II SA/Kr 288/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla (spr.) Sędziowie : WSA Mariusz Kotulski AWSA Inga Gołowska Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2008 r. sprawy ze skargi S. M. i A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz S. M. i A. M. kwoty po 50 zł ( pięćdziesiąt złotych) dla każdej ze skarżących tytułem zwrotu kosztów postępowania. Burmistrz Miasta na wniosek D. B., decyzją z [...] r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 39 ust. 1 i 2, art. 40 ust. 1, 3 i 4, art. 42 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, poz. 415) oraz art. 104 kpa, ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu działek nr [...] i [...] w obr. [...] m. Z. (Droga do B.). Przedmiotem wniosku inwestora była realizacja budynku hotelowego z częścią mieszkalną do łącznej powierzchni zabudowy ok. 3000 m2 i kubatury ok. 40.000 m3, ze zmianą lokalizacji stacji transformatorowej i garażami podziemnymi. Organ administracji l instancji podał, że według obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m. Z., zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy T. z [...] 1994 r. (Dz. U. Woj. [...] Nr 23, poz. 232 ze zm.) - objęte wnioskiem działki wchodzą w skład terenów o symbolu "[...]" z przeznaczeniem na usługi turystyki, w szczególności hotele, motele, pola namiotowe, campingi oraz inne obiekty i urządzenia turystyczne. Wg przeznaczenia dopuszczalnego mogą być realizowane tam programy mieszkalne, towarzyszące obiektom turystycznym, a także urządzenia infrastruktury technicznej i komunikacji. Ustalenia planu nie formułują w podanym zakresie funkcjonalnym żadnych ograniczeń gabarytowych, określając jedynie warunek uzyskania stanowiska Zarządu Gminy w przypadku obiektów o kubaturze powyżej 400 m. Organ l instancji podał, że zarówno wniosek jak i decyzja są zatem zgodne z obowiązującym planem miejscowym. Odwołanie od powyższej decyzji wniosły A. M. i S. M. wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W dodatkowym piśmie procesowym z 29 września 2000 r. podniesione zostały zarzuty: nie doręczenia decyzji A. M., doręczenie decyzji stronie bez załącznika graficznego, naruszenia ustaleń planu miejscowego poprzez pominięcie w decyzji warunków podanych w tab. nr 1 na str. 39 tekstu planu, tab. nr 2 na str. 40, oraz ustaleń pkt. 7 na str. 41 tegoż tekstu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz w związku z art. 40 ust. 1 i art. 43 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu decyzji podało, że zarzut niedoręczenia stronie decyzji wraz z załącznikiem graficznym jest słuszny. Niemniej jednak akta sprawy wskazują, że - przed wszczęciem postępowania odwoławczego, pismami Urzędu Miasta z [...] 2000 r. znak: [...] przedmiotowe uchybienie zostało uzupełnione. Organ odwoławczy uznał za całkowicie nietrafny zarzut o nieuwzględnieniu w decyzji warunków wynikających z ustaleń tab. nr 1, tab. nr 2 i pkt 7 tekstu planu miejscowego (odpowiednio na stronach 39, 40 i 41 tekstu). Organ II instancji wskazał, że rodzaje obiektów które dotyczą wspomniane tabele - nie obejmują inwestycji hotelowych ani też inwestycji hotelowych z programem mieszkalnym. Nie mogą - wobec tego - odnieść się do przedmiotu decyzji zawarte w tabelach parametry wielkości działki, minimalnej powierzchni biologicznie czynnej, ilości kondygnacji nadziemnych, dopuszczonej wysokości okapu dachu itp. Organ odwoławczy zaznaczył, że warunek podany w pkt 7 (str. 41 tekstu planu) jest sformułowaną ogólnie - normą, która zrealizowana może być dopiero w trakcie sporządzania projektu budowlanego. Skargę od powyższej decyzji z [...] 2000 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosły S. M. i A. M., domagając się uchylenia decyzji obu instancji. Skarżące zakwestionowały zgodność zamierzonej inwestycji hotelowo - mieszkalnej o dużych gabarytach z ustaleniami zawartymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżących plan nakłada ograniczenia gabarytowe na wszystkie projektowane budynki a nie tylko na budynki jednorodzinne. Do projektowanej decyzji odnoszą się zdaniem skarżących także stosowne wymagania planu miejscowego w zakresie minimalnej powierzchni działki. Skarżące zakwestionowały również uprawnienia Zarządu Miasta i Miejskiej Komisji Urbanistyczno - Architektonicznej do wyrażenia opinii, gdyż w ich ocenie brak jest do tego właściwej podstawy prawnej. Zarzuciły, że decyzja została wydana bez przedłożenia przez wnioskodawcę kopii mapy zasadniczej, a także że decyzja organu l instancji nie została doręczona skarżącej A. M. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie w całości podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z [...] 