II SA/Kr 2871/00

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Mirosława K. na decyzję Wojewody M. z dnia 6 października 2000 r. (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - skargę oddala. Decyzją z dnia 6 października 2000 r. (...) Wojewoda M. na podstawie art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo Budowlane /Dz.U. nr 49 poz. 414 ze zm./ oraz art. 138 par. 1 pkt 2 Kpa - po rozpatrzeniu odwołania Mirosława, Anny P. i Lidii P.-K., Stanisława C., Zofii K.-P., Macieja L., od decyzji z dnia 7.03.2000 r. (...) Prezydenta Miasta K., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Spółce z o.o. "Mieszkanie i Dom" pozwolenia na budowę zespołu mieszkaniowego trzech domów mieszkalnych wielorodzinnych na działkach nr 99, 100 obr. 11 K.-K. wraz z ukształtowaniem terenu oraz infrastrukturą techniczną: wod.-kan., gaz, elektr. oraz siecią energetyczną niskiego napięcia przebiegającą przez działki nr 560, 89/3 obr. 11 - uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej udzielenia pozwolenia na budowę ww. zespołu mieszkaniowego i w tym zakresie orzekł o udzieleniu pozwolenia na budowę inwestycji: zespół zabudowy mieszkaniowej na działkach nr 99, 100 obr. 11 w K. - trzy budynki mieszkalne wielorodzinne z infrastrukturą techniczną: instalacje wod.-kan., gazowa, elektryczna, budynek ochrony, śmietnik i ukształtowanie terenu w granicach projektu zagospodarowania oraz sieć energetyczna niskiego napięcia przebiegająca przez działki nr 560 i 89/3 obr. 11, zasilającą zespół zabudowy mieszkaniowej a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, co następuje: Warunki lokalizacyjne dla tej inwestycji zostały określone decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 29.09.1999 r. odnośnie przyłącza sieci energetycznej niskiego napięcia dla projektowanej zabudowy i decyzją z dnia 18.03.1999 r. odnośnie zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, utrzymaną w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 12.05.1999 r. W stosunku do terenu inwestycji inwestor ma prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, na przyłączenie sieci uzbrojenia terenu w ulicy K. wyraził zgodę zarządca drogi. Usytuowanie budynków w stosunku do granic nieruchomości nie narusza przepisów techniczno-budowlanych. Przewidziane w projekcie zbiorniki na wodę opadową mają wielkość obliczoną przy uwzględnieniu średnich opadów atmosferycznych i pojemność umożliwiającą gromadzenie nadmiaru wody, co chroni przyległe tereny przed zalewaniem wodami opadowymi. Ewentualne opiniowanie możliwości zlokalizowania projektowanego zespołu zabudowy na określonym w decyzji terenie należy do etapu ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, zakończonego ostateczną decyzją administracyjną. Dalej organ podnosi, że w późniejszym etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę kwestii lokalizacji nie bada się ponownie. Wynikający z obowiązujących dla tej inwestycji stref polityki przestrzennej według miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wymóg zachowania minimum 50 procent terenów zielonych dotyczy terenu mieszkaniowego netto w obszarze planu. W przedmiotowej sprawie organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zawieszenia postępowania odwoławczego, czego żądał odwołujący się, z powodu wniesienia skargi na decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Brak obligatoryjnych przesłanek do zawieszenia postępowania, gdyż wniesienie do NSA skargi na decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nie powinno być traktowane jako zagadnienie wstępne w sprawie pozwolenia, na budowę. Samo wniesienie skargi, podnosi organ nie wstrzymuje wykonania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu został przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze oddalony postanowieniem z dnia 21.09.1999 r. Nie można również, stwierdza organ, zawiesić postępowania na wniosek strony, gdyż z akt sprawy wynika, że inwestor sprzeciwia się temu żądając zakończenia postępowania przez wydanie decyzji. W toku postępowania poprzedni właściciel udziałów w sąsiadujących