II SA/Kr 296/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędziowie: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Asesor WSA Anna Kopeć po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 maja 2025 r. sprawy ze skargi M. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 16 stycznia 2025 r. znak SKO.Z/4100/172/2024 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę. Prezydent Miasta Krakowa postanowieniem z 18 listopada 2024 r., znak: GD-11.6642.728.2023 odmówił wydania zaświadczenia o treści, że nieruchomość położona w K. przy ul. K. obecnie oznaczona jako działka ewid. nr [...] obr. [...] jedn. ewid. K. , powstała z podziału działki [...], objęta została zakresem przedmiotowym zarządzenia nr 31 Naczelnika Dzielnicy K.-K. z 26 listopada 1976 r. w sprawie terenu budownictwa jednorodzinnego osiedla K. i jego podziału na działki budowlane (Dz.Urz. Rady Narodowej Miasta Krakowa z 31 grudnia 1976 r. nr 24 poz. 85), a więc że ww. nieruchomość znajdowała się na terenie przeznaczonym pod budownictwo jednorodzinne w ramach terenu osiedla K. i jego podziału na działki budowlane. Jako podstawę prawną postanowienia organ I instancji wskazał art. 219 w zw. z art. 217 i art. 218 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572), dalej: "K.p.a.". W uzasadnieniu postanowienia Prezydent wskazał, że 15 maja 2023 r. do organu I instancji wpłynął wniosek M. L., reprezentowanego przez radcę prawnego, o wydanie zaświadczenia o treści, że nieruchomość położona przy ul. K. w K. działka nr [...] powstała z podziału działki [...], objęta została zakresem przedmiotowym ww. zarządzenia nr 31, a więc, że nieruchomość poł. przy ul. K. (...) znajdowała się na terenie przeznaczonym pod budownictwo jednorodzinne w ramach terenu osiedla K. i jego podziału na działki budowlane. Wniosek został uzupełniony 22 maja 2023 r. ręcznym dopiskiem o treść: "dotyczy potwierdzenia, że działka nr [...] objęta była zakresem przedmiotowym § 1 wskazanego powyżej Zarządzenia nr 31". W uzasadnieniu wniosku wskazano, że treść ww. zarządzenia Naczelnika Dzielnicy z 26 listopada 1976 r. (§ 1 i 2) jest następująca: "Przeznacza się pod budownictwo jednorodzinne teren osiedla K. położony w dzielnicy K.-K., ograniczony al. P. , al. K. ul. Z. oraz obszarem Lasu [...] zwany dalej "terenem budowlanym". "Teren budowlany ustalony w § 1 dzieli się na działki budowlane zgodnie z projektem podziału stanowiącym załącznik nr 1 do zarządzenia." W toku postępowania organ przeprowadził wyszukiwanie wskazanego dokumentu w archiwum Wydziału Geodezji. Wskazał, że nie odnaleziono załącznika nr 1 do ww. zarządzenia nr 31. Oparł się zatem na rejestrach planu podziału nieruchomości pod budownictwo jednorodzinne na osiedlu K. (stan stary, stan nowy), które były wykonane w ramach opracowania geodezyjnego i kartograficznego [...] (dawne oznaczenia [...], [...]), przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego 2 lutego 1977 r. Organ wskazał, że według wskazanych dokumentów, w skład ustalonego terenu budowlanego weszły działki nr [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] jednostka ewidencyjna K. , natomiast działka nr [...] obręb [...] jednostka ewidencyjna K. o pow.0,0054 ha została wyłączona z ustalonego terenu budowlanego. M. L. wniósł zażalenie na ww. postanowienie I instancji z 18 listopada 2024 r., zarzucając, że treść załącznika nr 1 nie jest konieczna do wydania zaświadczenia, gdyż sama treść zarządzenia określa co jest terenem budowalnym, a nie załącznik. Ponadto zarzucił, że organ przywołał odnalezione rejestry planu podziału, które nie są źródłem prawa ani aktem stosowania prawa i nie mogły zmienić treści zarządzenia. Nie mogły więc doprowadzić do wyłączenia tej działki z terenu budowlanego. Skarżący wskazał ponadto, że decyzja Naczelnika Dzielnicy K. K. z 15 sierpnia 1978 r. przyznała odszkodowanie za nieruchomości przejęte na podstawie ww. zarządzenia nr 31. Zwrócił też uwagę, że działka nr [...] została wyłączona z "terenu osiedla", a nie z "terenu budowlanego", a więc nie została wyłączona z przejęcia jej na własność państwa. Podniósł, że zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego i zagrodowego oraz o podziale nieruchomości w miastach i osiedlach (Dz.U. z 1972 r. nr 27 poz. 192), cały teren wskazany w § 1 zarządzenia nr 31, wydanego na podstawie art. 2 ww. ustawy, do al. K. a więc również działka nr [...], objęty był zakresem przedmiotowym powołanego zarządzenia i stał się w konsekwencji własnością Skarbu Państwa. Zastosowanie wyjątku od tej zasady, poprzez pozostawienie własności poprzedniemu właścicielowi lub nadanie jej członkowi rodziny poprzedniego właściciela, wymagało zdaniem skarżącego wydania decyzji w tym przedmiocie, na podstawie art. 8 ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 2 ww. ustawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie postanowieniem z 16 stycznia 2025 r. znak: SKO.Z/4100/172/2024, na podstawie art. 219 w zw. z art. 217, art. 218 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 123, art. 126, art. 141 i art. 144 K.p.a., utrzymało w mocy opisane na wstępie postanowienie Prezydenta z 18 listopada 2024 r. W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji wskazał m.in., że sprawa była już wcześniej przedmiotem rozpoznania przez Kolegium i postanowieniem z 4 listopada 2024 r. znak SKO.Z/4100/119/2024 Kolegium uchyliło wydane poprzednio postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa z 29 maja 2023 r., znak: GD-11.6642.728.2023 i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy stwierdził m.in., że do wydania żądanego zaświadczenia pozyskanie treści zarządzenia jest konieczne. W ocenie Kolegium jednak organ I instancji nie podjął wystarczających czynności mających na celu odnalezienie wskazanego dokumentu i powinien poszukać tego dokumentu także w innych wydziałach urzędu miasta. W postępowaniu po orzeczeniu Kolegium organ I instancji zwrócił się do jednostek urzędu miasta o poszukiwanie w archiwach załącznika nr 1 zarządzenia nr 31 (pismo z 8 listopada 2024 r.) W odpowiedzi na pismo otrzymano następujące odpowiedzi: - Wydział Geogezji - Referat Archiwum PZGiK - Wydział Organizacji i Nadzoru - wskazał, że poszukiwane zarządzenie wraz z załącznikiem nie znajdowało się w archiwum, nie było również w Archiwum Narodowym w K. podczas pożaru, z czego wynika, że wskazane dokumenty nie były przekazane do archiwum, - Wydział Architektury i Urbanistyki - wskazał, że przechowywane w jego zasobach są dokumenty dotyczące prowadzonych postępowań i wydawanych decyzji administracyjnych, - Wydział Geodezji - Wydział Organizacji i Nadzoru - Oddział Zarządzania dokumentacją w UMK i Archiwum Zakładowe – wskazał, że wskazane dokumenty nie były przekazane do archiwum, - Wydział Skarbu Miasta - wskazał, że poszukiwany dokument nie znajduje się w zasobach tej jednostki, - Wydział Planowania Przestrzennego - wskazał, że w zasobach tej jednostki nie znajduje się załącznik nr 1 zarządzenia nr 31. Kolegium przywołało i wyjaśniło treść art. 217 i art. 219 K.p.a. Dalej wskazało, że z brzmienia zarządzenia Naczelnika z 26 listopada 1976 r. (§ 1 i §2) wynika, że treść załącznika nr 1 jest istotna w perspektywie rozstrzygnięcia o wydaniu przedmiotowego zaświadczenia. Treść zarządzenia bowiem wyraźnie odsyła do treści załącznika, który określa projekt podziału. Zakresem wniosku o wydanie zaświadczenia było nie tylko stwierdzenie, że dana działka była objęta przez wskazane zarządzenie Naczelnika, ale też, że działka znajdowała się na terenie przeznaczonym pod budownictwo jednorodzinne w ramach terenu osiedla K. i jego podziału na działki budowlane. Tym samym zdaniem Kolegium twierdzenia zawarte w zażaleniu, że treść załącznika nr 1 jest niepotrzebna, są bezpodstawne. Organ odwoławczy stwierdził, że Prezydent, zgodnie z wytycznymi Kolegium z postanowienia z 4 listopada 2024 r., przeprowadził szczegółowe poszukiwania dokumentu w różnych wydziałach urzędu miasta. W ramach niniejszego postępowania podjęte działania organ II instancji ocenił za wystarczające. Otrzymane odpowiedzi świadczą jednak o tym, że poszukiwany dokument nie znajduje się w zasobach. Organ w związku z tym organ nie dysponuje poszukiwanym dokumentem. Przywołując tezy z orzecznictwa i doktryny organ II instancji wskazał m.in., że w sytuacji, gdy organ nie posiada w prowadzonych rejestrach danych, które mogłyby stanowić podstawę wydania zaświadczenia stosownie do żądania wnioskodawcy, nie może wydać zaświadczenia żądanej treści. Dla braku możliwości potwierdzenia faktów lub stanu prawnego nie mają przy tym znaczenia przyczyny, dla których organ nie znajduje się w posiadaniu określonych danych, brak ten nie obliguje również organu do prowadzenia postępowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia faktów czy stanu prawnego. Kolejno organ II instancji stwierdził, że zaświadczenie dotyczy danych organu znajdujących się w jego ewidencji, zbioru dokumentów lub zbioru danych utrwalanych innymi technikami. Zatem nie jest dopuszczalne tworzenie na użytek jedynie tego postępowania materiałów dowodowych, czy też kompletowanie w tym postępowaniu materiału dowodowego, mającego służyć wydaniu zaświadczenia określonej treści. Treść zaświadczenia ma opierać się na materiale zastanym istniejącym w posiadaniu organu w chwili złożenia danego wniosku o wydanie zaświadczenia. W przypadku braku dokumentów potwierdzających określone okoliczności, organ winien wydać postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia. Również w doktrynie podkreśla się, że przesłanką postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia jest stwierdzenie przez organ braku odpowiednich danych. Dalej Kolegium zwróciło uwagę, że w orzecznictwie wyrażany jest pogląd, iż zaświadczenie nie przyznaje, nie stwierdza, nie uznaje uprawnień ani obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zaświadczenie potwierdza jedynie informacje posiadane przez organ, przy czym poświadczane informacje muszą być oczywiste i bezspornie wynikać z prowadzonych przez organ rejestrów, ewidencji, czy innych będących w jego posiadaniu danych. Istota zaświadczenia sprowadza się do tego, że nie rozstrzyga ono o żadnych prawach lub obowiązkach, nie może również tworzyć nowej sytuacji prawnej, ani nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Zaświadczenie nie może rozstrzygać czegokolwiek - żadnej sprawy, nie ma