II SA/Kr 29/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr.) Sędziowie: WSA Wojciech Jakimowicz WSA Mariusz Kotulski Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2012 r. sprawy ze skargi A.G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 8 listopada 2011 r., nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. – Powiat Grodzki decyzją nr [...] z dnia 16 września 2009 r., znak [...] , na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 80 ust. 2 pkt. l i art. 83 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (tekst jednol. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, z późn. zmianami) umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne, wszczęte na wniosek stron E.B. i W.B. (po powzięciu informacji przesłaną drogą elektroniczną i uzupełnionej pismem z dnia 28 marca 2009 r. - data wpływu do organu 3 kwietnia.2009 r.), w którym wyżej wymienieni żądali nakazanie A.G. usunięcie ceowników przyspawanych do słupków bramowych oraz rozszerzenie do 3,80 m wjazdu z ul. [...] działkę nr obr. [...] przy ul. [...] w K. W uzasadnieniu wskazał na zgromadzony w sprawie materiał dowody , a w szczególności wyniki oględzin dnia [...] 2009r., które nakazują uznanie postępowania za bezprzedmiotowe z uwagi na brak podstaw do wydania żądanych nakazów. Kwestionowana brama wjazdowa spełnia bowiem wymogi określony § 43 i § 42 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich sytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz. 690), co do jej szerokości oraz sposobu otwierania. Analiza przepisów § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009r. ( Dz. U. Nr 124, poz. 1030 ) w związku z § 209 uprzednio powołanego rozporządzenia w stanie faktycznym sprawy pozwala zaś na stwierdzenie, że dojazd i dojście z drogi publicznej , jaką jest ul. [...] w K. , do posesji nr [...] ( działka nr ...obr.....), odbywa się przez działki nr [...] i nr [...] obr. [...] , który nie stanowi drogi pożarowej, co mogłoby uzasadniać stosowanie przepisów szczególnych. Po rozpatrzeniu odwołań wniesionych w termie przez E.B. i W.B. , [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 7 stycznia 2009 r., znak [...] , uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Jako podstawę prawną wskazał art. 138 § 2 i art. 104 kpa oraz art. 80 ust. 2, art. 83 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane. W uzasadnieniu organ odwoławczy wytknął niepoprawność kwalifikacji postępowania jako wszczętego na wniosek, nie zaś z urzędu. Uznając za prawidłowe tak ustalenie, jak i ocenę prawną prezentowaną w zaskarżonej decyzji wskazał jednak, że nie są one dostateczne dla rozstrzygnięcia sprawy. W tym zakresie podał, że zgodnie z treścią art. 61 ustawy - Prawo budowlane, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt budowlany w należytym stanie technicznym. Ustawodawca, w celu realizacji tego obowiązku zwolnił spod reglamentacji przepisów działalność związaną z bieżącą konserwacją, natomiast w art. 70 ust. 1 zobowiązał właściciela, zarządcę lub użytkownika obiektu budowlanego do bezzwłocznego usunięcia nieprawidłowości, które mogłyby spowodować zagrożenie dóbr chronionych treścią tego przepisu. Prawo budowlane nie definiuje pojęcia "bieżąca konserwacja", przez którą w myśl poglądów orzecznictwa należy rozumieć roboty polegające na wymianie jednych elementów na inne - nowe, bez konieczności odtwarzania stanu pierwotnego, co jest warunkiem koniecznym przy kwalifikowaniu robót budowlanych jako remontu, czy też wykonanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót nie polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, ale mających na celu utrzymanie obiektu budowlanego w dobrym stanie, w celu jego zabezpieczenia przed szybkim zużyciem się, czy też zniszczeniem i dla utrzymania go w celu użytkowania w stanie zgodnym z przeznaczeniem tegoż obiektu. Bieżącą konserwacją będą zatem prace budowlane wykonywane na bieżąco w węższym zakresie niż roboty budowlane określane jako remont. " Uwzględniając powyższe roboty budowlane związane z przyspawaniem do bramy ceowników blokujących jej otwarcie na zewnątrz działki, niewątpliwie nie stanowią tzw. bieżącej konserwacji, natomiast prowadząc bezpośrednio do zapewnienia spełnia przez ogrodzenie wymogu § 42 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym bramy i furtki w ogrodzeniu nie mogą otwierać się na zewnątrz działki, niewątpliwie doprowadziły do usunięcia zagrożenia mogącego zaistnieć w sytuacji, w której brama otwiera się na zewnątrz. Z pola widzenia organu pierwszej instancji uniknęło jednak, że w sposób dobrowolny doprowadzając bramę do stanu technicznego spełniającego dyspozycję w/w § 42 ust. 1, poprzez sytuowanie ceowników mających ostre zakończenia tuż nad powierzchnią terenu, właściciel nieruchomości naruszył treść § 41 § 1 i § 2 tego rozporządzenie o treści : 1. Ogrodzenie nie może stwarzać zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi i zwierząt. 