II SA/Kr 30/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Zimmermann Sędziowie : Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędzia WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2011 r. sprawy ze skargi J.H. i W.L. na decyzję Wojewody z dnia 18 września 1995 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala. Kierownik Urzędu Rejonowego w N. decyzją z dnia 27.06.1995r., na podstawie art. 48 w zw. z art. 84 ust. 2 ustawy z 7.07.1994r. Prawo budowlane (Dz.U. nr 89, poz.414 z 1994 r.) i art. 104 kpa nakazał M.H. i A.H. rozbiórkę wykonanego cokolika ogrodzenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, przedmiotowy cokolik betonowy, stanowiący cześć ogrodzenia trwałego, znajdujący się od strony drogi gminnej w miejscowości D. , został wybudowany samowolnie. Wojewoda N. decyzją dnia 18.09.1995r., nr [....] utrzymał w mocy w/w decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w N. z dnia 27.06.1995r. W podstawie rozstrzygnięcia powołano art. 48 ustawy z 7.07.1994r. Prawo budowlane (Dz.U. nr 89, poz.414 z 1994 r.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, iż zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 7 prawa budowlanego budowa ogrodzenia od strony dróg publicznych wymaga pozwolenia na budowę, a nie zgłoszenia. Bezspornym, w ocenie organu II instancji jest , ze do budowy przedmiotowego cokołu ogrodzenia przystąpiono w 1995r. bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte na skutek skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie skargi M.H. i J.H. na w/w decyzję Wojewody N. Skarżący podnieśli, iż przed przystąpieniem do prac budowlanych zgłosili w urzędzie gminy zamiar remontowania istniejącego płotu. Wskazali, że zostali poinformowani, iż wykonanie remontu nie wymaga pozwolenia na budowę, lecz co najwyżej zgłoszenia o zamiarze rozpoczęcia prac remontowych, którego dokonano. Podano, że cokolik był zbudowany pod ogrodzeniem ze sztachet drewnianych i linii ogrodzenia nie przekroczył. Skarżący podnieśli, iż wykonując cokolik nie zmienili przebiegu płotu, a działania przez nich podjęte były zgodne z informacją uzyskaną w urzędzie gminy. Do skargi dołączono pismo, z którego wynikało, iż skarżąca w dniu 30.05.1995r. zgłosiła w urzędzie remont płotu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi, wskazując, że w sprawie konieczne było uzyskanie pozwolenia na budowę, a ponadto skarżąca zgłosiła remont ogrodzenia nie przed, a w trakcie wykonywania robót budowlanych. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie postanowieniem z dnia 20.08.1996r. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji oraz zawiesił postępowanie sądowe ze względu na postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym dotyczącym art. 48 Prawa budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który stał się właściwy do rozpoznania przedmiotowej sprawy na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), postanowieniem z dnia 17.11.2008 r. podjął z urzędu postępowanie sądowe. Z uwagi na śmierć strony, postanowieniem z dnia 12.12.2008r. WSA zawiesił postępowanie, które następnie podjął postanowieniem z dnia 10.01.2011r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak wskazano wyżej, sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie z uwagi na przepis art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie "ppsa", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 134 § 1 ppsa Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu organy prowadzące postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie podjęły wszelkie niezbędne kroki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a mianowicie ustaliły rodzaj wzniesionego przez skarżących obiektu budowlanego, jego usytuowanie, czas, w którym obiekt został zbudowany oraz fakt, że skarżący jako inwestorzy nie uzyskali pozwolenia na budowę przedmiotowego cokołu ogrodzenia. Zatem spełnione zostały wymogi stawiane postępowaniu dowodowemu przez przepisy art. 7 oraz art. 77 § 1 kpa. Należy również podkreślić, że stan faktyczny w niniejszej sprawie w zasadzie był bezsporny, ponieważ cechy przedmiotowego ogrodzenia oraz jego usytuowanie w terenie zostały ustalone na podstawie oględzin dokonanych w dniu [....] .1995r. Stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 7 ustawy prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, budowa ogrodzeń przylegających dróg wymagała decyzji o pozwoleniu na budowę. Niespornym zaś jest, że skarżący takim pozwoleniem nie dysponowali, a więc dopuścili się samowoli budowlanej, co uprawniało właściwy organ na podstawie art. 48 Prawa budowlanego do nakazania rozbiórki obiektu budowlanego. Istotnym jest, że organy administracyjne obowiązane są do stosowania prawa obowiązującego w dniu wydawania przez nie rozstrzygnięć. Zatem w przedmiotowej sprawie organ l instancji oraz organ odwoławczy zastosowały przepisy dotyczące rozbiórki zawarte w ustawie z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 1995r. Należy również wyjaśnić, że w stanie prawnym obowiązującym w dniu orzekania nie była możliwa legalizacja w/w obiektu budowlanego wybudowanych bez uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Wprawdzie taką możliwość dawał przepis art. 49 ust. 1 Prawa budowlanego, który w brzmieniu obowiązującym w dniu orzekania przez organy administracyjne stanowił, że nie można nakazać rozbiórki, jeżeli upłynęło 5 lat od dnia zakończenia budowy obiektu budowlanego lub jego części, a jego istnienie nie narusza przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jednak w przedmiotowej sprawie taka sytuacja nie zachodzi, ponieważ skarżący wybudowali cokolik betonowy ogrodzenia w roku 1995, a decyzja organu odwoławczego została wydana w dniu 18 września tego samego roku. Zarzut skarżących dotyczący błędnego poinformowania przez urząd o braku obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę cokołu ogrodzenia nie został poparty żadnymi dowodami i nie może skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Ustalenie poczynione przez organ administracji II instancji, wskazują, że skarżący nie wykonywali remontu ogrodzenia, tylko wykonali budowę cokolika ogrodzenia trwałego, oparte zostało na dokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego, co nastąpiło po wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego. Skarżący nie podważyli w szczególności w żaden sposób ustaleń zawartych w protokole z oględzin dokonanych w dniu [....] .1995r., w czasie których stwierdzono istnienie w odległości 70 cm od skraja drogi cokołu betonowego wraz z 3 słupkami stalowymi. Nadto fakt zgłoszenia robót budowlanych, na który powoływano się w odwołaniu i w skardze do sądu, nastąpił dopiero w dniu 30.05.1995r. Co więcej do robót budowlanych przystąpiono niezwłocznie, bez odczekania 30 dni na ewentualny sprzeciw organu, gdyż już w dniu oględzin (.....06.1995r.) cokolik pod ogrodzeniem był wykonany, a więc nawet w tym zakresie naruszono prawo. Dodać należy, iż organy administracyjne wszczęły postępowanie z urzędu wskutek pisma Naczelnika Wydziału Budownictwa i Gospodarki Komunalnej Gminy N. z 31.05.1995r., które przesłano w związku z interwencją Rady Sołeckiej wsi D. odnośnie przedmiotowej budowy. To również świadczy o tym, iż roboty budowlane podjęto przed ich zgłoszeniem właściwemu organowi. Wobec powyższego należało uznać, że w sprawie zakończonej zaskarżona decyzją nie doszło do naruszenia przez organy przepisów postępowania administracyjnego ani też Prawa budowlanego i dlatego na podstawie art. 151 ppsa skargę oddalił.