II SA/Kr 2901/01

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 września 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr) Sędziowie : WSA Małgorzata Brachel -Ziaja NSA Andrzej Irla Protokolant : Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2005r. sprawy ze skargi M. i W. J. na postanowienie Wojewody z dnia [...] 2001r, Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji, II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżących M. i W. J. kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Kr 2901/01 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 3.07.2001r , wydanym na podstawie art.64 , 116 , 121 § 4 oraz art. 122 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r o postępowaniu egzekucyjnym w administracji , Starosta S. nałożył na M.J. i W.J. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości [....] zł. Podał , że grzywnę obliczono zgodnie z art. 121 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz obwieszczeniem Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia 19.03.2001r , według wzoru : powierzchnia zabudowy x 1/5 ceny m kw. powierzchni użytkowej , nakazując wykonanie określonego w tytule wykonawczym (którego odpis załączono) obowiązku w terminie 30 dni. W zażaleniu na to postanowienie M.J. i W.J. wnieśli o jego uchylenie , zarzucając , że zapis w decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 17.04.1972 wskazujący , iż dom należy rozebrać po wybudowaniu nowego nie stanowi podstawy do wszczęcia egzekucji. Nie został bowiem obwarowany żadnym terminem ani sankcją realizowania go pod przymusem. Zarzucili również , sprawa uległa przedawnieniu , a dom jest w dobrym stanie technicznym. Postanowieniem z dnia 28 sierpnia 2001 r , wydanym na podstawie art. 138 § l pkt l w związku z art. 144 kpa , Wojewoda S. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazał , że w decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 17.04.1972r został zawarty warunek , iż "po wybudowaniu nowego budynku należy rozebrać stary dom i letnią kuchnię". Wobec niewykonania tego warunku organ I instancji przesłał zobowiązanym stosowne upomnienie z dnia [....] .05.2001 r , a następnie wszczął postępowanie egzekucyjne wydając tytuł wykonawczy i postanowieniem z dnia 3.07.2001 r nałożył na zobowiązanych grzywnę w celu przymuszenia. Zgodnie z art. 121 § 4 i 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r , jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa , a jej wysokość , o której mowa w § 4, stanowi, w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części objętego nakazem przymusowej rozbiórki i 1/5 ceny l m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ustalonej przez ministra właściwego do spraw administracji publicznej do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych, obowiązującej w kwartale, w którym grzywna jest nakładana. Cena l m kw. powierzchni użytkowej za IV kwartał 2000r , będąca podstawą naliczenia wysokości grzywny , wynosiła 2 300 zł. Zatem organ I instancji prawidłowo wyliczył wysokość grzywny. Decyzja o pozwoleniu na budowę powinna być całkowicie wykonana , zgodnie z przedstawionym warunkiem. Zamieszczenie w decyzji o pozwoleniu na budowę warunku zobowiązującego inwestorów do rozebrania poprzednio użytkowanego obiektu budowlanego po oddaniu nowego obiektu do użytku, stanowi podstawę do wykonania tej rozbiórki, w miarę potrzeby przy zastosowaniu przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (wyrok NSA z dnia 28.03.1986r sygn. akt II S.A. 1759/85.) Fakt wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przed 30 laty i dobry stan techniczny obiektu , którego warunek dotyczył , nie ma wpływu na prowadzone postępowanie egzekucyjne. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie M.J. i W.J. wnieśli o jego uchylenie. Zarzucili, że postanowienie zostało wydane na podrobionej kopii decyzji. Podali , że budynek dawno został rozebrany , a na jego miejscu pobudowane zostały wiaty gospodarcze. W dalszej części skargi podnieśli natomiast , że w przedmiotowym budynku prowadzą działalność gospodarcza , która jest ważnym źródłem ich utrzymania. Podali , że w decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę były wymienione 2 budynki : letnia kuchnia i stary dom. Letnia kuchnia Jak i stary dom zostały rozebrane i dawno nie istnieją. Stary dom był budynkiem mieszkalno-gospodarczym , w części drewniany , w części murowany. Został rozebrany w 1974-74 r. Zarzucili też , że postanowienie zostało wydane bez przeprowadzenia właściwego postępowania wyjaśniającego. Zaginęły im dokumenty związane z pozwoleniem na budowę , dali się zastraszyć urzędnikom i przyznali fakty , które nie miały miejsca. W odpowiedzi na skargę Wojewoda S. podtrzymał dotychczasowe stanowisko. W uzupełnieniu dodał, że fakt, iż stary dom nie został rozebrany wynika z protokołu rozprawy z dnia [....].02.2001 r , ze szkicu sytuacyjnego stanowiącego załącznik do tego protokołu , treści zażalenia oraz załączonych zdjęć. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art.97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 pOz.1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi . Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Zgodnie z treścią art.3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania , nie będąc przy tym związanym granicami skargi / art. 134 ustawy/. Stosownie do treści art. 119 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Treść przepisu art. 121 była następująca : § l. Grzywna w celu przymuszenia może być nakładana kilkakrotnie w tej samej lub wyższej kwocie, z zastrzeżeniem § 4. § 2. Z zastrzeżeniem § 5 każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 5.000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej kwoty 25.000 zł. § 3.Grzywny nakładane wielokrotnie nie mogą łącznie przekroczyć kwoty 10.000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej - 100.000 zł. § 4. Jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa. § 5.Wysokość grzywny, o której mowa w § 4, stanowi, w przypadku obowiązku przymusowej rozbiórki budynku lub jego części, iloczyn powierzchni zabudowy budynku lub jego części objętego nakazem przymusowej rozbiórki i 1/5 ceny l m2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego, ustalonej przez ministra właściwego do spraw administracji publicznej do obliczania premii gwarancyjnej dla posiadaczy oszczędnościowych książeczek mieszkaniowych, obowiązującej w kwartale, w którym grzywna jest nakładana. Przez "przymusową rozbiórkę budynku lub jego części" rozumieć należy niewątpliwie obowiązek orzeczony w decyzji wydanej na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane , względnie art.37 ustawy z dnia 24 października 1974r - Prawo budowlane. Jeżeli natomiast w decyzji o pozwoleniu na budowę nałożono warunek rozbiórki obiektu budowlanego, to obowiązku tego nie można rozumieć jako "przymusowej rozbiórki", o jakiej mowa w art. 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Dlatego też przy wydaniu zaskarżonego, jak i poprzedzającego je postanowienia naruszony został przepis art. 121 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Natomiast zarzuty skarżących co do przedawnienia obowiązku, ewentualnie jego wykonania należy uznać za niezasadne. Obowiązek rozbiórki nie podlega przedawnieniu , a z materiałów zabranych w sprawie wynika , że nie został on wykonany. Stosownie do treści art. 145 § l pkt c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego też , na podstawie powołanego wcześniej przepisu i art. 135 ustawy orzeczono jak w punkcie I wyroku . O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 ustawy.