2. Umieszczanie na ogrodzeniach, na wysokości mniejszej niż 1,8 m, ostro zakończonych elementów, drutu kolczastego, tłuczonego szkła oraz innych podobnych wyrobów i materiałów jest zabronione. 3.Przepisy ust. 1 i 2 nie dotyczą ogrodzeń wewnętrznych w zakładach karnych i aresztach śledczych. " W tej sytuacji, dla zachowania dwuinstancyjności w postępowaniu ( art. 15 k.p.a.) wydano decyzję kasacyjną. Rozpatrując sprawę organ pierwszej instancji winien przyporządkować ustalony stan faktyczny pod odpowiednie przepisy , zbadać kto w ponownie prowadzonym postępowaniu posiadać będzie interes prawny ( art. 28 k.p.a.) i zapewniając stronom wynikające z art. 10 k.p.a., wydać stosowne rozstrzygnięcie. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. – Powiat Grodzki w K. decyzją nr [...] z dnia 26 sierpnia 2011 r., znak [...] , na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3, art. 80 ust. 2 pkt. 1, art. 83 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane ( tekst jednol. Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm. ) oraz art. 104 k.p.a., nakazał A.G. wykonanie następujących robót budowlanych w celu usunięcia stwierdzonego nieodpowiedniego stanu technicznego bramy ogrodzeniowej wjazdowej na działki nr [...] i [...] obr. [...] przy ul. [...] w K : 1. zastosowanie rozwiązania technicznego uniemożliwiającego otwieranie skrzydeł bramy ogrodzeniowej wjazdowej na zewnątrz – w kierunku drogi publicznej, które nie zawęża światła wjazdu i jest w swej konstrukcji bezpieczne; 2. usunięcie istniejących ceowników przyspawanych do słupów bramowych, stanowiących ograniczniki otwierania skrzydeł bramy na zewnątrz – w stronę drogi publicznej; - zastrzegając jednocześnie, że nakaz należy wykonać do dnia 31 października 2011 r. Orzekając w ten sposób opisał dotychczasowy przebieg postępowania, tym nawiązał do oględzin dnia [...] 2009r., podczas których ustalono, że szerokość przedmiotowej bramy wjazdowej w świetle skrzydeł wynosi 3,40m , natomiast jej szerokość w świetle przyspawanych ceowników 3,06m. Ustalił jak uprzednio , że dojazd i dojście z drogi publicznej, jaką jest ul. [...] , do posesji nr [...] ( działka nr ...obr.....), przez działki nr [...] i nr [...] obr. [...] . Cytując dalej regulacje § 43 i § 42 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich sytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz. 690), stwierdził, że co do szerokości oraz sposobu otwierania przedmiotowa brama wjazdowa nie narusza obowiązujących przepisów. Po analizie stanu faktycznego oraz § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009r. ( Dz. U. Nr 124, poz. 1030 ) w związku z § 209 uprzednio powołanego rozporządzenia stwierdził również, że dojazd i dojście z drogi publicznej , jaką jest ul. [...] w K. , do posesji nr [...] ( działka nr ....obr. ) odbywa się przez działki nr [...] i nr [...] obr. [...] , które nie stanowi drogi pożarowej. W zakresie robót budowlanych związanych z przyspawaniem ceowników do bramy blokujących jej otwieranie na zewnątrz w celu realizacji wymogu § 42 ust. 1 uznał, że poprzez usytuowanie takich ceowników mających ostre zakończenie tuż nad powierzchnią terenu naruszono z powołał następnie § 41 § 1 i § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich sytuowanie. Cytując regulację z § 41 § 1 - § 3 tego rozporządzenia organ przedstawił jedno z rozwiązań technicznych umożliwiających otwieranie skrzydeł bramy ogrodzeniowej wjazdowej na zewnątrz w kierunku drogi publicznej. Powołał następnie treść art. 61 oraz art. 61 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego oraz, wskazał na dokonanie przed wydaniem decyzji zawiadomienia na podstawie art. 10 k.p.a. Od decyzji organu pierwszej instancji A.G. wniosła w terminie odwołanie, w którym wskazywała, że proponowane w decyzji rozwiązanie, aby do górnej części