II SA/Kr 294/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 3 lutego 2012 r., znak: [...] w przedmiocie zwrotu podania postanawia: odrzucić skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] postanowieniem z 3 lutego 2012 r., znak: [...], na podstawie art. 66 § 3 w zw. z art. 123 § 1 kpa orzekło o zwrocie Z. S. podania z 22 stycznia 2012 r. stanowiącego "pozew o wypłatę odszkodowania w kwocie 700.000 zł plus odsetki". Postanowienie zawierało pouczenie o możliwości zwrócenia się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Pismem z 9 maja 2012 r., Z. S. wniósł, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na opisane wyżej postanowienie. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie z uwagi na niewyczerpanie przed wniesieniem skargi środków zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) zwanej dalej p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Jednym z podstawowych warunków dopuszczalności skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jakie służą stronie w postępowaniu przed organem administracji. W myśl bowiem art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 66 § 3 kpa zgodnie z którym jeżeli podanie wniesiono do organu niewłaściwego, a organu właściwego nie można ustalić na podstawie danych podania, albo gdy z podania wynika, że właściwym w sprawie jest sąd powszechny, organ, do którego podanie wniesiono, zwraca je wnoszącemu. Zwrot podania następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Stosownie natomiast do treści art. 127 § 3 w zw. z art. 144 kpa od postanowienia wydanego w pierwszej instancji przez samorządowe kolegium odwoławcze nie służy zażalenie, jednakże strona niezadowolona z postanowienia może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. W niniejszej sprawie skarżący nie wyczerpał przewidzianego przez ustawodawcę trybu zaskarżenia i mimo stosownego pouczenia w tym zakresie nie zwrócił się do organu o ponowne rozpoznanie sprawy. W świetle powyższego należy stwierdzić, że wniesienie skargi do sądu na postanowienie z 3 lutego 2012 r. jest niedopuszczalne i dlatego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skargę należało odrzucić.