2000 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do dyspozycji art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę stwierdził, że organy administracyjne wydając zaskarżone decyzje naruszyły przepisy postępowania administracyjnego. W myśl art. 41 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, 139 ze zm.) ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje na wniosek zainteresowanego. Wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu powinien zawierać określenie: 1) granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku na kopii mapy ewidencyjnej, obejmującej teren, którego wniosek dotyczy, i najbliższe otoczenie tego terenu, 2) funkcji i sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, 3) zapotrzebowania na wodę, energię i sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków oraz innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w szczególnych przypadkach sposobu unieszkodliwiania odpadów, 4) charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz w przypadku braku obowiązku wykonania oceny oddziaływania na środowisko, o której mowa w art. 40 ust. 5 pkt 2 lit. b), dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko lub jego wykorzystanie. Te wszystkie konieczne elementy wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu umożliwiają organom administracji dokonanie oceny, czy planowana inwestycja m.in. jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Pozwalają także na określenie położenia inwestycji w terenie oraz na ustalenie uczestników postępowania. Jak wynika z analizy akt sprawy administracyjnej wniosek inwestora o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie zawiera tych wszystkich, niezbędnych elementów. W szczególności brak jest kopii mapy zasadniczej lub kopii mapy ewidencyjnej, obejmującej teren, którego wniosek dotyczy i najbliższe otoczenie tego miejsca. Usuwaniu braków wniosku służy regulacja zawarta w przepisie art. 64 kpa. Stosownie do przepisu art. 64 ust. 2 kpa, jeżeli podanie (wniosek) nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa (w niniejszej sprawie art. 41 ust. 2 ww. ustawy), orzekający w sprawie organ administracji powinien wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania (wniosku) bez rozpoznania. Orzekające w sprawie organy obu instancji rozpoznawały natomiast sprawę w sytuacji, gdy skarżący nie podał we wniosku wszystkich wymaganych informacji. Nadto organ l instancji w decyzji z dnia [...] 2000 r. podał, że planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta Z., zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy T. w Z. z dnia [...] 1994 r. (Dz. Urzędowy Województwa [...] Nr 23, poz. 232 z [...] 1994 r.). Zgodnie z art. 46a ust. 1 pkt w/w ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest nieważna jeżeli jest sprzeczna z ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podstawę kontroli zgodności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu stanowią łącznie rysunek planu oraz jego tekst. W aktach postępowania administracyjnego toczącego się przed organem l instancji brak jest jednak rysunku planu i jego tekstu. Pojawił się on dopiero na etapie postępowania przed organem II instancji. Niemniej jednak jest to fotokopia jedynie fragmentu rysunku oraz tekstu planu, nie potwierdzona za zgodność przez uprawnione do tego osoby. W takiej sytuacji ustalenie w zaskarżonej decyzji, że planowana inwestycja nie jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego musi być ocenione jako dowolne i pozbawione oparcia w materiale dowodym. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę pragnie również zaznaczyć, że zgodnie z art. 10 § 1 kpa organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Organ l instancji naruszył powyższą zasadę wysłuchania stron postępowania administracyjnego. Przed wydaniem decyzji z dnia [...] 2000 r. nie zawiadomiono stron postępowania administracyjnego o możliwości zaznajomienia się z zebranym w sprawie materiałem, tym samym organ l instancji uniemożliwił stronom postępowania udział w toczącym się postępowaniu. Zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało w postępowaniu, w którym naruszono przepisy art. 7 kpa i art. 10 § 1 kpa oraz art. 77 § 1 kpa i w związku z tym nie może być uznane za zgodne z prawem. Z tego względu podlega uchyleniu na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a. Wskazane wyżej wadliwości z zakresu postępowania przed organami administracji publicznej winny zostać usunięte w toku ponownego rozpatrywania sprawy. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.