zawiasu przyspawać bolec jako ogranicznik zapobiegający otwieraniu bramy w kierunku ulicy, jest w fachowej ocenie zupełnie nieskuteczne. Konstrukcja skrzydła bramy waży bowiem ok. 100 kg i już przy pierwszym uderzeniu zawias zostanie urwany wraz z prętem przyspawanym do górnej części zawiasu, a brama otworzy się na ul. [...] , stwarzając tym samym ryzyko wypadku. Skarżąca podniosła także, że ograniczniki, zamontowane w dolnej części skrzydła bramy, są zaokrąglone i wcale nie stanowią zagrożenia. Jest to zresztą jedyne fachowe rozwiązanie przy tak masywnym skrzydle. Ponadto w świetle bramy z łatwością mieszczą się samochody, z dużym marginesem po obydwu stronach pojazdu. Po rozpoznaniu powyższego odwołania [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 8 listopada 2011 r., znak [...] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 104 kpa, a także art. 66 ust. 1 pkt. 3 oraz art. 80 ust. 2 pkt. 2 i art. 83 ust. 2 ustawy r. – Prawo budowlane, uchylił zaskarżoną decyzje w części dotyczącej terminu wykonania nałożonych obowiązków i w tym zakresie wskazał nowy termin wykonania decyzji do dnia 15 stycznia 2012r., natomiast w pozostałym zakresie w mocy utrzymał zaskarżoną decyzje. W uzasadnieniu podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia organ odwoławczy poczynił wywody analogiczne do prezentowanych w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. – Powiat Grodzki w K. nr [...] z dnia 26 sierpnia 2011 r., znak [...] . Uznając ją za prawidłową uzasadnił częściową zmianę rozstrzygnięcia w zakresie terminu upływem czasu od daty orzekania przez organ pierwszej instancji. Co do zarzutów zawartych w odwołaniu o wskazał, że w zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji, dysponując wykwalifikowanymi pracownikami posiadającymi odpowiednie kwalifikacje zawodowe, przedstawił tylko jeden z możliwych sposobów rozwiązania technicznego uniemożliwiającego otwieranie skrzydeł bramy ogrodzeniowej wjazdowej na zewnątrz w kierunku drogi publicznej, natomiast ostateczny wybór rozwiązania technicznego pozostawił stronie zobowiązanej, zastrzegając, że wybrane przez nią rozwiązanie techniczne zabezpieczenia bramy wjazdowej przed otwieraniem na zewnątrz winno być zgodne z obowiązującymi przepisami Prawa budowlanego, polskich norm i warunków technicznych. Wnosząc w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 8 listopada 2011 r., znak [...] , A.G. podnosiła, że ograniczniki zostały założone przez firmę ślusarską w 2008 r., aby zapobiec złośliwemu otwieraniu skrzydeł bramy na zewnątrz ul. [...] , szczególnie w porze nocnej, przez W.B. Po zakupie budynku przy ul. [...] w 2008 r. jej właściciel oświadczył skarżącej, że brama musi zniknąć, gdyż przeszkadza mu w jego zamiarach. Na to skarżąca się nie zgodziła. Od tamtego czasu W.B. celowo i systematycznie niszczy bramę. Skarżąca wskazywał na prowadzone przez sąd karny postępowania w sprawie niszczenia bramy. Zaznaczyła, że ciężkie skrzydło bramy przekracza wąski chodnik i sięga na ulicę, co może spowodować wypadek. Zdaniem skarżącej W.B. kłamliwie podaje, że szerokość bramy w świetle ceowników wynosi 270 cm, podczas gdy jest to 306 cm. Nie jest też prawdą, że ceowniki wystają po 15cm z każdej strony, ponieważ w obrysie bramy wysunięte są 5 cm ze strony prawej i 7 cm z lewej, co daje możliwość bezpiecznego przejazdu nawet samochodom ciężarowym. Ceowniki są zaokrąglone i nie mają ostrych krawędzi. Skarżąca wskazała nadto, że proponowane rozwiązanie jest zupełnie nieskuteczne. Wystarczy energicznie pchnąć skrzydło bramy i zawias nie wytrzyma uderzenia albo odleci, albo też się zagnie. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednol. Dz. U. z 2012r., poz. 270 - oznaczana dalej jako p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Mając na uwadze treść powołanych na wstępie orzeczeń, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego w nich materiału i przebiegu postępowania należy uznać, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie zaś z art. 7 k.p.a - w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje naczelną zasadę postępowania jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności oraz wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego, obligując organ administracji publicznej do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą, na podstawie wszelkich dostępnych dowodów. Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie z urzędu jakie dowody są konieczne do wyjaśnienie stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji. W myśl art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Konsekwencją obowiązywania zasad praworządności i prawdy obiektywnej jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 k.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 k.p.a. , rozumianej jako ocenę tego materiału na podstawie całokształtu zgromadzonych dowodów, następująca zgodnie z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Ponadto, zgodnie z art. 28 k.p.a., stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto z uwagi na interes prawny bądź obowiązek żąda czynności organu. Organy administracji publicznej mają zatem obowiązek zawiadomić strony o wszczęciu postępowania (art. 61 § 1 i 4 k.p.a.) , zapewnić możliwość czynnego udziału w sprawie (art. 10 § 1 k.p.a.) oraz następnie doręczyć wydane decyzje (art. 109 §1 k.p.a.). Kontrolowane postępowanie administracyjne uznano za wszczęte z urzędu w związku monitami E.B. i W.B. , którzy żądali nakazanie A.G. usunięcie ceowników przyspawanych do słupków bramowych oraz rozszerzenie do 3,80 m wjazdu z ul. [...] działkę nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. W kontrolowanych decyzjach dokonano opisanych uprzednio ustaleń , przy czym ostatecznie uznano, że stan techniczny przedmiotowej bramy wjazdowej, jako elementu ogrodzenia po zamontowaniu elementów zapobiegających jej otwieraniu się na zewnątrz działki w kierunku drogi publicznej jest nieodpowiedni tylko z jednego powodu. W tym zakresie powołano treść § 41 § 1 - § 2 tego rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich sytuowanie ( Dz. U. Nr 75, poz. 690), w myśl którego : 1. Ogrodzenie nie może stwarzać zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi i zwierząt. 2. Umieszczanie na ogrodzeniach, na wysokości mniejszej niż 1,8 m, ostro zakończonych elementów, drutu kolczastego, tłuczonego szkła oraz innych podobnych wyrobów i materiałów jest zabronione. 3.Przepisy ust. 1 i 2 nie dotyczą ogrodzeń wewnętrznych w zakładach karnych i aresztach śledczych. " W świetle powyższego stwierdzono, że wykonanie robót budowlanych związanych z przyspawaniem ceowników do bramy blokujących jej otwieranie na zewnątrz w celu realizacji wymogu § 42 ust. 1, poprzez usytuowanie takich ceowników mających ostre zakończenie tuż nad powierzchnią terenu naruszona wymogi z § 41 § 1 i § 2 rozporządzenia. Jako podstawę prawną nałożenia na skarżącą obowiązków objętych rozstrzygnięciem przy ponownym rozpatrzeniu sprawy podano art. 66 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipc 1994r. – Prawo budowlane ( tekst jednol. Dz. U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm. ), który stanowi iż w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest w nieodpowiednim stanie technicznym właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. Decyzja wydana na podstawie powyższej regulacji podlega przymusowemu wykonaniu, stąd istotną kwestią jest taka konstrukcja rozstrzygnięcia, by treść rozstrzygnięcia była jednoznaczna. Analizując pod tym kątem rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. – Powiat Grodzki w K. nr [...] z dnia 26 sierpnia 2011 r., znak [...] , w części niereformowanej przez organ odwoławczy należy stwierdzić, że nie budzi wątpliwości rozstrzygnięcie w pkt 2., zawierającym nakaz usunięcie istniejących ceowników przyspawanych do słupów bramowych, stanowiących ograniczniki otwierania skrzydeł bramy na zewnątrz w stronę drogi publicznej. W przeciwieństwie do tego, nakazanie w pkt 1. zastosowanie rozwiązania technicznego uniemożliwiającego otwieranie skrzydeł bramy ogrodzeniowej wjazdowej na zewnątrz – w kierunku drogi publicznej, które nie zawęża światła wjazdu i jest w swej konstrukcji bezpieczne budzi zastrzeżenia z uwagi na brak określenia obowiązków ciążących na skarżącej, które należało sprecyzować przez podanie konkretnych czynność jakie skarżąca winna podjąć w stanie faktycznym sprawy, stanowiących w świetle ustaleń właściwe rozwiązanie albo rozwiązania techniczne dla zapewnienia określonej funkcji. Wadliwości tej nie sanuje podanie w uzasadnieniu decyzji przykładowej propozycji takiego rozwiązania albowiem częścią wiążącą jest w świetle art. 107 § 1 i 3 k.p.a. jest rozstrzygnięcia, a nie to co podano jako motywy osnowy. W