charakteru prawotwórczego ani interpretacyjnego. Kolejno organ II instancji nie zgodził się z twierdzeniem zawartym w zażaleniu, że treść załącznika nie jest istotna i nie jest potrzebna do wydania zaświadczenia. Z treści zarządzenia wynika bowiem wyraźnie, że teren budowlany dzieli się na działki budowlane zgodnie z projektem podziału stanowiącym załącznik nr 1. Skoro zatem wnioskodawca wnosił o wydanie zaświadczenia o treści, że działka [...] powstała z podziału działki nr [...], objęta została zakresem przedmiotowym zarządzenia nr [...], a więc że ww. nieruchomość znajdowała się na terenie przeznaczonym pod budownictwo jednorodzinne w ramach terenu osiedla K. i jego podziału na działki budowlane, to konieczne do poświadczenia tego faktu jest zweryfikowanie treści wskazanego załącznika do zarządzenia. Następnie Kolegium stwierdziło, że w trakcie postępowania organ I instancji, zgodnie ze wskazaniami Kolegium przy uchyleniu poprzednio wydanego postanowienia, przeprowadził poszukiwanie wskazanego dokumentu w ramach innych jednostek. Organ II instancji podkreślił, że zakres postępowania wyjaśniającego w koniecznym zakresie, o którym mowa w art. 218 § 2 K.p.a., jest wąski. Dopuszczalność przeprowadzenia przez organ postępowania wyjaśniającego tylko w koniecznym zakresie, o którym mowa w art. 218 § 2 K.p.a., oznacza, że może ono odnosić się do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca. Zdaniem Kolegium organ I instancji wywiązał się z obowiązku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w koniecznym zakresie, wynikającego z art. 218 § 2 K.p.a., a także wypełnił czynności wskazane przez Kolegium we wcześniej wydanym orzeczeniu. Zwrócenie się do kilku jednostek organizacyjnych w ramach urzędu miasta z pytaniem, czy są one w dyspozycji poszukiwanego dokumentu, organ II instancji uznał za wypełnienie tych obowiązków. Jak wynika z przeprowadzonego poszukiwania, jednostki te nie są w posiadaniu poszukiwanego dokumentu. Jak wskazano powyżej, rolą organu nie jest tworzenie dokumentów na potrzeby wydania zaświadczenia. Skoro zatem brak w zasobach organu poszukiwanego dokumentu, to konieczne było wydanie postanowienia odmownego. Odnosząc się natomiast do zarzutów zażalenia dotyczących oparcia się przez organ o rejestry planu podziału nieruchomości opracowanymi w ramach opracowania geodezyjnego i kartograficznego [...] organ II instancji wskazał, że są one bezpodstawne w perspektywie wykładni art. 218 § 1 K.p.a. Ustawodawca nie wskazał w odpowiednich przepisach K.p.a., że zakres dokumentów, w oparciu o które wydaje się zaświadczenia, obejmuje tylko źródła prawa, w szczególności źródła prawa powszechnie obowiązującego wynikające z art. 87 ust. 1 Konstytucji, czy akty stosowania prawa. Zatem wykluczanie dokumentów w postaci rejestrów jest nieuprawnione. Zgodnie z art. 218 K.p.a. organ mógł skorzystać z tego rodzaju dokumentu, tj. rejestru planu podziału nieruchomości. Nawet expressis verbis w art. 218 K.p.a. rejestry zostały wskazane. Stąd też skorzystanie przez organ z rejestru planu podziału nieruchomości jako dokumentu pozostającego w jego dyspozycji było uprawnione. Jeśli z treści tego dokumentu wynikały okoliczności przeciwne z żądaną przez wnioskodawcę treścią zaświadczenia - a tak było zdaniem Kolegium w przedmiotowej sprawie - to organ I instancji prawidłowo odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. Za niezasadny organ II instancji uznał też zarzut związany z tym, że treść innych dokumentów nie mogła modyfikować treści zarządzenia nr 31. Jak wskazano w treści zażalenia, już treść decyzji z 15 sierpnia 1978 r. Naczelnika Dzielnicy K.-K., obejmowała wskazanie, że działka nr [...] była wyłączona z "terenu osiedla". Również na taką okoliczność powołuje się organ I instancji, który wskazuje, że przedmiotowa działka została wyłączona z ustalonego terenu budowlanego. W zażaleniu wskazano, że decyzja mówi o wyłączeniu "z terenu Osiedla", a nie "z terenu budowlanego". Nie jest to jednak zdaniem Kolegium trafna konkluzja. Według organu II instancji, sformułowanie § 1 ww. zarządzenia świadczy o tym, że to teren osiedla K. jest zwany dalej terenem budowlanym, a więc, że między określeniem "teren osiedla K. a "teren budowlany", należy postawić znak równości. Nie ma powodów, aby traktować któreś z tych określeń jako węższe lub szersze od drugiego. Tym samym konkluzja zawarta w zażaleniu, że wyłączenie z terenu osiedla K. jest czymś innym, niż wyłączenie z terenu budowlanego, jest nieuprawniona. Podsumowując, według organu II instancji weryfikacja okoliczności dotyczących działki nr [...] w oparciu o dokumenty znajdujące się w dyspozycji organu, tj. rejestry planu podziału nieruchomości, była prawidłowa, zgodna z art. 218 K.p.a. Zatem na podstawie art. 219 K.p.a. konieczne było wydanie postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia żądanej treści, co też organ uczynił. M. L., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł na powyższe postanowienie Kolegium z 16 stycznia 2025 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zaskarżając je w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia I instancji, a także o zasądzenie od Kolegium