z terenem inwestycji działkach nr 95/1, 95/2 i 95/10 zwrócili się z pisemną informacją o sprzedaży swoich udziałów spółce "S.", a zmiana ta została uwzględniona w rozdzielniku decyzji, podobnie jak włączenie do postępowania Mariana P. - spadkobiercy ojca. Ponadto organ stwierdza, że orzeczenie decyzji organu I instancji zostało w niniejszej decyzji zreformowane zgodnie z art. 138 par. 1 pkt 2 Kpa w części dotyczącej pozwolenia na budowę, z powodu określenia inwestycji niedokładnie przystającego do zakresu przedstawionego w zatwierdzonym projekcie, zgodnie z zamierzeniem inwestora. W toku postępowania odwoławczego zostało wyjaśnione, że domy jednorodzinne wzmiankowane w opisie technicznym i zaznaczone w projekcie zagospodarowania terenu przerywaną linią, nie wchodzą w zakres zamierzenia inwestycyjnego, nie są projektowanym elementem zagospodarowania i nie zostały objęte zatwierdzonym projektem budowlanym, a stosowna poprawka dokonana przez projektanta, polegająca na wykreśleniu ich z planszy przedstawiającej zagospodarowanie terenu, była omówiona podczas rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w przedmiotowej sprawie z udziałem stron. Natomiast budynek ochrony i śmietnik zostały ujęte w projekcie budowlanym i są elementami zatwierdzonego zagospodarowania terenu, W projekcie przedstawiono trzy segmenty mieszkalne wielorodzinne podpiwniczone. Wysokość projektowanej zabudowy nie przekracza 13 m /3 kondygnacje naziemne/. W projekcie przewidziano uformowanie wokół budynków tarasów ziemnych wyłożonych kostką wibroprasowaną na podsypce piaskowej. Wszystkie zarzuty, w ocenie organu, zawarte w odwołaniach, dotyczące wysokości projektowanej zabudowy bazują na nieprecyzyjnym określeniu poziomu odniesienia do wyliczenia wysokości budynku w miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla K., bez rozróżnienia poziomu istniejącego lub projektowanego terenu. Ograniczenie wysokości kalenicy do 13 m od poziomu terenu wynika z ustaleń planu dla obszaru mieszkaniowego M4. Projektowana forma dachu praktycznie uniemożliwia rzetelną analizę pod względem zgodności z ustaleniem wynikającym z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru mieszkaniowego M4, polegającym na określeniu maksymalnej wysokości zabudowy w tym obszarze - 8 m do najwyższego gzymsu i 13 m do kalenicy, gdyż projektowane budynki mieszkalne nie mają kalenicy. Odpowiednika kalenicy można się doszukiwać w najwyższej krawędzi dachu przez analogię. Budynki nie mają też gzymsów, więc niemożliwe jest badanie, czy wysokość do najwyższego gzymsu nie przekracza 8 m. Autorska wizja projektantów, ustala organ, w zakresie formy planowanej zabudowy oraz Jej dostosowania do otaczającego krajobrazu, została poddana analizie urbanistycznej, która nie wykazała przekroczenia gabarytu istniejącej zabudowy w otoczeniu lub silnej ekspozycji obiektu projektowanego. Zakaz realizacji budynków mieszkalnych przekraczających gabaryt istniejącej zabudowy w otoczeniu nie powinien skłaniać do porównywania projektowanej zabudowy wyłącznie do budynków sąsiednich, gdyż gabaryt charakterystyczny dla danego miejsca określa się z uwzględnieniem budynków położonych nie tylko w bezpośrednim sąsiedztwie. W opinii urbanistycznej załączonej do akt sprawy, wykonanej przez uprawnionego urbanistę mgr inż. arch. Zofię P. - projektanta miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, stwierdza się, że omawiane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K., nie stwarza dominanty przestrzennej ani dysonansu z istniejącą zabudową, lecz w sposób harmonijny wkomponowuje się w krajobraz. Skoro więc wysokość projektowanego obiektu w projektowanym układzie terenu przeznaczonego pod zabudowę nie przekracza 13 m, organ uznał za spełnione określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu warunki dotyczące wysokości. Wyliczony w projekcie wskaźnik intensywności zabudowy dla projektowanych budynków w granicach projektu zagospodarowania jest mniejszy niż 0,4, zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Mirosław K. Skarżący zarzucił naruszenie art. 6-7 Kpa, naruszenie