II SA/Kr 301/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2014 r. sprawy ze skargi T.P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 20 grudnia 2013 r. znak: [....] w przedmiocie bezczynności wierzyciela w podejmowaniu czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych oddala skargę. Burmistrz Miasta decyzją z dnia 26 października 2011 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 59 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) i art. 104 kpa, nakazał S. S., jako właścicielce działki nr [...] w B., przywrócenie jej poprzedniego sposobu zagospodarowania jako gruntów rolnych, na których prowadzona była działalność rolnicza oraz zaprzestania działalności gospodarczej w zakresie handlu materiałami budowlanymi i opałowymi do 13 stycznia 2012 r. Organ stwierdził, że działka nr [...] przy ul. P. w B. oznaczona jest symbolami RII, RIIIa, ŁIII, LzV, B-RII i zgodnie z art. 92 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997 r. oraz § 68 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, jest gruntem stanowiącym użytek rolny. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po rozpoznaniu odwołania S. S., decyzją z dnia 20 grudnia 2011 r. znak: [...] utrzymało decyzję organu I instancji, a Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 października 2012 r. o sygn. akt II SA/Kr 257/12 oddalił skargę S. S.. W dniu 12 stycznia 2012 r. na polecenie Zastępcy Burmistrza Miasta Straż Miejska dokonała oględzin w celu sprawdzenia, czy S. S. przywróciła poprzedni stan zagospodarowania działki. Z powodu niewykonania nałożonego obowiązku do S. S. w dniu 13 stycznia 2012 r. skierowano upomnienie z pouczeniem. Dnia 15 lutego 2012 r. T. P. wniósł skargę na bezczynność Burmistrza Miasta, a SKO w [...] dnia 4 kwietnia 2012 r. wydało postanowienie zobowiązujące Burmistrza Miasta do czynności egzekucyjnych w ciągu czternastu dni. Postanowienie to w dniu 6 kwietnia 2012 r. wpłynęło na dziennik podawczy Urzędu Miasta, a 20 kwietnia 2012 r. wszczęto postępowanie egzekucyjne. Z powodu nieprzywrócenia poprzedniego stanu zagospodarowania Burmistrz wydał w dniu 17 kwietnia 2012 r. postanowienie znak: [...] o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, zaś SKO w [...] 14 czerwca 2012 r. wydało postanowienia: – [...] nakładające obowiązek uiszczenia grzywny do 23 lipca 2012 r. oraz zobowiązujące S. S. do wykonania obowiązku do 14 sierpnia 2012 r.; – [...] o odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego; – [...] o odmowie wstrzymania postępowania egzekucyjnego; – [...] o wstrzymaniu postępowania egzekucyjnego do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy ze skargi S. S.. W dniu 31 lipca 2012 r. przeprowadzona została na działce nr [...] wizja lokalna mająca na celu ustalenie, czy decyzja Burmistrza została wykonana. Stwierdzono, że z terenu działki usunięto materiały budowlane, sprzęt mechaniczny, samochody służące prowadzeniu działalności gospodarczej. Postanowieniem SKO w [...] z dnia 12 listopada 2013 r. znak: [...] oddalono skargę na bezczynność Burmistrza Miasta w sprawie niewykonania decyzji z dnia 26 października 2011 r. znak: [...] nakazującej S. S. właścicielce działki nr [...] w B. przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu jako gruntów rolnych. Po rozpoznaniu zażalenia T. P. postanowieniem SKO w [...] z dnia 20 grudnia 2013 r. znak: [...] utrzymano w mocy to postanowienie. T. P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na ww. postanowienie SKO, podnosząc, że przywrócenie poprzedniego stanu zagospodarowania nie zostało wykonane. Skarżący wskazał, że na działce nr [...] znajduje się waga samochodowa, która stanowiła element działalności gospodarczej. Burmistrz Miasta w odpowiedzi na skargę podniósł, że nie zajął się tą kwestią, ponieważ waga została wykonana na fundamencie betonowym i stanowi, zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego budowlę i właściwym w tej sprawie jest organ nadzoru budowlanego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. wydał postanowienie znak: [...] z dnia 5 sierpnia 2013 r. nakładające na S. S. obowiązek przedstawienia odpowiednich dokumentów określonych w postanowieniu. Również do kompetencji PINB w B. należy rozstrzygnięcie, czy wydane zostało pozwolenie na ww. budowę oraz wydanie decyzji o rozbiórce budowli zgodnie z art. 48 i art. 49b Prawa budowlanego. Ponadto skarżący wskazał na zmianę danych ewidencyjnych, które wprowadziły grunty Bi o powierzchni 0,1987 ha - inne tereny zabudowane zgodnie z § 68 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. W odpowiedzi na skargę SKO w [...] wniosło o jej oddalenie i wskazało, że organem właściwym do spraw zmian ewidencji gruntów jest Starosta Powiatu i z tego powodu nie można zarzucać Burmistrzowi Miasta B. bezczynności. Postanowieniem z 9 maja 2014 r. skarżący został zwolniony od wpisu sądowego. Na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2014 r. skarżący podniósł, że w jego ocenie decyzja Burmistrza Miasta nie została wykonana, ponieważ na przedmiotowej działce nadal znajdują się płyty betonowe, a teren jest utwardzony. Ponadto na działce tej znajduje się murek betonowy, przy którym był składowany opał. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej ppsa. Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa. Zgodnie z treścią art. 6 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.) w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Zgodnie z § 1a tego przepisu na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności, o których mowa w § 1, służy skarga podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku oraz organowi zainteresowanemu wykonaniem obowiązku. Postanowienie w sprawie skargi wydaje organ wyższego stopnia. Na postanowienie oddalające skargę przysługuje zażalenie. Na wierzycielu ciąży zatem nie powinność, ale obowiązek doprowadzenia do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, w sytuacji gdy zobowiązany uchyla się od wykonania nałożonego na niego obowiązku administracyjnego. Jak wynika z treści powołanego wyżej art. 6 § 1a zdanie pierwsze ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności, o których mowa w § 1, służy skarga podmiotowi, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku oraz organowi zainteresowanemu wykonaniem obowiązku. Wyjaśnić trzeba, że bezczynność wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym polega na niewzywaniu zobowiązanego do wykonania obowiązku, niesporządzeniu – w razie bezskuteczności upomnienia - tytułu wykonawczego, niezłożeniu wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego, czy niestosowaniu środków egzekucyjnych w trakcie postępowania egzekucyjnego. Odnosząc powyższe rozważania do kontrolowanego postępowania, Sąd uznał, że postępowanie przeprowadzone przez Burmistrza Miasta było prawidłowe i zostały podjęte niezbędne kroki do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Oznacza to, że zostały podjęte odpowiednie kroki w celu przywrócenia poprzedniego sposobu zagospodarowania terenu jako gruntów rolnych w zakresie wykonania obowiązków objętych tytułem wykonawczym. Z akt administracyjnych wynika, że wysłanie upomnienia do S. S. nastąpiło w dniu 13 stycznia 2012 r., a następnie organ ten podjął stosowne czynności egzekucyjne tj. w dniu 17 kwietnia 2012 r. sporządził tytuł wykonawczy oraz nałożył na zobowiązaną grzywnę celem przymuszenia. Po wpłynięciu do Burmistrza Miasta prawomocnego wyroku WSA w Krakowie z dnia 23 października 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 257/12 organ zlecił kontrole wykonania obowiązku oraz przeprowadził oględziny w dniu 31 lipca 2013 r. w trakcie których stwierdził wykonanie obowiązków objętych tytułem wykonawczym. Skoro zatem organ wszczął postępowanie egzekucyjne i zastosował środki egzekucyjne, to w ocenie Sądu nie można zarzucić Burmistrzowi Miasta bezczynności. Co do zawartego w skardze zarzutu braku wyegzekwowania rozebrania wagi samochodowej, podnieść należy, że organ egzekucyjny miał obowiązek wyegzekwowania obowiązków określonych w tytule egzekucyjnym wydanym na podstawie decyzji Burmistrza Miasta z dnia 26 października 2011 r. Treścią tych obowiązków było przywrócenie poprzedniego sposobu zagospodarowania działki nr [...] jako gruntów rolnych, na których prowadzona była produkcja rolnicza poprzez zaprzestanie prowadzenia na tej działce działalności gospodarczej w zakresie handlu materiałami budowlanymi i opałowymi. W tytule wskazano, że nałożony obowiązek obejmował także usunięcie z otwartej przestrzeni działki i z zabudowań szklarni oraz pomieszczenia w budynku mieszkalnym wykorzystywanym na magazyn, wszelkich składowanych tam towarów objętych tą działalnością, a także usunięcie z terenu działki samochodów i zmechanizowanego sprzętu służących tej działalności oraz wszelkich nośników reklamy. Z treści protokołu wizji lokalnej i przesłuchania stron z dnia 31 lipca 2013 r., w której uczestniczył też skarżący (k. 102 akt adm.), wyraźnie wynika, że wszystkie obowiązki nałożone na S. S. decyzją Burmistrz Miasta z dnia 26 października 2011 r. znak: [...] zostały wykonane. Zaznaczyć trzeba też, że, jak wynika z uzasadnienia decyzji i wyroku WSA, obowiązek ten nie dotyczył wagi samochodowej, co do której toczy się odrębne postępowanie przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w B. (ani też utwardzenia terenu, czy murku betonowego). Natomiast co do zmian w ewidencji gruntów, to słusznie podniósł organ, że kwestia ta nie była i nie mogła być przedmiotem postępowania egzekucyjnego, należy bowiem do właściwości innego organu i może być rozpoznana jedynie przez Starostę Powiatu, a nie Burmistrza Miasta [...]. Biorąc powyższe pod uwagę, należało skargę jako niezasadną oddalić. Dlatego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ppsa.