na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 217-219 K.p.a., a także błędne uznanie: 1) dokonane z naruszeniem § 1 i 2 zarządzenia nr 31, że organ nie może wydać zaświadczenia, bowiem nie dysponuje załącznikiem nr 1 do ww. zarządzenia, podczas gdy załącznik nr 1 zawiera jedynie projekt podziału terenu budowlanego wskazanego w § 1 zarządzenia na konkretne działki budowlane, a nie określenie (opis) granic terenu budowlanego objętego zarządzeniem, i określenie (kompletny opis) granic terenu objętego zarządzeniem, tj. "terenu budowlanego", ustalony i zawarty jest natomiast w treści § 1 ww. zarządzenia (to że jest tam ustalony potwierdza w szczególności treść § 2 zarządzenia) i zaświadczenie może i powinno być wydane na podstawie treści § 1 ww. zarządzenia, a nie wskazanego załącznika; 2) że organ nie posiada danych wystarczających dla wydania zaświadczenia, podczas, gdy wydanie wnioskowanego zaświadczenia jest możliwe w oparciu o identyfikację działki, której dotyczyć ma zaświadczenie (a która - co organ może stwierdzić na podstawie dostępnych organowi danych - znajduje się w granicach konkretnie opisanego w § 1 ww. zarządzenia terenu budowlanego) i o samą treść zarządzenia; 3) że dla wydania wnioskowanego zaświadczenia niezbędne jest zweryfikowanie treści załącznika nr 1 do ww. zarządzenia nr 31, z uwagi na to, iż działka [...] powstała z podziału działki [...], podczas gdy stwierdzenie, że działka obecnie oznaczona jako [...] (powstała z podziału działki [...]) znajduje się w granicach terenu objętego zarządzeniem, nie wymaga sięgania do ww. załącznika; organ może bowiem na podstawie dostępnych organowi materiałów zweryfikować gdzie znajdowała się działka [...] i stwierdzić, że znajdowała się ona w granicach wspomnianego wyżej terenu budowlanego opisanego w § 1 ww. zarządzenia, jak również może na podstawie dostępnych materiałów stwierdzić, że działka [...] powstała z podziału w/w działki [...] i że znajduje się w granicach tak podzielonej działki; w konsekwencji organ ma wystarczające dane do stwierdzenia (zaświadczenia), że tak powstała działka [...] znajduje się w granicach ww. terenu budowlanego (w granicach którego znajdowała się działka [...]); 4) że organ mógł odmówić wydania wnioskowanego zaświadczenia powołując się na rejestry planu podziału nieruchomości, podczas gdy, skoro to wskazany zapis § 1 ww. zarządzenia nr 31 decyduje o tym, co jest "terenem budowlanym" w rozumieniu przedmiotowego zarządzenia, to nie mają w tym zakresie żadnego znaczenia żadne rejestry planu podziału nieruchomości; nie chodzi przy tym o to, że wydając zaświadczenie organ nie może oprzeć się na danych innych niż źródła prawa (oczywiście bowiem organ może to zrobić i skarżący takiego zarzutu nie formułował), ale o to, że skoro owe przywoływane przez organ rejestry planu podziału nieruchomości są sprzeczne ze wskazanym źródłem prawa miejscowego, tj. zarządzeniem nr [...], to nie mogą one stanowić podstawy do odmowy wydania zaświadczenia (bo nie mają one żadnego prawnego znaczenia); 5) że działka nr [...] wyłączona została z "terenu budowlanego", o którym mowa w § 1 zarządzenia nr [...], z powołaniem się na decyzję Naczelnika Dzielnicy K.-K. z 15 sierpnia 1978 r. znak DZGT.8223-1/23/78 i w tym zakresie w szczególności błędne uznanie, iż zawarte w tej decyzji sformułowanie o wyłączeniu działki [...] z "z terenu Osiedla" oznaczać ma, iż działka ta wyłączona została z "terenu budowlanego", a więc, że wskazany w ww. zarządzeniu "teren budowlany" jest rzekomo tożsamy z "terenem Osiedla", o którym mowa w ww. decyzji z 15 sierpnia 1978 r., podczas gdy pojęcia te nie są tożsame, potwierdzeniem czego jest nie tylko treść § 1 zarządzenia, ale i ww. decyzji, z której wynika, że na podstawie wskazanego zarządzenia nr 31 doszło do przejęcia na własność Państwa m.in. działki [...], w związku z czym m.in. za tę działkę ustalono odszkodowanie dla jej poprzedniego właściciela; skoro więc zgodnie z powołaną decyzją za przejęcie tej działki na mocy wskazanego zarządzenia nr 31 w decyzji tej ustalono odszkodowanie dla właścicieli tej działki, to działka ta nie mogła być wyłączona z podlegającego przejęciu na rzecz Skarbu Państwa "terenu budowlanego"; rozumowanie jakie prezentuje organ prowadzi do błędnego wniosku, iż działki tej nie przejęto na rzecz Skarbu Państwa na mocy wskazanego zarządzenia, ale ustalono za nią odszkodowanie dla właścicieli tej działki za jej przejęcie na rzecz Skarbu Państwa; rozumowanie takie jest zdaniem skarżącego oczywiście błędne, a jego wadliwość potwierdza, iż wadliwa jest wykładnia pojęcia "teren Osiedla" zawartego w decyzji z 15 sierpnia 1978 r. i wadliwe jest utożsamienie tego pojęcia z pojęciem "terenu budowlanego", o którym mowa w § 1 ww. zarządzenia nr 31. W uzasadnieniu zarzutów i wniosków skargi powtórzono argumentację z zażalenia i podniesiono m.in., że Dla porządku skarżący przypomniał, że wnioskodawca nie wnosił o wydanie zaświadczenia w oparciu o powołane przez organ rejestry, ale o treść zarządzenia nr 31. Odmowa więc wydania żądanego zaświadczenia z powołaniem sią na rejestry planu podziału nieruchomości sprzeczne z treścią zarządzenia nr 31 jest więc również i z powyższych przyczyn bezpodstawna. Uzasadniając natomiast zarzut utożsamienia "terenu budowlanego" z "terenem Osiedla", o którym mowa w ww. decyzji z 15 sierpnia 1978 r., skarżący podniósł, że brzmienie § 1 zarządzenia nr 31 wskazuje po pierwsze, że jedynie część terenu osiedla K. ograniczona w sposób wskazany w tym paragrafie została przejęta na rzecz Państwa i jedynie taka część osiedla K. była "terenem budowlanym". Po drugie, wyraźnie w rozumieniu tego przepisu "teren budowlany" jest pojęciem innym niż pojęcie "teren osiedla", albowiem w skład terenu budowlanego wchodzi w szczególności pewien obszar Lasu [...], nie będący "terenem osiedla". Skarżący dodał, że pojęcie "teren budowlany" jest pojęciem zdefiniowanym w art. 2 ww. ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. o terenach budownictwa jednorodzinnego (...), a więc w przepisie, który stanowił podstawę wydania zarządzenia nr 31, i ani decyzją administracyjną, ani w niniejszym postępowaniu nie można dowolnie kształtować jego znaczenia i utożsamiać go z "terenem Osiedla". Zauważył również, że zgodnie z art. 1 ww. ustawy, teren pod budownictwo jednorodzinne wyznaczony miał być w mieście lub osiedlu. To w miastach i osiedlach miały być budowane m.in. domy jednorodzinne i małe domy mieszkalne, a więc realizowane tak zdefiniowane budownictwo jednorodzinne. Wynika to również z innych przepisów powołanej ustawy, w tym z art. 4, który przewidywał, że projekt uchwały o ustaleniu terenu budowlanego i jego podziale na działki podlega wyłożeniu do publicznego wglądu na okres 6 tygodni równocześnie w siedzibie prezydium właściwej powiatowej rady narodowej i w siedzibie prezydium właściwej rady narodowej miasta, osiedla lub gromady. Projekt ustalający teren budownictwa jednorodzinnego dotyczył więc już istniejących osiedli, z których taki teren budowlany miał zostać dopiero wydzielony. Skarżący dodał, że w powołanej ustawie z dnia 6 lipca 1972 r. nigdzie nie przewidziano, iż w oparciu o jej przepisy następować ma tworzenie osiedli i nie ma w niej podstawy do wydania zarządzenia w takim przedmiocie. Zarządzenie nr 31 nie tworzyło więc osiedla, ale przeznaczało ściśle tam określony teren miasta lub osiedla pod budownictwo jednorodzinne. Osiedle nie było więc terenem budowlanym w rozumieniu powołanej ustawy, lecz było administracyjnie wyodrębnioną istniejącą już jednostką, administracyjnym obszarem miasta o wcześniej określonych granicach, w którym miał zostać wydzielony "teren budowlany". "Teren budowlany" nie był więc żadnym synonimem osiedla ale był terenem administracyjnym, który w całości lub w części (jak w tym przypadku) był przeznaczany do przejęcia przez Państwo zgodnie z art. 5 ust. 2 powołanej ustawy (a więc był terenem objętym wywłaszczeniem) - a granice tego przeznaczenia były wyznaczone stosownym zarządzeniem (w tym przypadku w § 1 zarządzenia nr 31). Stanowisko powyższe skarżący poparł analizą treści § 1 zarządzenia nr 29 przeznaczającego pod budownictwo jednorodzinne teren osiedla B.-P., położony w dzielnicy K.-K., ograniczony od wschodu ul. K. i terenem specjalnym, od północy torami kolejowymi, od zachodu ul. W. i od południa ul. B. zwany dalej "terenem budowlanym". Dalej skarżący podniósł, że z ww. zapisu zarządzenia nr 29 jasno wynika, że przeznacza się pod budownictwo jednorodzinne teren już istniejącego osiedla, a rzut oka na mapę potwierdza, iż tak opisany teren to jedynie niewielka część osiedla, na którym, poza "terenem budowlanym" tam opisanym znajdują się istniejące do dzisiaj bloki mieszkalne z wielkiej płyty (...) Zdaniem skarżącego zarządzenia Naczelnika, w tym zarządzenie nr 31, nie tworzyły więc osiedli, ale w istniejących osiedlach tworzyły tereny budownictwa jednorodzinnego, wydzielając z tych osiedli takie tereny. Brak jest więc podstaw do zrównywania "terenu Osiedla" z "terenem budowlanym", jak to błędnie uczyniło Kolegium. Teren budowlany jest bowiem jedynie częścią osiedla K. wskazanego w zarządzeniu nr 31, a ponadto obejmuje również teren w ogóle nie będący częścią osiedla. Według skarżącego już powyższe potwierdza, iż brak jest podstaw do twierdzenia, że wyłączenie działki [...] z "terenu Osiedla" oznacza wyłączenie tej działki z "terenu budowlanego", o którym mowa w zarządzeniu nr [...]. Następnie skarżący wskazał, że potwierdzeniem stanowiska, iż działka [...] nie została wyłączona z "terenu budowlanego", o którym mowa w zarządzeniu nr [...] jest również to, iż ww. decyzją Naczelnika Dzielnicy K.