II SA/Kr 30/10

sygn, akt: II SA/Kr 30/10 POSTANOWIENIE Dnia 16 marca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.K. o wstrzymanie wykonalności postanowienia Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2009 r. , znak: [...], postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu N. z dnia [...] lipca 2008 r., znak: [...] oraz decyzji Przewodniczącego Zarządu [...] Miejskiej Strefy Usług Publicznych z dnia [...] maja 1997 r., znak: [...] w sprawie za skargi J.K. na postanowienie Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 21 września 2009 r., znak: postanawia wniosek oddalić. [...] w przedmiocie sprostowania błędu pisarskiego Stosownie do art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. , nr 153, poz. 1270) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od zasady, a w konsekwencji tego przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie powinny być interpretowane rozszerzające. Potrzeba wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powinna być przy tym wykazana lub przynajmniej uprawdopodobniona przez skarżącego, gdy weźmie się pod uwagę fakt, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pozostawione jest uznaniu Sądu i może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego. Pozostawienie przez ustawodawcę uznaniu Sądu zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu wiąże się w związku z powyższym z koniecznością uzasadnienia przez skarżącego wniosku wykazującego potrzebę wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Przedmiotem wykonania aktu administracyjnego jest więc każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego do jego wykonania, polegające na działaniu, zaniechaniu określonego działania, znoszeniu zachowań innych podmiotów (por. Postępowanie sądowoadministracyjne. T. Woś, Wyd. Prawnicze PWN, wydanie 1, W-wa1996r., s. 146). Żadna z przesłanek mogących uzasadniać wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie została przez skarżącego wykazana (skarżący ograniczył się wyłącznie do wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia), a zdaniem Sądu przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu w przedmiotowej sprawie nie zachodzą. Należy również zauważyć, iż przedmiotem wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania jest postanowienie w przedmiocie sprostowania błędu pisarskiego. Postanowienie to nie jest dla skarżącego źródłem jakichkolwiek obowiązków, nakazów lub zakazów, a zwłaszcza nie nakłada ono na skarżącego obowiązku rozbiórki obiektu budowlanego. Nie jest to postanowienie merytoryczne i z istoty swojej nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia decyzji. Tym bardziej skutków takich nie mogło wywołać nieostateczne postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu N. z dnia [...] lipca 2008 r, znak: [...]. Z kolei decyzja Przewodniczącego Zarządu [...] Miejskiej Strefy Usług Publicznych z dnia [...] maja 1997 r., znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki pozostaje poza granicami niniejszej sprawy sądowoadministracyjnej za skargi na postanowienie w przedmiocie sprostowania błędu pisarskiego. W związku z powyższym wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2009 r. , znak: [...], poprzedzającego je postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu N. z dnia [...] lipca 2008 r., znak: [...] w przedmiocie sprostowania błędu pisarskiego oraz decyzji Przewodniczącego Zarządu [...] Miejskiej Strefy Usług Publicznych z dnia [...] maja 1997 r., znak: [...] Sąd uznał za nieuzasadniony, a tym samym należało ten wniosek oddalić.