II SA/Kr 302/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędziowie: WSA Piotr Fronc WSA Sebastian Pietrzyk Protokolant: starszy referent sądowy Kamila Maśloch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2025 r. sprawy ze skargi A. I. na czynność Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w K. w przedmiocie włączenia karty ewidencyjnej budynku przy ul. M. w K. do wojewódzkiej ewidencji zabytków postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu A. I. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu wpisu od skargi. Skarżący zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie czynność materialno-techniczną włączenia przez Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (MWKZ) karty ewidencyjnej budynku przy ul. [...] w K. do wojewódzkiej ewidencji zabytków. W skardze podano, iż skarżącemu nie jest znana dokładna data zaskarżonej czynności, jednak należy przyjąć, że stało się to w czasie, gdy nie obowiązywał jeszcze przepis § 18b rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 26 maja 2011 r. w sprawie prowadzenia rejestru zabytków, krajowej, wojewódzkiej i gminnej ewidencji zabytków oraz krajowego wykazu zabytków skradzionych lub wywiezionych za granicę niezgodnie z prawem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie tej skargi z uwagi na fakt, że budynek przy ul. Mogilskiej 86 w K., nie figuruje w wojewódzkiej ewidencji zabytków prowadzonej przez MWKZ. Organ nie posiada aktualnej karty podlegającej włączeniu do wojewódzkiej ewidencji zabytków przedmiotowego budynku, zatem budynek przy ul. [...] w K., nie figuruje w wojewódzkiej ewidencji zabytków prowadzonej przez MWKZ. Organ posiada w zbiorach archiwalnych wyłącznie kartę tzw. "fiszkę" zawierającą informację : Dom ul. [...] mur., [...], arch. J. K. oraz fotografię budynku (brak daty) - Dowód: karta tzw. "fiszka" budynku przy ul. [...] w K. - zał nr 2. Na rozprawie w dniu 23 maja 2023r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, że wniesiono skargę w związku z tym, iż miejski konserwator powoływał się na taką czynność włączenia przez Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, natomiast dopiero później okazało się, iż powoływanie się takie było błędne. Ponadto podał, że przed wniesieniem skargi, skarżący nie wzywał organu do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 2a i 3 p.p.s.a.). Włączenie karty ewidencyjnej do wojewódzkiej ewidencji zabytków jest czynnością organu administracji, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. m.in.: postanowienie NSA z dnia 18 maja 2021 r., sygn. akt II OZ 218/21) i co do zasady podlega zaskarżeniu. Jednak z racji tego, iż zaskarżona czynność nie miała miejsca, to brak czynności organu, która została zaskarżona, a także brak jakichkolwiek przesłanek, że taka czynność została dokonana powoduje brak podstaw do rozpatrzenia skargi. Nie zaistniał bowiem faktycznie przedmiot zaskarżenia możliwy do rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny, a zatem wniesienie skargi na czynność, która nie miała miejsca jest niedopuszczalne. Powyższe prowadzi do odrzucenia skargi na podstawie art. 56 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Ponadto skarga i tak podlegałaby odrzuceniu, gdyż wobec wskazania na czynność dokonaną przed 2017r., zaskarżenie powyższej czynności winno odbyć się na zasadach wynikających z przepisów art. 52 i art. 53 p.p.p.a., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie z dniem 1 czerwca 2017 r. ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935), która w przepisie przejściowym art. 17 ust. 2 stanowi, że przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Zgodnie zaś z art. 52 § 1 p.p.s.a., w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, czyli sprzed nowelizacji skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). W myśl art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Zatem wobec braku zaistnienia w niniejszej sprawie wezwania do usunięcie naruszenia prawo, co przyznał pełnomocnik skarżącego na rozprawie, nie wyczerpano wymaganego przepisami trybu zaskarżenia, co również prowadziłoby do odrzucenia skargi. Reasumując uznać należy, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga na jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt I sentencji. Zgodnie z treścią art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego. Wobec odrzucenia skargi należało stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zwrócić skarżącemu całość uiszczonego wpisu, o czym orzeczono jak pkt 2 sentencji.