II SA/Kr 287/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Brachel-Ziaja / spr. / Sędziowie WSA Jacek Bursa Aldona Gąsecka-Duda Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi A.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 29 listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania skargę oddala Na mocy Uchwały Rady Gminy Zielonki Nr: XXXI/111/2005, z dnia 18 listopada 2005 r., w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Gminy Zielonki nr [...] w granicach administracyjnych miejscowości [...], rejon [...] - północ, opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego Nr 18, poz. 67, z dnia 12. 01. 2006 r., nieruchomość stanowiąca działkę ozn. nr "1" o pow. 1,20 ha zmieniła swoje przeznaczenie. Przed uchwaleniem planu zagospodarowania przestrzennego nieruchomość ta należała do terenów rolno - siedliskowych. Po uchwaleniu planu przedmiotowa nieruchomość położona jest na terenach budowlanych oznaczonych w planie symbolem [...] -teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, niewielki jej fragment znajduje się w pasie drogi oznaczonej w planie symbolem [...] i [...]. W dniu 21. 12. 2006 r. A. G. - właściciel działki nr "1", aktem notarialnym Rep. A Nr [...], zbył przedmiotową nieruchomość na rzecz "A" Spółka z oo. z siedzibą w K. za kwotę 1.800.000 zł. Wójt Gminy Zielonki po powzięciu informacji o sprzedaży przedmiotowej działki wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia wysokości jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i zbyciem nieruchomości na podstawie przepisu art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 6 ustawy z dnia 27. 03. 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Decyzją z dnia 15 października 2007 r., znak; [...], Wójt Gminy Zielonki, na podstawie art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 1, 4, 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm./, ustalił dla A. G. jednorazową opłatę z tytuł wzrostu wartości nieruchomości położonej w obr. [...], ozn. nr dz. "1", o pow. 1,20 ha w kwocie 262 953 zł. i zobowiązał go do jej uiszczenia na wskazane konto Urzędu Gminy Zielonki w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna. W uzasadnieniu decyzji Wójt podał, że wartość działki nr "1", została określona w operacie szacunkowym sporządzonym przez rzeczoznawcę majątkowego K. K.. Do obliczenia renty planistycznej biegły przyjął powierzchnię 9600 m2 uznając, iż nowy plan nie zmienił przeznaczenia działki w zakresie pow. 2400 m2. Przed uchwaleniem nowego planu zagospodarowania przestrzennego działka, jako rolna miała wartość 137.921 zł. Na skutek uchwalenia nowego planu działka ta, jako znajdująca się w strefie zabudowy jednorodzinnej ma wartość 1.314.765 zł. Wysokość opłaty z tytułu renty planistycznej; 20% od wzrostu wartości nieruchomości (zgodnie z Uchwał Rady Gminy z dnia 18. 11. 2005 r., Nr XXXI/111/2005) wynosi kwotę 262.953 zł. W dniu 15 marca 2010 r. A. G. złożył wniosek o: 1/ wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego powyższą, ostateczną decyzją Wójta Gminy Zielonki z dnia 15 października 2007 r., znak [...], 2/ uchylenie tejże decyzji Wójta i umorzenie postępowania w sprawie jako bezprzedmiotowego. Jako podstawę żądania do wznowienia postępowania A. G. wskazał przepis art. 145a i 147 k.p.a. w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r., sygn. akt: P 58/08, którego sentencja została opublikowana w Dzienniku Ustaw z dnia 15 lutego 2010 r., Nr 24, poz. 124. W powoływanym orzeczeniu Trybunał Konstytucyjny uznał bowiem, że: art. 37 ust. l ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, póz. 717 ze zm.) w zakresie, w jakim wzrost wartości nieruchomości odnosi do kryterium faktycznego jej wykorzystania w sytuacjach, gdy przeznaczenie nieruchomości zostało określone tak samo, jak w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed dniem 1 stycznia 1995r, który utracił moc z powodu upływu terminu wyznaczonego w art. 87 ust. 3 tej