dniu [...] 2003 r., a II instancji w dniu [...] 2003 r. Trafne jest więc stanowisko organów, że w chwili orzekania zarówno przed organem l instancji jak i II instancji plan zagospodarowania przestrzennego Miasta K. już nie obowiązywał. Wobec powyższego rozpatrzenie wniosku i ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego winno nastąpić w oparciu o przepisy obowiązującej poprzednio ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w tym również art. 67 tej ustawy. Zgodnie bowiem z art. 85 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r., do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. W sytuacji braku planu, tak jak to ma miejsce w tym przypadku, właściwe organy wydają wówczas decyzję ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, na podstawie przepisów szczególnych, co wynika z treści art. 40 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Ten specyficzny tryb wymaga także przygotowania projektu decyzji przez osobę posiadającą uprawnienia urbanistyczne, przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, przekazania wojewodzie projektu decyzji w z i z t w celu stwierdzenia jego zgodności z prawem (art. 40 ust. 2, 44 i 45 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). W niniejszej sprawie poszczególne etapy trybu wydawania decyzji w z i z t w przypadku braku planu zostały zachowane. Niezbędną jednak przesłanką wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu także i w tym przypadku jest przeprowadzenie wstępnego postępowania wyjaśniającego, czy treść złożonego wniosku odpowiada wymogom art. 41 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w myśl tego przepisu wniosek powinien zawierać określenie: 1) granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku na kopii mapy ewidencyjnej, obejmującej teren, którego wniosek dotyczy, i najbliższe otoczenie tego terenu, 2) funkcji i sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, 3) zapotrzebowania na wodę, energię i sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków oraz innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w szczególnych przypadkach sposobu unieszkodliwiania odpadów, 4) charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko lub jego wykorzystanie, gdy inwestycja nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska. W rozpatrywanej sprawie wniosek złożony przez E. T., który wpłynął do organu w dniu [...] 2002 r., nie spełniał powyższych wymogów. Nie można uznać, zdaniem Sądu, za określenie granic terenu objętego wnioskiem, przez zakreślenie i to nieprecyzyjne fragmentu terenu czerwonym flamastrem na nieuwierzytelnionej kopii mapy ewidencyjnej. Pozostałe kwestie także nie zostały we wniosku precyzyjnie określone, w szczególności, dotyczące funkcji i sposobu zagospodarowania terenu, a zwłaszcza charakterystyki zabudowy przyległej i istniejącej na działce, istniejącej zieleni, sposobu dojazdu. Powyższe legło u podstaw między innymi wydania przez Wojewodę M. postanowienia stwierdzającego niezgodność przedstawionych warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Wojewoda stwierdził wyraźnie nieprawidłowości zwłaszcza w zakresie określenia w projekcie decyzji w z i z t istniejącego zagospodarowania terenu oraz najbliższego otoczenia, braku informacji odnośnie dominującego przeznaczenia obiektów, rodzaju i charakteru istniejącej zabudowy, wpływu przedmiotowego zamierzenia na zabudowę sąsiednich nieruchomości. Stwierdzenie postanowieniem przez Wojewodę M. niezgodności przedstawionych warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji z prawem obligowało organ ustalający warunki zabudowy i zagospodarowania terenu do ich usunięcia, zgodnie z postanowieniami art. 44 ust. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Temu obowiązkowi Prezydent Miasta K. nie zadośćuczynił. W żaden sposób nie można uznać, że ten stan niezgodności został usunięty poprzez podanie w piśmie z dnia [...] 2003 r., jak to zostało określone: "aktualnego programu inwestycyjnego". Podanie przez wnioskodawcę powierzchni działki, powierzchni zabudowy, powierzchni użytkowej mieszkań, kubatury, ilości kondygnacji, wysokości budynku, ilości garaży w pewien sposób daje obraz o przedmiotowym zamierzeniu inwestycyjnym, ale jest niewystarczające dla ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Wydana bowiem decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu przy braku planu powinna przede wszystkim uwzględniać: wymagania ładu przestrzennego, urbanistyki, architektury, walory architektoniczne i krajobrazowe, wymagania ochrony środowiska przyrodniczego, zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi lub mienia, a także wymagania osób niepełnosprawnych, wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i dóbr kultury, walory ekonomiczne przestrzeni i prawo własności. W licznych przepisach szczególnych zawarte są też nakazy, zakazy i zasady wykorzystania określonych terenów oraz zasady lokalizacji niektórych inwestycji, szczególne wymagania sytuowania obiektów względem już istniejącej zabudowy czy urządzeń. Chodzi tu o przepisy ustawy Prawo budowlane i przepisy wykonawcze do tejże ustawy (rozporządzenie w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Przesądzenie z mocy decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przedmiotowych nieruchomości, objętych wnioskiem, może mieć wpływ na ukierunkowanie zagospodarowania większego obszaru. W dalszym natomiast ciągu organ l instancji nie miał poczynionych ustaleń w kwestiach związanych z usytuowaniem obiektu, zabudową na działkach objętych wnioskiem, terenach przyległych do tych nieruchomości, w szczególności nie posiadał pełnych informacji o cechach charakterystycznych tej zabudowy, jej rodzaju. Nie można również uznać, że powtórnie rozstrzygające w tej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze jako organ odwoławczy takich ustaleń dokonało. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. ustalając zgodność warunków zabudowy i zagospodarowania terenu objętego wnioskiem z otaczającą zabudową powołało się na: ustalenia w przedmiocie rodzaju i charakteru tejże zabudowy dokonane podczas wizji w terenie, mapę ewidencyjną zalegającą w aktach sprawy. Dokumenty w postaci: notatki służbowej z oględzin w terenie dokonanych przez E. S., kopii mapy terenu inwestycji i trenów przyległych, zdjęć otaczającej zabudowy, oświadczenia J. M. zostały przekazane do Kolegium w dniu [...] 2003 r., gdy tymczasem decyzja została wydana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...] 2003 r. Organ II instancji poczynił zatem ustalenia na podstawie nie istniejących w chwili orzekania dowodów. Zarzuty w tym względzie skarżącej B. B. zasługują zatem na uwzględnienie. Organ nie posiadał dostatecznego materiału dowodowego pozwalającego mu na dokonanie ustaleń w przedmiocie zgodności przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego z wymaganiami ładu przestrzennego, urbanistyki, architektury, walorami architektury, wymaganiami wynikającymi z innych przepisów szczególnych, czym naruszył postanowienia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Ponadto organ odwoławczy naruszył gwarancje procesowe stron, wynikające z art. 10 k.p.a. nie powiadomił ich o tych dowodach i nie stworzył im możliwości zapoznania się z nimi i wypowiedzenia się co do nich przed wydaniem decyzji, w sytuacji, gdy były one nowymi dowodami w sprawie. Ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z ewidencji gruntów w odniesieniu do działki nr [...] wynika, że jest ona we współwłasności Skarbu Państwa i T. B. Właścicielami jej są także J. W., M. K., Gmina K. Organ l instancji powiadomił jedynie władających - Zarząd Dróg i Komunikacji, Gminę K. oraz Generalną Dyrekcję dróg Krajowych i Autostrad. Nie powiadomił natomiast o toczącym się postępowaniu pozostałych właścicieli i współwłaścicieli tej nieruchomości. Nie zawiadomił ich również organ II instancji/Powyższe stanowi uchybienie art. 10 k.p.a. Błędem organu odwoławczego było także to, że w jednym akcie administracyjnym zostały zawarte dwa różne rozstrzygnięcia podjęte w oparciu o art. 138 k.p.a. Skoro przepis art. 138 k.p.a. zawiera w swej treści alternatywę rozłączną stanowiąc, że wydaje on decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy bądź uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze, to organ odwoławczy powinien był wydać dwa odrębne akty: jeden, w stosunku do podmiotów posiadających interes prawny w sprawie, orzekając stosownie do dyspozycji art. 138 k.p.a., drugi natomiast, w stosunku do podmiotów, które w odwołaniu twierdzą, że taki interes prawny posiadają a z ustaleń poczynionych przez organ odwoławczy wynika, że tego interesu nie mają, umarzając nim postępowanie odwoławcze uruchomione odwołaniem tych osób. Decyzja utrzymująca w mocy decyzję organu l instancji w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. może być wydana tylko w sytuacji, gdy stanowisko organu odwoławczego pokrywa się ze stanowiskiem organu l instancji. W tym konkretnym przypadku w ogóle nie było podstaw do podjęcia tego rodzaju rozstrzygnięcia z uwagi na wyżej przedstawione uchybienia procesowe. Ponadto nie było ono możliwe jeszcze z jednego względu. Skoro odwoławczy zauważa błąd organu l instancji odnośnie nr punktu załącznika nr 1 do decyzji, w którym określono wysokość planowanego obiektu, orientacyjną powierzchnię zabudowy, linię zabudowy od zewnętrznej krawędzi ul.[...], wzmiankując, że jest to tylko omyłka w podaniu nr punktu tego załącznika, to powinien skorygować tą omyłkę działając w formie procesowej - art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. wyrok z 18 lipca 2001 r., V S.A. 3928/00, LEX nr 53955) pod warunkiem, że jest to rzeczywiście oczywista omyłka pisarska. Zarzuty natomiast skarżących dotyczące zachowania poszczególnych wymogów odnośnie usytuowania planowanej inwestycji na przedmiotowych działkach względem nieruchomości sąsiednich i znajdującej się na nich zabudowy nie mogą być rozpatrywane na tym etapie procesu inwestycyjnego. Ścisłe zachowanie tychże wymogów, w tym wynikających z §12 i §13 przepisów wykonawczych do Prawa budowlanego - rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690) - może być przedmiotem sprawdzeń dopiero na etapie zatwierdzania projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę dla tego zamierzenia inwestycyjnego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. orzekł jak w punkcie l sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., z 2002 r, Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., Nr 153, poz. 1271 ze zm.). O kosztach orzeczono natomiast, w punkcie II sentencji wyroku, na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U., Nr 153, poz. 1271 ze zm.).