-K. z 15 sierpnia 1978 r. ustalono odszkodowanie za nieruchomości wskazane w tej decyzji przejęte na podstawie ww. zarządzenia nr 31. Z decyzji tej wynika, że na podstawie wskazanego zarządzenia nr 31 doszło do przejęcia na własność Państwa m.in. działki [...], w związku z czym m.in. za tę działkę ustalono odszkodowanie dla jej poprzedniego właściciela. Z kolei zgodnie z art. 5 ust. 2 ww. ustawy z dnia 6 lipca 1972 r. - cały teren przedmiotowo wskazany w § 1 zarządzenia nr 31, wydanym na zasadzie art. 2 tej ustawy - do Al. K. , a więc również poz. powołana działka nr [...], objęty był zakresem przedmiotowym powołanego zarządzenia i stał się w konsekwencji własnością Skarbu Państwa. Wyjątki od tej zasady wymagały wydania odrębnej decyzji administracyjnej w tym przedmiocie, co również wynika wprost i jasno z art. 5 ust. 2 oraz z art. 8 ust. 6 ww. ustawy. O wyłączeniu więc z obszaru przejęcia przez Skarb Państwa mogła stanowić sentencja odrębnej decyzji wydanej w tym przedmiocie, a więc w przedmiocie zachowania własności przez poprzedniego właściciela lub w przedmiocie nadania własności członkowi rodziny poprzedniego właściciela, na podstawie art. 8 ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 2 powołanej ustawy. Zdaniem skarżącego, skoro więc istnieje orzeczenie administracyjne potwierdzające upaństwowienie działki [...] (jest nim zarządzenie nr 31), i nie istnieje żadna decyzja administracyjna orzekająca (w sentencji) o tym, iż działka [...] została z tego upaństwowienia wyłączona poprzez orzeczenie o tym, iż poprzedni właściciel zachowa jej własność lub poprzez nadanie jej własności rodzinie poprzedniego właściciela, zasadne jest stanowisko wnioskodawcy, że działka [...] objęta była zakresem przedmiotowym § 1 zarządzenia nr 31 i zasadny jest jego wniosek o wydanie zaświadczenia tę okoliczność potwierdzającego. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje rozważania zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935), dalej "P.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji/postanowienia z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej/jego wydania. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 P.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 P.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 P.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 P.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Zgodnie natomiast z treścią art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Niniejsza sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zaskarżone postanowienie należy do jednej z wymienionych kategorii, dlatego też sprawa została skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym, bez wyznaczania rozprawy. Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. W niniejszej sprawie skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, wystąpił do organu administracji z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o określonej, opisanej na wstępie niniejszego uzasadnienia treści. Organy odmówiły wnioskodawcy wydania ww. zaświadczenia, jako podstawę prawną wskazując m.in. art. 219 K.p.a. Istotą sporu w tej sprawie jest zatem, czy organ administracji zasadnie odmówił wnioskodawcy wydania żądanego zaświadczenia. Dla wyjaśnienia kontekstu sprawy warto zauważyć, że sporna działka nr [...], o zaświadczenie statusu której toczy się spór, to kilkumetrowy pas użytkowany jako droga/zjazd, oddzielający działkę drogową nr [...] (ul. K. od wewnętrznej drogi dojazdowej (działka nr [...]), zapewniającej dostęp do drogi publicznej i dojazd właścicielom kilku działek zabudowanych domami jednorodzinnymi, w tym skarżącemu (działka nr [...]). Z akt sprawy wynika także, że w 2013 r. skarżącemu i innym mieszkańcom ww. zabudowanych działek, jako uprawnionym, Sąd Okręgowy w K. Wydział II Cywilny Odwoławczy stwierdził zasiedzenie służebności przejazdu i przechodu po ww. działce nr [...]. Omawiając mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 217 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. W myśl § 2 tego przepisu zaświadczenie wydaje się w oparciu o dwie odrębne przesłanki: pkt 1 - jeżeli przepis prawa wymaga potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego lub pkt 2 - gdy osoba ubiegająca się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Jeśli chodzi o drugi przypadek, który ma miejsce w niniejszej sprawie, organ administracji obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 K.p.a.). Organ administracji może przed wydaniem zaświadczenia przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 K.p.a.). Prowadzenie takiego postępowania wyjaśniającego opierać się może jedynie na danych zawartych w posiadanej przez organ dokumentacji. Zatem postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym. Należy podkreślić, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń nie jest postępowaniem administracyjnym, jakiego dotyczy art. 1 pkt 1 K.p.a. (tzw. postępowanie jurysdykcyjne, orzecznicze), a jedynie ma charakter administracyjny z uwagi na organy je stosujące i na jedną z prawnych form działania administracji, do których się ono odnosi. Przepisy Działu VII K.p.a. "Wydawanie zaświadczeń" stanowią rodzaj uproszczonego postępowania administracyjnego, w którym nie prowadzi się postępowania dowodowego w trybie przepisów Działu II (Rozdziału 4) K.p.a. Zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego, nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Nie jest zatem dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych niewynikających z prowadzonej przez organ ewidencji, rejestrów, bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (por. prawomocny wyrok WSA we Wrocławiu z 24 kwietnia 2024 r., sygn. III SA/Wr 316/23, LEX nr 3718368). Zaświadczenia są aktami, które potwierdzają istnienie uprawnień lub obowiązków określonych uprzednio indywidualnym aktem prawnym. Nie są więc zaświadczenia aktami administracyjnymi lecz czynnościami