ustawy, jest niezgodny z art. 2 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Ponieważ Wójt Gminy Zielonki w uzasadnieniu skarżonej decyzji ograniczył się tylko do stwierdzenia, że przed uchwaleniem nowego planu zagospodarowania przestrzennego przedmiotowa nieruchomość składająca się z działki nr "1" należała do terenów rolno - siedliskowych, a nie odniósł się do ustaleń poprzedniego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego Uchwałą Rady Gminy Zielonki Nr 25/93 z dnia 24.06 1993 r. /Dz. Urz. Woj. Krak. Nr 12. Poz. 497, który utracił moc zgodnie z art. 87 ust. 3 u.p.z.p. z dniem 1. 01. 2004 r. -to oznacza, że organ ustalił przeznaczenie gruntu tylko w parciu o faktyczny sposób użytkowania nieruchomości. Tym samym. Wójt Gminy Zielonki, zastosował przepis art. 37 ust. 1 u.p.z.p. w zakresie, w jakim uznany został za niezgodny z Konstytucją RP w wyroku Trybunału Konstytucyjnego. W dniu 7 kwietnia 2010 r., Wójt Gminy Zielonki, w oparciu o art. 145a oraz art. 147 k.p.a., w związku z art. 149 § 1 i art. 150 k.p.a. wydał postanowienie, znak: [...], o wznowieniu postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją z dnia 15 października 2007 r. Decyzją z dnia 5 lipca 2010, znak [...], Wójt Gminy Zielonki, działając na podstawie art. 1, art. 104, art. 151 § 1 k.p.a. oraz art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 1, 3, 4, 6 i 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, orzekł o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 15 października 2007r., znak: [...], w sprawie ustalenia jednorazowej opłaty planistycznej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w obrębie [...], gm. Zielonki, oznaczonej nr "1", o pow. l,20 ha. W uzasadnieniu tej decyzji Wójt Gminy Zielonki opisał przebieg postępowania zarówno w sprawie ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w obrębie [...], gm. Zielonki, działka nr "1", o powierzchni 1,20 ha (zakończonego ostateczną decyzją z dnia 15 października 2007 r.; znak [...]), jak też w przedmiocie wznowionego postępowania. Ponadto przedstawił podjęte przez siebie w toku wznowionego postępowania czynności, a także odniósł się zgłoszonych przez A. G. wniosków i uwag. Po pierwsze Wójt Gminy Zielonki podkreślił, iż mając na względzie orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r, a także przepisy art. 37 ust 11 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym t.j. ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 z póz. zm.) zasadnym było zwrócenie się w toku wznowionego postępowania do rzeczoznawcy majątkowego o opracowanie aktualnego operatu szacunkowego, określającego wzrost wartości przedmiotowej w sprawie nieruchomości. Po drugie organ administracji wskazał na wnioski płynące z datowanej na dzień 10 czerwca 2010 r. opinii powołanego w sprawie rzeczoznawcy. Rzeczoznawca ustalił, uwzględniając przeznaczenie nieruchomości wynikające ze "starego planu zagospodarowania przestrzennego" tj. Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Gminy Zielonki zatwierdzonego Uchwałą Nr 25/93 Rady Gminy Zielonki z dnia 24. 06. 1993 r., iż w związku ze sporządzeniem i wejściem w życie nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego doszło do wzrostu wartości powierzchni 0,96 ha szacowanej nieruchomości. Przyczyną podwyższenia wartości wskazanej części działki była zmiana jej podstawowego przeznaczenie z dotychczasowego, rolno -siedliskowego, na budowlane z przeznaczeniem pod funkcję mieszkaniową jednorodzinną. W stosunku do pozostałej części powierzchni nieruchomości, tj. do 0,24 ha, rzeczoznawca uznał, iż nie doszło do podobnego wzrostu wartości, gdyż przeznaczenia wynikające z poprzedniego i nowego planu były tożsame. W wyniku analizy zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego przed dniem l stycznia 1995 r. i zapisów aktualnego planu miejscowego, a także operatu szacunkowego z dnia 25 kwietnia 2007 r. oraz opinii biegłej z dnia 10 czerwca 2010 r. organ administracji ustalił, że