niniejszej sprawy należy dodatkowo zwrócić uwagę na fakt, że przedstawiona w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji przykładowa propozycja zastosowania rozwiązania technicznego uniemożliwiającego otwieranie się skrzydeł bramy na zewnętrz działki w kierunku drogi publicznej nie została powiązana ze stanem faktycznym. Z uzasadnienia decyzji nie wynika bowiem jakie parametry ( długość, szerokość, wysokość ) mają skrzydła bramy, z jakich materiałów i w jaki sposób zostały wykonane, czym posiadają inne niż ceowniki elementy, jaki jest sposób powiązania skrzydeł bramy z pozostałymi elementami. Organ pierwszej instancji nie wskazał źródeł , z których korzystał przedstawiając tę propozycję, nie podał też dlaczego uznaje ją za adekwatną do stanu faktycznego. W aktach administracyjnych brak również materiałów dowodowych związanych z powyższym zagadnieniem. Niezależnie od kwestii wykonalności, tak wydana decyzja narusza wymogi z art. 7 k.p.a, art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a oraz art. 107 §1 i 3 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Budzi zastrzeżenia w sprawie również to, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy w toku instancji pominięto wyjaśnienia co do kwalifikacji zmian dotyczących istniejącej poprzednio bramy jako elementu ogrodzenia dokonanych przez A.K. prowadzącego Zakład [...] we wrześniu 2008r. na zlecenie A.G. , nazwanych w przedłożonym rachunku nr [...] remontem bramy wjazdowej dwuskrzydłowej. Z uzasadnienie decyzji nie wynika w szczególności, czy takie prace podlegają obowiązkowi zgłoszenia, w tym dlaczego zastosowano przepisy z zakresu użytkowania obiektów budowlanych, a nie realizacji robót budowlanych. Budzi zastrzeżenia świetle wyżej powołanych przepisów proceduralnych brak ustaleń dotyczących kręgu stron. Tych wszystkich uchybień nie dostrzegł organ odwoławczy, który nie wykonał prawidłowo ani obowiązków kontrolnych, ani związanych z ponownym rozpatrzeniem sprawy naruszając te same przepisy proceduralne oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Gdyby uznać za strony postępowania podmioty wymieniane w rozdzielnikach kontrolowanych widocznym jest, że organ drugiej instancji mógł prowadzić postępowanie w warunkach uzasadniających wznowienie postępowania z przyczyn wskazanych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Z rozdzielnika wydanych decyzji wynika bowiem, że za stronę postępowania uznawano w sprawie m.in. W.B. , zaś nie była nią W.B. W aktach organu drugiej instancji zgromadzono zaś materiał w postaci internetowej informacji dotyczącej księgi wieczystej nr [...] , która ujawnia, że na podstawie umowy darowizny Rep. [...] z dnia 17 czerwca 2011r. jako współwłaścicielkę działki nr [...] wpisano W.B. , zaś wykreślono W.B. . Nie jest też wiadomym, czy E.B. jest tożsama z wpisaną w księdze wieczystej jako współwłaścicielka E.H. Uwzględniając jednakże zarówno braki w ustaleniach, ocenie prawnej, jaki zgromadzonym materiale , w którym nie ma stosownych aktualnych dokumentów urzędowych, nie można przesądzić jednoznacznie, że faktycznie wystąpiła w postępowaniu odwoławczym podstawa jego wznowienia z przyczyn podanych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Nie jest rzeczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zastępowanie organów administracji publicznej wykonywaniu ich kompetencji orzeczniczych. Wszystkie wskazane wyżej uchybienia przepisom prawa materialnego oraz przepisom postępowania stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. " c " p.p.s.a., przy odstąpieniu od dalej idącej kontroli prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie prawa materialnego. Taka kontrola, następuje dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu ( por. wyrok NSA z 10.02.1981r. , SA 910/80, ONSA 1981, nr 1 , poz. 7 oraz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod red. T. Wosia , WP LexisNexis W-wa 2005 str. 145 t. 14 Mając powyższe na uwadze, uznając , że skarga zasługuje na uwzględnienie, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I. sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 lit. " c " p.p.s.a., zaś rzeczą organów administracji publicznej przy ponownym rozpatrzeniu sprawy będzie wydanie stosownego rozstrzygnięcia po eliminacji wytkniętych uchybień. Podstawę prawną orzeczenia zawartego w pkt II. sentencji wyroku stanowi art. 152 p.p.s.a.