przepisów prawa budowlanego, a to art. 4, art. 32 i art. 87 ust. 1 pkt 1a poprzez wydanie pozwolenia na budowę projektu niedostosowanego do krajobrazu i otaczającej zabudowy i w niezgodzie z wymaganiami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i ustaleniami warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, a nadto, uznanie, że zatwierdzony projekt został opracowany zgodnie z wszystkimi wymaganiami. Skarżący podniósł, że zostały złamane wszystkie zasady zagospodarowania obowiązujące na obszarze, na którym jest planowana przedmiotowa inwestycja, wysokości budynków zostały przekroczone, nieprawidłowe są dachy budynków, a dotychczasowy układ urbanistyczny ulegnie całkowitemu zaburzeniu. Nadto podniósł, że wydanie decyzji nastąpiło mimo braku wymaganej opinii Dyrekcji Zespołu Jurajskich Parków Krajobrazowych. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji ewentualnie o ich uchylenie i umorzenie postępowania lub przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji. Rozpoznając skargę Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie Jest uzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a w takim zakresie Sąd w ramach swojej właściwości sprawuje kontrolę orzeczeń administracyjnych /art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Przedłożony przez inwestora projekt budowlany odpowiada wymogom określonym w art. 34 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /t.j. Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./. Zamierzona inwestycja jest zgodna z warunkami ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 18 marca 1999 r. (...) o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ wydający pozwolenie na budowę jest związany warunkami ustalonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu /art. 47 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym/. Nie znajduje potwierdzenia zarzut przekroczenia dopuszczalnej wysokości projektowanych budynków. Zostało to wyjaśnione w toku rozprawy administracyjnej. Wysokości określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zostały zachowane, z tym, że wobec odbiegającej od typowej architektury obiektów, koniecznym było określenie innych poziomów budynków, wobec braku gzymsów i kalenicy. Również został wyjaśniony, zgłaszany w toku całego postępowania zarzut, że planowana inwestycja będzie stanowiła silnie eksponowaną dominantę na tym terenie. Zarzut ten nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Z opinii urbanistycznej mgr inż. arch. Zofii Płatek wynika, iż planowana inwestycja "w sposób harmonijny wkomponowuje się w krajobraz osiedla". Kolejny zarzut skargi dotyczący braku uzgodnienia planowanej inwestycji z Dyrekcją Zespołu Jurajskich Parków Krajobrazowych jest chybiony. Faktycznie planowana inwestycja leży w otulinie B.-T. Parku Krajobrazowego, jednakże mimo obowiązywania w chwili wy dania decyzji art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody /Dz.U. nr 114 poz. 492 ze zm./ to w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji obowiązek uzgadniania jej z Wojewodą nie istniał, gdyż żaden przepis ustawy jak też zawarty w aktach normatywnych niższego rzędu nie przewidywał wymogu uzyskania uzgodnienia w odniesieniu do budowy domów mieszkalnych na terenie otuliny parku krajobrazowego. Otulina nie jest częścią obszaru chronionego /art. 14 ust. 1, art. 23 ust. 1 i art. 24 ust. 1 powołanej ustawy/, a tym samym brak jest podstaw do stosowania do takich obszarów przepisów dotyczących obszarów chronionych. Również Rozporządzenie Wojewody K. nr 6 z dnia 16 maja 1997 r. /Dz. Urz. Woj. K. nr 18 poz. 113/ nie wprowadza zakazu realizowania na obszarze otulin inwestycji polegających na budowie domów mieszkalnych. Zakazuje tylko realizacji inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska jak też mogących pogorszyć jego stan. Planowana inwestycja niewątpliwie do takich nie należy. W tym stanie rzeczy, nie dopatrując się w zaskarżonej decyzji. jak również w poprzedzającej ją decyzji organu I instancji naruszenia prawa, na mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w sentencji.