II SA/Kr 3023/00

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Zenona W. na decyzję Wojewody Ś. z dnia 25 października 2000 r. (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - skargę oddala. Decyzją z dnia 25 października 2000 r. (...) Wojewoda Ś. na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa, po rozpatrzeniu odwołania Zenona W. od decyzji (...) Starosty K. z dnia 1.09.2000 r., (...) zatwierdzającej projekt budowlany i wydającej dla Małgorzaty i Mariusza G. pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego - jednorodzinnego w K. przy ul. A. na działce nr 5967 wraz z urządzeniami towarzyszącymi, przyłączami wod.-kan., energetycznym, kablowym, instalacjami wewnętrznymi wod.-kan., elektryczną, c.o., - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, co następuje: Decyzją (...) z dnia 1.09.2000 r., (...) Starosta K., działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./ oraz art. 104 Kpa zatwierdził projekt budowlany i wydał dla Małgorzaty i Mariusza G. pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w K. przy ul. A. na działce nr 5967 wraz z urządzeniami towarzyszącymi. Od decyzji tej odwołał się Zenon W. wnosząc o jej uchylenie bowiem w aktach sprawy brakuje opinii Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. i Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K., a wnioskowany do budowy obiekt będzie usytuowany na terenach, gdzie gleba jest skażona. Ponadto wnosi o spowodowanie sytuacyjnej zmiany działek bliźniaczych poprzez obrócenie ich wspólnej granicy o kąt prosty, tj. 90 stopni w celu uzyskania najlepszej orientacji działek dla tego typu zabudowy. Po rozpatrzeniu sprawy w trybie odwoławczym organ stwierdził, że stosownie do wymogów przepisu art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, zaskarżona decyzja wydana została w zgodności z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i ustaleniami obowiązującego na tym terenie, miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego osiedla jednorodzinnego "S.-S." w K., zatwierdzonego uchwałą Rady Narodowej Miasta i Gminy w K. (...) z dnia 21 września 1989 r. /Dz.Urz. Woj. K. nr 19 poz. 339/, której ważność przedłużono uchwałą Rady Miejskiej w K. (...) z dnia 28 kwietnia 1994 r. /Dz.Urz. Woj. K. nr 6 poz. 47/. Zgodnie z tym planem wnioskowany pod zabudowę teren znajduje się na wyodrębnionym terenie B3 -MN-2. 1 przeznaczonym pod zabudowę jednorodzinną - bliźniaczą. Projekt budowlany zamierzonej inwestycji, opracowany przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane, jest kompletny i zgodny z wymaganiami przepisów techniczno-budowlanych. Odnośnie kwestii podnoszonych w odwołaniu organ wyjaśnił, że wnioskowana do budowy inwestycja - budynek mieszkalny, jednorodzinny, zgodnie z przepisami szczególnymi nie wymaga opinii Wojewódzkiego Inspektora Ochrony środowiska w K. i Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. O usytuowaniu budynków na poszczególnych działkach przesądziły ustalenia miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego osiedla jednorodzinnego "S.-S." w K. Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Zenon W. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego i Prawa budowlanego wnosząc o uchylenie decyzji jako sprzecznej z prawem i jej wstrzymanie. Skarżący wniósł o powołanie biegłych architektów budowlanych w celu wydania opinii; uznanie, że w związku z wniesionym przez niego zastrzeżeniem dotyczącym zawiadomienia o wszczęciu postępowania o pozwolenie na budowę, zastrzeżenia tego nie przesłano do NSA co narusza art. 231 Kpa w zw. z art. 40 ust. 1 ustawy o NSA; uznanie kolejnego uchybienia jakim było brak opinii Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. i Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K.; uznanie "orientacji przy ul. o kierunku wschód-zachód i dojeździe od strony północnej". W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ś. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji. Rozpoznając skargę Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja jak również poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa, a tylko w takim zakresie Sąd w ramach swojej właściwości sprawuje kontrolę orzeczeń administracyjnych /art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./. Przedłożony przez inwestora projekt budowlany odpowiada wymogom określonym w art. 34 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /t.j. Dz.U. 2000 nr 106 poz. 1126 ze zm./. Zamierzona inwestycja jest zgodna z warunkami ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy K. z dnia 23 maja 2000 r. (...) o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Pozostaje ona w zgodności z ustaleniami miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego osiedla jednorodzinnego "S.-S." w K. Podniesione przez skarżącego zarzuty są całkowicie nieuzasadnione. Organ wydający pozwolenie na budowę nie miał podstaw do przesłania wniesionego przez skarżącego zastrzeżenia do wszczęcia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, gdyż do rozpoznania takiego zastrzeżenia właściwy jest organ, który winien się i uczynił to, odnieść do podnoszonych przez stronę zarzutów. Skarżący bezpodstawnie domagał się w toku postępowania zwrócenia się o opinię do Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska. Przepisy ustawy Prawo budowlane, jak też ustawy o ochronie środowiska nie przewidują konieczności wydawania opinii dla inwestycji mającej polegać na budowie domu jednorodzinnego oraz budynku gospodarczo-garażowego, gdyż nie jest to inwestycja mogąca pogorszyć stan środowiska. Wniosek skarżącego o zmianę sytuacyjną działek na gruncie przez przesunięcie ich granicy o 90 stopni, a zatem zmiana ich konfiguracji na gruncie nie leży w kompetencji ani organu wydającego pozwolenie na budowę, ani Naczelnego Sądu Administracyjnego. W tym stanie rzeczy, nie dopatrując się w zaskarżonej decyzji, jak również w poprzedzającej ją decyzji organu I instancji naruszenia prawa, na mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w sentencji.