II SA/Kr 3/19

Dnia 1 kwietnia 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. F. na postanowienie Wojewody [...] z dnia 20 czerwca 2018 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie o zwrot nieruchomości postanawia odrzucić skargę. Skarżący A. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę zatytułowaną jako "uzupełnienie skargi", podając w jej treści znak sprawy prowadzonej przez Wojewodę, jako [...]. Skarga ta została wniesiona w dniu 3 grudnia 2018 r. (data stempla pocztowego) i zakwalifikowana przez organ jako skarga na postanowienie Wojewody z dnia 20 czerwca 2018 r. (znak: [...]) w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie o zwrot nieruchomości. Z uwagi na niejednoznaczną treść przedmiotowej skargi, w wykonaniu zarządzenia z dnia 11 lutego 2019 r., pismem z dnia 12 lutego 2019 r. wezwano skarżącego do sprecyzowania czy wnosi skargę na postanowienie Wojewody z dnia 20 czerwca 2018 r., znak: [...], czy też wnosi skargę na bezczynność Wojewody, a jeśli jest to skarga na bezczynność to o sprecyzowanie także jakiego postępowania dotyczy – w terminie 7 dni pod rygorem uznania, że składa skargę na postanowienie Wojewody z dnia 20 czerwca 2018 r., znak: [...]. Wezwanie to zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 25 lutego 2019 r., jednak w zakreślonym do tego terminie skarżący nie odpowiedział na powyższe wezwanie. Prawomocnym wyrokiem z dnia 14 września 2018 r. (sygn. akt II SA/Kr 1008/18) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę A. F. na postanowienie Wojewody z dnia 20 czerwca 2018 r. (znak: [...]) w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie o zwrot nieruchomości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.– dalej: p.p.s.a.), Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Stosownie natomiast do treści art. 171 p.p.s.a. wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się przy tym, że prawomocne osądzenie sprawy (res iudicata) oznacza, że dana sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez sąd administracyjny, w następstwie którego zapadło prawomocne orzeczenie, wywierające ten skutek, że sprawa ta nie może już być przedmiotem ponownego postępowania sądowego, gdyż toczyłoby się ono w tej samej sprawie. Wymaga przy tym podkreślenia, że tożsamość sprawy osądzonej z inną sprawą zawisłą przed sądem administracyjnym będzie mieć miejsce dopiero wówczas, gdy w sprawach tych zaistnieje tożsamość podmiotowa oraz przedmiotowa, tzn. gdy sprawa dotyczy tych samych podmiotów oraz tego samego stosunku administracyjnoprawnego ukształtowanego na tle tego samego, co uprzednio, stanu faktycznego (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 1195/12, LEX nr 1263647). Przenosząc powyższe rozważania na grunt kontrolowanej sprawy wskazać należy, że z uwagi na brak odpowiedzi skarżącego na wezwanie z dnia 12 lutego 2019 r. należało przyjąć – stosownie ze wskazanym w tym wezwaniu rygorem – że przedmiotem zaskarżenia w tej sprawie jest postanowienie Wojewody z dnia 20 czerwca 2018 r. (znak: [...]) w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie o zwrot nieruchomości, które to postanowienie było już uprzednio objęte skargą tego samego skarżącego – A. F. zarejestrowaną w tut. Sądzie pod sygn. akt II SA/Kr 1008/18. W następstwie powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z dnia 14 września 2018 r. (sygn. akt II SA/Kr 1008/18) oddalił skargę A. F. na postanowienie Wojewody z dnia 20 czerwca 2018 r. (znak: [...]). Tym samym wobec faktu, iż przedmiotem ww. prawomocnie zakończonej sprawy oraz tej zainicjowanej przez skarżącego A. F. skargą z dnia 3 grudnia 2018 r. jest to samo postanowienie Wojewody z dnia 20 czerwca 2018 r. należało uznać, że pomiędzy obydwoma sprawami zachodzi tożsamość podmiotowa i przedmiotowa sprawy, a w związku z tym wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga – jako złożona ponownie w tej samej sprawie prawomocnie osądzonej – musiała zostać uznana za niedopuszczalną. Mając zatem na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.