zmiana podstawowego przeznaczenia powierzchni 0,96 ha nieruchomości z rolno -siedliskowego na budowlany z zabudową jednorodzinną, powoduje powstanie korzystniejszych niż dotychczas warunków zabudowy działki. Szczególnie istotne znaczenia ma tutaj kwestia ograniczeń w zabudowanie nieruchomości wynikających z rygorów przepisów prawa, jak chociażby ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W ocenie organu administracji konsekwencją powyższego stanu rzeczy jest naturalny wzrost wartości nieruchomości, uzasadniający ustalenie jednorazowej opłaty planistycznej. W świetle powyższego organu administracji uznał za niezasadne zarzuty A. G., w kwestii tożsamego przeznaczenia nieruchomości zarówno w starym jak i nowym miejscowym planie, a także braku wzrostu wartości działki. Wobec ustaleń poczynionych w toku wznowionego postępowania Wójt Gminy Zielonki uznał, że w rozpatrywanej sprawie nie ma podstaw do korekty wartości nieruchomości przed wejściem w życie aktualnie obowiązującego planu. Od powyższej decyzji w przewidzianym prawem terminie odwołanie złożył A.G., wnosząc o uchylenie kwestionowanej decyzji oraz o orzeczenie co do istoty sprawy, a to poprzez uchylenie ostatecznej decyzji Wójta Gminy Zielonki z dnia 15 października 2007 r. i umorzenie postępowania w pierwszej instancji jako bezprzedmiotowego, bądź ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji. Odwołujący się zarzucił, że decyzja organu l instancji narusza przepisy art. 37 ust. 1 w zw. z art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 k.p.a. W efekcie powyższych naruszeń organ l instancji bezzasadnie uznał, że zachodziły podstawy do ustalenia jednorazowej opłaty, podczas gdy przeznaczenie nieruchomości w starym, jak i nowym miejscowym planie było zbieżne, a nadto błędnie ustalił, że nie zachodzą podstawy do uchylenia ostatecznej decyzji z dnia 15 października 2007 r. oraz zaniechał podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Decyzją z dnia 29 listopada 2010 r., znak: SKO [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium stwierdziło, - po dokonaniu ponownej analizy akt sprawy,- że przeprowadzone przez organ l instancji na podstawie art. 149 § 2 k.p.a. postępowanie wznowieniowe było prawidłowe, a wydana na podstawie art. 151 § l pkt. l k.p.a. decyzja z dnia 5 lipca 2010 r. odpowiadać prawu. Kolegium zwróciło uwagę na podstawy prawne podjętego rozstrzygnięcia. Wskazało na znajdujące zastosowanie w sprawie przepisy prawa: procesowego tj. art. 145 i nast. k.p.a. - statuujące nadzwyczajny tryb zmiany decyzji ostatecznych w drodze wznowienia postępowania oraz materialnego, regulujące instytucję jednorazowej opłaty związanej ze wzrostem wartości nieruchomości tj. art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz sposobu określania wartości nieruchomości (art. 154 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami). Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonało wykładni w/w przepisów w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r. (sygn. akt: P 58/08). W efekcie powyższego zabiegu organ odwoławczy uznał, że w niniejszej sprawie w pierwszym rzędzie należy zbadać czy w kontekście powoływanego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego zaistniały podstawy do uchylenia decyzji ostatecznej z zastosowaniem art. 145a k.p.a. Od tego zależy czy organ administracji odmówi uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145a k.p.a., czy też uchyli decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145a k.p.a. i wyda nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Organ odwoławczy wskazał, że w związku ze zmianą wykładni przepisu art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jakiej dokonał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 9 lutego 2010 r., w każdej sprawie, w której zaistniała przerwa między obowiązywaniu dawnego planu i wejściem w życie nowego planu, trzeba ustalić, czy przeznaczenie szacowanej nieruchomości w poprzednio obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego jest tożsame z tym przewidzianym przez nowo uchwalony plan zagospodarowania przestrzennego. Tożsamość przeznaczenia nie odnosi się przy tym do symboli użytych do oznaczenia obszarów w planach, lecz do faktycznych możliwości zagospodarowania nieruchomości w uprzednim i obowiązującym planie miejscowym. Zgodnie ze stanowiskiem Trybunału, miarodajne dla rozumienia pojęcia faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości i w konsekwencji ewentualnego ustalenia wzrostu jej wartości jest stwierdzenie istotnej zmiany przeznaczenia terenów i zasad zagospodarowania w planach miejscowych, uprzednim i obowiązującym. Wobec powyższego w sytuacji, gdy przeznaczenie nieruchomości w obu aktach planistycznych pozostawało tożsame, należy zgodnie ze stanowiskiem Trybunału Konstytucyjnego przyjmować, że wobec braku zmiany przeznaczenia nieruchomości w aktach planistycznych, nie doszło do wzrostu wartości nieruchomości uzasadniającego naliczenie renty planistycznej. W ocenie organu II instancji dopiero w takich okolicznościach nie znajdzie zastosowania art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu swego orzeczenia stwierdził, że z treści art. 37 ust. l ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, iż w razie uchwalenia nowego planu w czasie, gdy nie obowiązywał na danym obszarze dotychczasowy plan, bierze się pod uwagę wartość rynkową nieruchomości określoną z uwzględnieniem faktycznego sposobu jej wykorzystywania. Nadto organ odwoławczy podkreślił, że użyte w art. 36 ust. 4 w/w ustawy sformułowanie: "jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła (...)", należy rozumieć w ten sposób, że wzrost wartości nieruchomości musi być bezpośrednim następstwem uchwalenia planu miejscowego albo jego zmiany. Z tego też względu, ustalając wzrost wartości nieruchomości można brać pod uwagę jedynie okoliczności wpływające na ten wzrost, które mają bezpośredni związek i są bezpośrednim następstwem uchwalenia planu albo jego zmiany i wpływają na wzrost wartości nieruchomości. Przeprowadzona przez organ odwoławczy z uwzględnieniem powyższych okoliczności analiza akt sprawy wykazała, że sposób zagospodarowania przedmiotowej nieruchomości, jaki był możliwy pod rządem poprzednio obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego terenu, jak i sposób zagospodarowania wynikającego z planu aktualnie obowiązującego nie był tożsamy w stosunku do części działki o powierzchni 0,96 ha. Tożsamość zagospodarowania zachodziła jedynie, co do powierzchni 0,24 ha nieruchomości (stanowiącej ok. 20% jej powierzchni, co zresztą zostało uwzględnione przez rzeczoznawcę w pierwotnym operacie szacunkowym z 2007 r.). Tym samym za chybione uznane zostały zarzuty A. G., co do rzekomego braku zmian w możliwym sposobie zagospodarowania nieruchomości. Ponadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], stwierdziło na podstawie wyników przeprowadzonego postępowania dowodowego, że obecne położenie przedmiotowej nieruchomości, wskazuje, iż stała się ona po wejściu w życie aktualnego planu zagospodarowania przestrzennego bardziej atrakcyjna gospodarczo, a to za sprawą ustania ograniczeń w jej zagospodarowaniu na cele nierolnicze. Organ II instancji zauważył, iż aktualnie działka stanowi w całości teren budowlany, zezwalający na realizację zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, (jako jej przeznaczenie podstawowe), bez jakichkolwiek ograniczeń wynikających z przepisów mających na uwadze zasady ochrony gruntów rolnych i przyrody. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podkreśliło przy tym, iż dla stwierdzenia powyższych faktów zasadnym było powołanie w sprawie rzeczoznawcy majątkowego, który zgodnie z przepisami ustaw o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawy o gospodarce nieruchomościami jest podmiotem właściwym do wydania stosownej opinii w tym przedmiocie. W związku z powyższym organ II instancji uznał za nietrafne zarzuty formułowane w tym względzie przez A. G.. Konkludując Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], stwierdziło, że występuje brak tożsamości przeznaczenia nieruchomości w poprzednio obowiązującym planie, z przeznaczeniem obecnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie zachodzi zatem przesłanka, która umożliwia wznowienie postępowania i uchylenie dotychczasowej decyzji w oparciu o przepis art. 151 § 1 pkt. 2 k.p.a. Co za tym idzie decyzja ostateczna organu l instancji z dnia 15 października 2007 r., która odnosiła się do faktycznego sposobu wykorzystania nieruchomości, była prawidłowa, bowiem stan faktyczny sprawy nie odpowiada temu stanowi faktycznemu, w oparciu o który Trybunał Konstytucyjny wydał wyrok z dnia 9 lutego 2010 r. Wobec nie zaistnienia w przedmiotowej sprawie przesłanki z art. 145a k.p.a., organ odwoławczy uznał wszelkie zarzuty odwołania kwestionujące prawidłowość ustalenia wysokości renty planistycznej w decyzji z dnia 15 października 2007 r., w tym sposób wykazania bezpośredniego związku przyczynowego między ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zmianą wartości nieruchomości za bezprzedmiotowe. Od powyższego rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł A. G., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji. Skarżący zarzucił kwestionowanej decyzji organu II instancji naruszenie szeregu przepisów prawa, a to: 1) art. 37 ust. 1 w zw. z art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), poprzez ich wadliwą wykład nie, nieuwzględniającą wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r. (sygn. akt: P 58/08), co miało mieć wpływ na wynik sprawy, w efekcie czego organ II instancji uznał, że zachodziły podstawy do ustalenia jednorazowej opłaty w związku ze zbyciem przez skarżącego nieruchomości położonej w obrębie [...], oznaczonej numerem ewidencyjnym "1", a w związku z tym, że nie wystąpiła przesłanka do uchylenia decyzji Wójta Gminy Zielonki z dnia 15 października 2007 r., wynikająca z art. 145a k.p.a., 2) art. 37 ust. 11 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 174 ust. 3 i 3a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r., Nr 102, poz. 651 ze zm.), które miało mieć wpływ na wynik sprawy, poprzez ich wadliwą wykładnię, w wyniku czego organy l i II instancji przyjęły, że powoływany na jego podstawie rzeczoznawca majątkowy jest właściwy do dokonania oceny, czy postanowienia nowego nieobowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są zbieżne; 3) art. 149 § 2 k.p.a. w związku z art. 36 ust. 4 i 37 ust. 1 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym., które miało mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w wyniku czego organ administracji w zaskarżonej decyzji uznał, że w ramach wznowionego postępowania administracyjnego nie było dopuszczalne zbadanie, czy pomiędzy wzrostem wartości nieruchomości skarżącego, a wejściem w życie nowego, miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zachodzi bezpośredni związek przyczynowy; 4) art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 7 i 77 § 1 i 140 k.p.a., które miało mieć istotnym wpływ na wynik sprawy, w wyniku czego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wadliwie ustaliło stan faktyczny w sprawie oraz uznało, że nie zachodziły przesłanki do uchylenia decyzji Wójta Gminy Zielonki z dnia 15 października 2007 r. (znak: [...]), a to na skutek braku przeprowadzenia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, braku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, pomimo zgłaszanych przez skarżącego wniosku i zastrzeżeń do postępowania dowodowego, a w konsekwencji braku dokonania wszechstronnej oceny materiału dowodowego, co doprowadziło do naruszenia zasady obiektywnej i bezstronnej oceny dowodów. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podtrzymało w całości swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu skarżonej decyzji oraz wniosło o oddalenie skargi A. G.. W ocenie organu odwoławczego zarzuty skarżącego są bezzasadne. Wbrew twierdzeniom A. G. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], przeprowadziło szeroką analizę treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r., a następnie dokonało treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r., a następnie dokonało dokładnego porównania zapisów starego i nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto organ odwoławczy dokonując oceny przeprowadzonego przez organ l instancji postępowania wyjaśniającego nie dostrzegł uchybień w zakresie przeprowadzonych dowodów, w tym podziela pogląd Wójta Gminy Zielonki o zasadności powołania rzeczoznawcy majątkowego, a także o sposobie zinterpretowania zawartych w sporządzonej przez niego opinii wniosków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego jest zasada trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych mająca na celu stabilizację porządku prawnego. Oznacza to, że weryfikacja ostatecznych decyzji jest możliwa tylko w przypadkach określonych w kodeksie postępowania administracyjnego lub w ustawach szczególnych. Takim nadzwyczajnym środkiem weryfikacji decyzji ostatecznych jest instytucja wznowienia postępowania. Skarżący złożył wniosek w trybie art. 147 k.p.a. o wznowienie postępowania w oparciu o zawartą w przepisie art. 145a k.p.a. przesłankę niezgodności aktu normatywnego, na którym oparto decyzję z Konstytucją powołując się na . wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 lutego 2010 r. w sprawie do sygn. P. 58/08. Wyrokiem tym Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie w jakim wzrost wartości nieruchomości odnosi do kryterium faktycznego jej wykorzystywania w sytuacjach, gdy przeznaczenie nieruchomości zostało określone tak samo jak w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed dniem 1. 01. 1995 r., który utracił moc z powodu upływu terminu wyznaczonego w art. 87 ust. 3 tej ustawy, jest niezgodny z art. 2 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. We wznowionym postępowaniu organ l instancji dokonał analizy weryfikowanej decyzji w świetle powołanego wyżej orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. W pierwszym rzędzie porównał zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego przed dniem 1. 01. 1995 r. i zapisy aktualnego planu miejscowego miejscowego. Dopuścił dowód z opinii uprawnionego rzeczoznawcy na okoliczność wzrostu wartości przedmiotowej nieruchomości określonego w operacie szacunkowym z dnia 25. 04. 2007 r. sporządzonym przez rzeczoznawcę majątkowego K. K. w kontekście wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Wyniki przeprowadzonego postępowania pozwoliły na ustalenie, że przedmiotowa działka ozn. nr "1", o pow. 1,20 ha, ( obr. [...] Gminy. Zielonki), wedle dawnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego była położona w większości na terenach oznaczonych symbolem [...], a w niewielkim fragmencie na terenach oznaczonych symbolem [...]. Tereny o symbolu [...] oznaczały obszar użytków rolnych z przeznaczeniem podstawowym pod uprawy rolne, łąki, pastwiska, ogrodnictwo i sadownictwo. W warunkach użytkowania terenu: - dopuszczono; w istniejących obiektach remonty zabezpieczające i modernizacyjne; lokalizację nowych obiektów w oparciu o przepisy prawa ogólnego (ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych z dnia 26.03.1982 r. Dz. U. Nr 11. Poz. 79) z wymogiem przestrzegania warunków ustalonych w planie dla stref przestrzennych, w granicach w których znajdować się będzie inwestycja, oraz zamieszczono zakaz naruszania zasad ochrony gruntów rolnych i przyrody wynikających z przepisów odrębnych. Tereny o symbolu [...] oznaczały obszar mieszkalnictwa jednorodzinnego i budownictwa zagrodowego z przeznaczeniem terenu pod: zabudowę jednorodzinną i zagrodową wraz z obiektami dla prowadzenia działalności gospodarczej (usługowej i produkcyjnej) zlokalizowanych w obrębie działki budowlanej. Natomiast zgodnie z nowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy Zielonki przedmiotowa nieruchomość znajduje się na terenie oznaczonym symbolem [...] - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej obejmującej istniejącą i nową zabudowę. Trafna jest zatem konstatacja organów obu instancji, że tożsamość w oznaczeniu przeznaczenia działki wynikająca z zapisów starego i nowego planu, dotyczy tylko jej części w zakresie 0,24 ha z całej powierzchni 1,20 ha. tj. około 20% jej powierzchni Taki obszar wg. opinii rzeczoznawcy majątkowego U. K. znajdował się w dawnym planie na terenie ozn. symbolem [...], czyli z przeznaczeniem pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne i zagrodowe. W pozostałej części działki o pow . 9600 m2 przeznaczenie jej wynikające ze starego planu, jako obszar użytków rolnych nie jest takie same, jak wynikające z obecnego planu; obszar zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Trzeba się zgodzić z opinią biegłej, że rzeczoznawca majątkowy K. K. określając w swoim elaboracie szacunkowym z kwietnia 2007 r. przeznaczenie działki nr "1" przed uchwaleniem nowego planu, przyjął prawidłowo, że znajdowała się ona w terenie budowlano - rolnym (2400 m2 budowlane, 9600 m2 rolne). W istocie biegły odniósł się do jej przeznaczenia wynikającego ze starego planu zagospodarowania przestrzennego, a nie z faktycznego sposobu jej wykorzystywania przed uchwaleniem nowego planu. Warto podkreślić, że w dacie sprzedaży nieruchomości, a także jeszcze w dacie sporządzania operatu szacunkowego przez rzeczoznawcę K. K., nieruchomość ta nie była zabudowana, /patrz; akt notarialny pkt VI i VII.. i operat szacunkowy -opis nieruchomości str.6/. Nie była więc faktycznie wykorzystywana na cele budowlane, a skarżący nie podnosił by uzyskał decyzję ustalającą warunki zabudowy dla zamierzenia budowlanego. Biegły więc w sposób ewidentny przyjął jej przeznaczenie wynikające ze starego planu, uwzględniając w operacie powierzchnie z przeznaczeniem budowlanym 20% i rolnym ok. 80 %. Skoro, więc działka w skutek uchwalenia nowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie pow. 9600 m2 (80 %) zmieniła swoje przeznaczenie z rolnego na budowlane, to wartość jej niewątpliwie wzrosła. Zgodnie bowiem z uchwalonym nowym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z dnia 18. 11. 2005 r., obecne przeznaczenie terenu daje nieporównywalnie większe możliwości jego zagospodarowania, niż pod rządami dawnego planu i ograniczeń wynikających z zakazu naruszania zasad ochrony gruntów rolnych i przyrody określonych w przepisach odrębnych ustaw. Teren działki, obecnie w całości stanowi teren budowlany, zezwalający na realizację zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej bez żadnych ograniczeń wynikających z ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych czy innych przepisów odrębnych. W świetle powyższego trzeba stwierdzić, że trafnie organy obu instancji przyjęły, iż nie zaistniała w omawianej sprawie przesłanka wynikająca z orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego w zakresie, w jakim uznał on niekonstytucyjność przepisu art. 37 ust. 1, zdanie drugie in fine ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wzrost wartości przedmiotowej działki w części objętej opłatą planistyczną, pozostaje w związku z przyczynowym z uchwaleniem planu miejscowego. Przeciwne zarzuty skarżącego nie znalazły potwierdzenia w okolicznościach sprawy. Trafnie bowiem organy obu instancji podkreślają w uwzględnieniu powołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego, że brak stwierdzenia tożsamości przeznaczenia działek w obecnym i poprzednio obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego powoduje, iż nie zachodzi potrzeba uchylenia - po wznowieniu postępowania - dotychczasowej decyzji w oparciu o przepis art. 151 par 1 pkt 2 k.p.a. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd na podstawie art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.