faktycznymi, gdyż nie są oświadczeniami woli lecz oświadczeniami wiedzy. Istota zaświadczenia sprowadza się zatem do tego, że nie rozstrzyga ono o żadnych prawach lub obowiązkach, nie może również tworzyć nowej sytuacji prawnej, ani nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Zaświadczenie nie może rozstrzygać czegokolwiek - żadnej sprawy, nie ma charakteru prawotwórczego ani interpretacyjnego (np. wykładni przepisów prawa). (por. prawomocny wyrok WSA w Gliwicach z 24 listopada 2017 r., sygn. II SA/GI 814/17, LEX nr 2422825). Podkreślić też należy, iż wydanie zaświadczenia jest czynnością materialno–techniczną. Zaświadczenie nie przyznaje, nie stwierdza, nie uznaje uprawnień ani obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zaświadczenie potwierdza jedynie informacje posiadane przez organ, przy czym poświadczane informacje muszą być oczywiste i bezspornie wynikać z prowadzonych przez organ rejestrów, ewidencji, czy innych będących w jego posiadaniu danych. W sprawach o wydawanie zaświadczeń nie chodzi w zasadzie o stosowanie normy materialnej. Zaświadczenie może bowiem zmieniać sytuację faktyczną strony, np. dostarczać jej środek dowodowy, nie zmienia jednak zakresu jej praw i obowiązków, nie wywołuje bezpośrednio żadnych skutków materialnych, choć może mieć wpływ na realizację niektórych praw i obowiązków. Może ono np. wywołać skutki prawne przez to, że będzie stanowić dowód w postępowaniu wyjaśniającym, jako rodzaj dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 K.p.a. (por. wyrok WSA w Krakowie z 13 maja 2014 r., sygn. II SA/Kr 445/14, LEX nr 1467866) Postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia może zatem zakończyć się wydaniem zaświadczenia dotyczącego stanu fatycznego lub stanu prawnego, którego potwierdzenia żąda osoba zainteresowana, albo odmową wydania zaświadczenia w ogóle, np. z powodu braku podstaw prawnych do jego wydania albo niestwierdzenia po stronie wnioskodawcy interesu prawnego, albo odmową wydania zaświadczenia o żądanej treści. Stosownie do art. 219 K.p.a. odmowa wydania zaświadczenia przybiera formę postanowienia. Biorąc zaś pod uwagę fakt, iż jest to postanowienie zaskarżalne, powinno być wydane w formie pisemnej i zawierać elementy rozstrzygnięcia zaskarżalnego, tj. uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie o środku zaskarżenia. Wskazane bowiem w uzasadnieniu faktycznym powody odmowy wydania zaświadczenia w połączeniu z uzasadnieniem prawnym składają się na zajęte przez organ stanowisko w sprawie, wyjaśniają powody takiego, a nie innego rozstrzygnięcia sprawy. Stanowią również dla strony podstawę do polemiki z argumentami organu, a jednocześnie pozwalają na kontrolę prawidłowości takiego rozstrzygnięcia. Należy zauważyć, jak słusznie wskazał organ II instancji, że w sytuacji, gdy organ nie posiada w prowadzonych rejestrach danych, które mogłyby stanowić podstawę wydania zaświadczenia stosownie do żądania wnioskodawcy, oczywistym jest, że nie może wydać zaświadczenia żądanej treści. Dla braku możliwości potwierdzenia faktów lub stanu prawnego nie mają przy tym znaczenia przyczyny, dla których organ nie znajduje się w posiadaniu określonych danych. Brak ten nie obliguje również organu do prowadzenia postępowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia faktów czy stanu prawnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 kwietnia 2018 r., sygn. II GSK 2579/16, LEX nr 2501205) Zaświadczenie dotyczy danych organu znajdujących się w jego ewidencjach, zbiorach dokumentów lub danych utrwalanych innymi technikami. Nie jest dopuszczalne tworzenie na użytek jedynie postępowania zaświadczeniowego materiałów dowodowych, czy też kompletowanie w tym postępowaniu materiału dowodowego, mającego służyć wydaniu zaświadczenia określonej treści. Treść zaświadczenia ma opierać się na posiadanych przez organ wcześniej ewidencjach, rejestrach czy zbiorach danych. Zatem ma opierać się na materiale zastanym istniejącym w posiadaniu organu w chwili złożenia danego wniosku o wydanie zaświadczenia. W przypadku braku dokumentów potwierdzających określone okoliczności, organ winien wydać postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia. Przesłanką postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia jest stwierdzenie przez organ braku odpowiednich danych (K. Klonowski [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. III, red. H. Knysiak-Sudyka, Warszawa 2023, art. 219). Dodatkowo warto zaznaczyć, że zakres postępowania wyjaśniającego w koniecznym zakresie, o którym mowa w art. 218 § 2 K.p.a., musi być wąski. Dopuszczalność przeprowadzenia przez organ postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 218 § 2 K.p.a. - tylko w koniecznym zakresie oznacza, że może ono odnosić się do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca. Postępowanie wyjaśniające spełnia jedynie pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia, a jego przedmiotem powinno być ustalenie, jakiego rodzaju ewidencje, rejestry i inne zbiory danych mogą zawierać żądane przez wnioskodawcę okoliczności i ustalenie ich dysponentów (por. wyrok NSA z 14 marca 2019 r. sygn. I OSK 1225/17, LEX nr 2642582). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że z przedłożonych Sądowi akt administracyjnych, a przede wszystkim z wniosku o wydanie zaświadczenia, wynika interes prawny wnioskodawcy w ubieganiu się o zaświadczenie. Wnioskodawca w jasny sposób wskazał, że żądane zaświadczenie potrzebne jest mu celem założenia księgi wieczystej dla nieruchomości i ujawnienia w niej wskazanej służebności. Sąd jednak podziela stanowisko Kolegium, że odmowa wydania zaświadczenia była uzasadniona, ze względu na stwierdzenie przez organ I instancji braku dokumentu mogącego być podstawą faktyczną takiego zaświadczenia (załącznik nr 1 do zarządzenia nr 31). Wbrew bowiem stanowisku skarżącego, rację ma Kolegium, że wobec wyraźnego odesłania w treści § 2 zarządzenia nr 31 do planu podziału, stanowiącego załącznik nr 1, treść tego dokumentu należało uznać za kluczową w perspektywie wydania zaświadczenia, stąd też konieczne było podjęcie jego poszukiwania. Ze względu na ww. treść zarządzenia nr 31, nie można zgodzić się ze skarżącym, że oczywiste jest, iż dla stwierdzenia stanu żądanego przez wnioskodawcę wystarczy zidentyfikować działkę, której dotyczyć ma zaświadczenie i odczytać treść wskazanego wyżej zapisu § 1 zarządzenia nr 31. Mimo tego bowiem, że częściowo zasadnie skarżący zarzucił organom nieuprawnione utożsamienie "terenu budowlanego" z "terenem osiedla", ww. błędne ustalenie organów nie ma wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia. Fakt bowiem, że zgodnie z ustawą z dnia 6 lipca 1972 r., zarządzeniem nr 31 wyłączono część osiedla K. (a nie całe osiedle) na teren budowlany pod zabudowę jednorodzinną, nie świadczy o statusie działki nr [...]. Z kolei wbrew argumentacji skarżącego, z treści § 1 ww. zarządzenia nr [...] nie wynika, że oprócz terenów części osiedla ograniczonych al. P. , al. K. i ul. Z. w skład terenu budowlanego wchodzi część Lasu W. . Przeciwnie, Las [...], obok ww. dróg, jest wymieniony jedynie jako teren ograniczający opisywany obszar wraz z ww. ulicami. Odnośnie zaś zarzutów oparcia się przez organy na rejestrach planu podziału nieruchomości pod budownictwo jednorodzinne na osiedlu K. (stan stary, stan nowy), które były wykonane w ramach opracowania geodezyjnego i kartograficznego [...] (dawne oznaczenia [...], [...]), przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego 2 lutego 1977 r., Sąd stwierdza ich bezzasadność, aczkolwiek z innych przyczyn niż wskazywały organy. Jakkolwiek bowiem biorąc pod uwagę ramy postępowania zaświadczeniowego, Sąd nie podziela stanowiska organu I instancji, że zgormadzone rejestry potwierdzają, iż działka nr [...] o pow.0,0054 ha została wyłączona z ustalonego terenu budowlanego, tak również przede wszystkim ze względu na brak odnalezienia załącznika nr 1, nie było możliwe obecnie stwierdzenie w trybie zaświadczeniowym, że działka ta znajdowała się na terenie przeznaczonym pod budownictwo jednorodzinne w ramach terenu osiedla K. i jego podziału na działki budowlane. Innymi słowy, choć ww. rejestry nie przesądzają same z siebie automatycznie o bezzasadności wniosku skarżącego, to są to dokumenty, które organ I instancji słusznie sprawdził, poszukując możliwości potwierdzenia żądanej przez wnioskodawcę treści. Organ I instancji wywiązał się przy tym w wystarczający sposób z nałożonych nań obowiązków staranności działania wynikającego z art. 218 § 2 K.p.a., biorąc pod uwagę wąski zakres dopuszczalnego postępowania wyjaśniającego. Prezydent zwrócił się bowiem do jednostek organizacyjnych w ramach urzędu miasta w poszukiwaniu przedmiotowego załącznika (k. 1-6 akt adm. II instancji). Uzyskano odpowiedzi, że jednostki te szukanym załącznikiem nie dysponują, nie miały go też w przeszłości. Skoro zatem stwierdzono brak w zasobach organu poszukiwanego dokumentu, to konieczne było wydanie postanowienia odmownego (por. wyrok NSA z 2 grudnia 2014 r., sygn. I OSK 1779/13, LEX nr 1771924, prawomocny wyrok WSA w Krakowie z 28 czerwca 2019 r., sygn. II SA/Kr 294/19, LEX nr 2723909). W świetle powyższego należy stwierdzić, że organy w tej sprawie, zajmując prawidłowe stanowisko, zasadnie odmówiły wnioskodawcy wydania zaświadczenia, nie naruszając art. 217 ani art. 218 K.p.a. Postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia ma charakter formalny, kończy postępowanie administracyjne zainicjowane wnioskiem o wydanie zaświadczenia określonej treści, którego organ nie może wydać ze względu na niemożność potwierdzenia określonego stanu faktycznego, którego żąda wnioskodawca, a który nie wynika z materiału dowodowego będącego w dyspozycji organu - jak w niniejszej sprawie (por. wyrok WSA w Warszawie z 15 kwietnia 2014 r., sygn. IV SA/Wa 306/14). Na marginesie Sąd podkreśla, że ze względu na zakres niniejszej sprawy, wyznaczony materialnoprawną podstawą zaskarżonego postanowienia, nie może się wypowiadać w podnoszonych przez strony postępowania zagadnieniach skuteczności i zakresu wywłaszczenia dokonanego w latach 70-tych i własności spornej działki. Uznając zatem, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji nie zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania w zakresie wyżej opisanym, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.