II SA/Kr 2863/02

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 czerwca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędziowie : WSA Grażyna Firek / spr./ AWSA Wojciech Jakimowicz Protokolant : Dorota Solarz po rozpoznaniu w Krakowie na rozprawie w dniu 5 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 19 września 2002 r. nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącego M. B. kwotę 10 /dziesięć / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania II SA/Kr 2863/02 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] lipca 2002 r. na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) i art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego /Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz.1071/ Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. nakazał W. R. rozbiórkę płyty betonowej wraz ze ścianami z desek drewnianych mocowanych do słupków stalowych zlokalizowanej w miejscowości L., ul. [...], w jej uzasadnieniu wskazując, że inwestor nie posiadał pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł W. R. podnosząc, że miał zamiar budować stodołę, na którą jednak sąsiedzi nie wyrazili zgody, skutkiem czego budowa została wstrzymana. Odwołujący się wskazał, że na przedmiotową budowę zakupił już materiały budowlane, a ponieważ działka stanowiąca jego własność jest podmokła i po większych opadach stoi na niej woda to aby materiały te nie uległy zniszczeniu dla ich składowania wylał przedmiotową płytę betonową o grubości 12 cm, a nie 20 cm. Odwołujący się wniósł ponadto o objaśnienie art. 48 Prawa budowlanego, ponieważ uważa, że budynek gospodarczy to fundament, ściany i dach, a nie zwykła płyta betonowa. Decyzją z dnia 19 września 2002 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), po rozpatrzeniu powyższego odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o braku podstaw do wydania nakazu rozbiórki. W jej uzasadnieniu organ II stwierdził, że wykonana przez inwestora płyta betonowa wraz z ogrodzeniem z desek nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części w rozumieniu art. 48 ustawy z 1994r. Prawo budowlane. Przepis art. 48 cytowanej wyżej ustawy, wywodził organ, stanowi bowiem, iż właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ, a wykonanie przez inwestora utwardzenia części terenu, poprzez wykonanie płyty betonowej wraz z wykonanym ogrodzeniem tej części wewnątrz działki nie stanowi obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 ustawy z 1994r. Prawo budowlane i w związku z tym nie podlega przepisom tej ustawy, a w związku z tym nie można nakazać ich rozbiórki w trybie art. 48. Jednocześnie organ II instancji zwrócił uwagę organowi I instancji, iż wszczęcie postępowania w przedmiotowej sprawie jest nieadekwatne do sentencji zaskarżonej decyzji, wszczęcie postępowania nastąpiło bowiem w sprawie rozbiórki budynku gospodarczego, natomiast w decyzji nakazano rozbiórkę płyty betonowej wraz ze ścianami. W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie M. B. właściciel nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, której dotyczy decyzja wniósł o uchylenie powyższej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania zarzucając, ze decyzja ta narusza art. 3 ust. z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 roku Nr 106 poz. 1126 z późn.zm.). Skarżący zarzucił, iż Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uchylił decyzję Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w O. znak: [...] z dnia [...] lipca 2002 r. na tej podstawie, że według tego organu płyta betonowa wraz z ogrodzeniem z desek wykonane przez inwestora nie stanowią obiektu budowlanego, w rozumieniu art. 48 ustawy Prawo budowlane, podczas gdy jak wynika z treści art. 3 punkt l c tej ustawy w zw. z pkt 4c art. 3 tej ustawy obiektem budowlanym w rozumieniu tej ustawy jest również obiekt małej architektury, przez który należy rozumieć niewielkie obiekty, a w szczególności obiekty użytkowe. Zd. skarżącego ze sformułowania zawartego w art. 3 punkt 4 cyt. ustawy "w szczególności" wynika, iż oprócz wymienionych w tym przepisie obiektów do obiektów małej architektury można zaliczyć także płytę betonową wraz z ogrodzeniem z desek wykonaną przez inwestora na swojej działce, która niewątpliwie jest niewielkim obiektem, jaki - zgodnie z oświadczeniem inwestora złożonym w toku oględzin - ma charakter użytkowy, bowiem został wykonany w celu umożliwienia składowania materiałów budowlanych. Nadto, zd. skarżącego, nawet przy założeniu, że przedmiotowa płyta z ogrodzeniem z desek nie jest samodzielnym obiektem budowlanym można przyjąć, że jest ona urządzeniem budowlanym związanym z obiektem budowlanym, który również mieści się w pojęciu obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 48 cyt. ustawy, co wynika wprost z treści art. 3 punkt la w zw. z pkt 9 art. 3 tej ustawy. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie i przytoczył raz jeszcze argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz.1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz.1270 ze zm./. Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi / art. 134 ustawy/. Skarga jest uzasadniona. Stosownie do treści art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. -Prawo budowlane /Dz.U. z 2000 r. nr 106 poz.1126 ze zm./w wersji obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Zgodnie zaś z treścią art. 3 pkt 1 cyt. ustawy ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami oraz obiekt małej architektury. Odnosząc powyższe zasady do okoliczności faktycznych nin. sprawy należy stwierdzić, że, jak słusznie zarzucił skarżący, organ II instancji nie należycie uznał, że wykonana przez inwestora płyta betonowa wraz z ogrodzeniem z desek mocowanych do stalowych słupków, przeznaczone na składowanie materiałów budowlanych nie stanowi obiektu budowlanego . Istotnie bowiem wykonaną na działce położonej w L. przy ul. [...] inwestycję należało uznać za obiekt małej architektury. Stosownie bowiem do treści art. 3 pkt 4 c cyt. wyżej ustawy za taki obiekt należy rozumieć niewielkie obiekty, a w szczególności m.in. użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki. Zawarte w tym przepisie sformułowanie "w szczególności" oznacza, że oprócz wymienionych do obiektów małej architektury można zaliczyć także inne obiekty, które w konkretnych okolicznościach sprawy swoim charakterem odpowiadają kategoriom obiektów tu wymienionych. I tak przedmiotowa inwestycja tj. betonowa płyta z ogrodzeniem z desek mocowanych do stalowych słupków przeznaczona, jak wskazał sam inwestor, na składowanie materiałów budowlanych stanowi obiekt użytkowy, o jakim mowa w cyt. wyżej art. 3 pkt 4c cyt. ustawy. A zatem przed jej wykonaniem inwestor winien był dokonać zgłoszenia stosownie do treści art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy-Prawo budowlane w zw. z art. 29 ust.1 pkt 4 tej ustawy, a, że zgłoszenie takie nie nastąpiło należało uznać , że doszło do samowoli budowlanej w rozumieniu cyt. wyżej art. 48 ustawy -Prawo budowlane. Nie podzielił Sąd natomiast poglądu skarżącego, że przedmiotową inwestycję można uznać także za urządzenie budowlane związane z obiektem budowlanym. Stosownie bowiem do treści pkt 9 cyt. przepisu art. 3 ustawy-Prawo budowlane za takie urządzenia uważa się urządzenia techniczne zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym oczyszczania lub gromadzenia ścieków, przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki czyli urządzenie takie ma zapewnić korzystanie z innego obiektu budowlanego. W nin. stanie faktycznym taka sytuacja nie zachodzi, gdyż wykonana płyta betonowa z ogrodzeniem z desek przymocowanych do stalowych słupków nie ma zapewnić korzystania z jakiegoś innego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, ale stanowi samodzielny obiekt przeznaczony do składowania materiałów budowlanych. Stwierdzić też trzeba, iż słusznie organ II instancji zwrócił uwagę organowi I instancji, że wszczęcie postępowania w przedmiotowej sprawie jest nieadekwatne do sentencji zaskarżonej decyzji, wszczęcie postępowania nastąpiło bowiem w sprawie rozbiórki budynku gospodarczego, natomiast w decyzji nakazano rozbiórkę płyty betonowej wraz ze ścianami, ale to uchybienie natury procesowej nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Mając na uwadze przytoczone okoliczności Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1a/ cyt. wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a o kosztach postępowania jak w pkt II sentencji na zasadzie art. 200 tej ustawy.