II SA/Kr 3032/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Głowacki Sędziowie WSA Małgorzata Brachel-Ziaja WSA Krystyna Daniel (spr.) Protokolant Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi M. S. i K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 15 października 2003 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu skargę oddala Burmistrz Miasta B. decyzją z [...]. 07.2003 r. znak: [...] na podstawie art. 39, 40, 42, 46 ustawy z 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) zgodnie z planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego Miasta Bukowno, zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta i Gminy Bukowno Nr XIV/69/86 z 16.12.1986 r. oraz zmianami tego planu wprowadzonymi uchwałą Rady Miejskiej w Bukownie Nr IV/40/94 z 28.10.1994 r., po ponownym rozpatrzeniu sprawy z wniosku A. Z. i R. Z. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla budowy: garażu na 2 samochody osobowe na działce w B. przy ul. S., oznaczonej w ewidencji gruntów B. nr [...]: 1. rodzaj inwestycji - budowa murowanego garażu parterowego na 2 samochody osobowe z pomieszczeniem gospodarczym, 2. warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego- dz. Nr [...] położona jest na terenie przeznaczonym w/w miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta pod budownictwo zagrodowe i jednorodzinne (symbol planu: B3.12MR), 3. warunki wynikające z przepisów szczególnych - przy projektowaniu zachować warunki techniczne, jakim powinny odp. budynki i ich usytuowanie (rozp. Min. Infrastruktury z 12.04.2002 , Dz. U. nr 75 poz. 690), 4. warunki obsługi infrastruktury technicznej - realizacja projektowanej inwestycji nie wymaga budowy infrastruktury technicznej, 5. wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich - przy projektowaniu należy zachować zasady określone w art. 5 ustawy z 7.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106 poz. 1126), a zwłaszcza zabudowa działki nie powinna: utrudniać dostępu do drogi publicznej właścicielom działek sąsiednich, pozbawiać ich możliwości korzystania z mediów, powodować uciążliwości spowodowanych przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie oraz zanieczyszczenia powietrza, wody, gleby, 6. linie rozgraniczające teren inwestycji przedstawiono na mapie stanowiącej załącznik do niniejszej decyzji. Ustalono termin ważności decyzji na - 2 lata od daty jej wydania. Od tej decyzji odwołali się M. S. i K. S. - właściciele sąsiedniej działki Nr ew. [...], zarzucając że treść decyzji pierwszoinstancyjnej odpowiada całości treści poprzedniej decyzji uchylonej przez Kolegium Odwoławcze w K., co wskazuje - zdaniem odwołujących się - na arogancję i nieodpowiedzialności organu orzekającego. Skarżący zarzucili pracownikom Urzędu Miasta B. bezduszność i lekceważenie podjętych wcześniej bezzasadnych decyzji, podejmowanych na zasadzie "faktów dokonanych" i wnieśli o właściwe i sprawiedliwe załatwienie przedmiotowej sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z 15.10.2003 r. znak: [...], działając na podstawie art. 39 ust. 1, art. 40 ust. 1 i 3, art. 41 ust. 2, art. 42 ust.1, art. 43, art. 46 ust 1-3, art. 47 i 67 ust. 1 ustawy z 7.07.1994 o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 85 ust. 1 ustawy z 23.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717) oraz ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Bukowno oraz art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżona decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że decyzja pierwszoinstancyjna została wydana na podstawie przepisów ustawy z 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz uchwały RN Miasta i Gminy Bukowno Nr XIV/69/86 z 16.12.1986 r. oraz uchwały Nr IV/40/94 z 28.10.1994 r. Wskazał, że w dniu 11.07.2003 r. weszła w życie ustawa z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80 poz. 717), której art. 85 stanowi, że do spraw wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia stosuje się przepisy dotychczasowe. Nadto wskazał, że Rada Miejska Bukowno podjęła uchwałę nr IE/25/2002 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagosp. przestrzennego miasta Bukowno i stąd, stosownie do art. 67 ust. 1a ustawy z 7.07.1994 r. o zagosp. przestrzennym do dnia 31.12.2003 r., zachowuje ważność dotychczasowy plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego miasta Bukowno. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że warunki określone w decyzji z [...].07.2003 r. na podstawie powyżej wskazanego planu znajdują pełne umocowanie prawne. Organ II instancji wskazał, że przedmiotowa działka znajduje się na terenach przeznaczonych pod zabudowę zagrodową i jednorodzinną, oznaczonych w planie symbolem B3.12 MR. Kwalifikacja tego terenu i przyjęte ustalenia planu dają podstawę do stwierdzenia, że zamierzona inwestycja, polegająca na budowie garażu na 2 samochody osobowe z pomieszczeniem gospodarczym na działce Nr [...] stanowi obiekt uzupełniający zabudowę mieszkaniową, a tym samym jest dopuszczalna do realizacji na wyznaczonym terenie. Organ II instancji podkreślił, że zasadnicze znaczenie ma zgodność zamierzenia z treścią miejscowego planu. Stanowisko takie znajduje oparcie w wyroku NSA z 25.11.1997 r. Sygn. akt IV SA 277/96, w którym stwierdzono, że decyzje o WZiZT wydaje się wyłącznie po skonfrontowaniu inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego. Nie stanowi ona jednak pozwolenia na budowę, nie rodzi też prawa do terenu ani nie zagraża prawom innych podmiotów. Dopiero w drugim etapie realizacji procesu inwestycyjnego, a więc w trakcie starań o wydanie pozwolenia na budowę, będzie się szczegółowo rozpatrywać czy zapewniono ochronę interesów posiadaczy lub użytkowników wieczystych sąsiednich terenów oraz ustalać warunki techniczne jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji wskazał, że są one nietrafne. Zaskarżona decyzja uwzględnia zalecenia i uwagi decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...]. 04.2003 znak: [...] i nie została powielona, a tym samym nie jest tożsama z decyzją Burmistrza Miasta B. z [...].02.2003 r. Należy zauważyć, że w ocenianej decyzji organu I instancji prawidłowo zostały określone linie rozgraniczające teren inwestycji zgodnie z wymogiem zawartym w art. 42 ust. 1 pkt 6 ustawy o zagosp. przestrzennym. Jej treść jest spójna z załącznikiem graficznym. Decyzja ta nie określa miejsca usytuowania planowanego obiektu, natomiast jednoznacznie zobowiązuje inwestorów do zachowania wyszczególnionych w punkcie 5 chronionych interesów osób trzecich. W decyzji wyjaśniono, że warunki techniczne budowy i usytuowania zostaną określone w decyzji o pozwoleniu na budowę. Znajduje to dodatkowe umotywowanie w art. 47 cyt. ustawy. Organ II instancji podkreślił, że przedmiotem ocenianej sprawy są warunki dla budowy garażu, który nie koliduje z przeznaczeniem i funkcją wskazanego terenu oraz ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagosp. przestrzennego miasta Bukowno. Organ wskazał, że stosownie do art. 43 cyt. ustawy nie można odmówić ustaleniu WZiZT jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami i treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Od tej decyzji złożyli skargę M. S. i K. S., wnosząc o dogłębne i rzetelne rozpatrzenie ich skargi zarzucili, 1. błąd w dacie zaskarżonej decyzji, która jak wynika z daty została wydania w dniu 15.10.2002 , a więc "rok wcześniej od naszego odwołania" 2. naruszenie podstawowych zasad współżycia społecznego i różnego rodzaju "matactwa", "przestępczy charakter" decyzji ustalającej WZiZT oraz brak bezstronności ze strony pracowników Urzędu Miasta B. 3. pominięcie istotnych faktów - bez dokładniejszego ich wskazania. Wnieśli o przeprowadzenie wizji lokalnej ze względu na skomplikowany charakter sprawy oraz jej niewyjaśnienie. Powołali się na mapę sytuacyjną wydana przez Powiatowy Urząd w O., z której wynika, że przedmiotowa działka nie jest działką budowlaną. Wskazali że dowody w sprawie zostały sfałszowane przez pracowników Urzędu Miasta B.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutu błędnie wpisanej daty w zaskarżonej decyzji organ II instancji przyznał, że była to omyłka pisarska, która została sprostowana postanowieniem wydanym w trybie art. 113 § 1 k.p.a. W odniesieniu do pozostałych zarzutów organ wskazał, że decyzja jest zgodna z prawem i nie narusza interesów skarżących i nie stanowi dla nich zagrożenia. Ustosunkowując się do kwestii dotyczącej mapy organ II instancji podniósł, że "mapa sytuacyjna lub inna mapa, pozostająca w dyspozycji organów właściwych w sprawach geodezji nie jest planem zagospodarowania przestrzennego. Wskazał, że przeznaczenie terenu jest określone wyłącznie w planie, a nie na mapie. Przy czym często przeznaczenie to jest odmienne od rodzaju użytku, oznaczonego na mapie lub od faktycznego zagospodarowania gruntu. Odmienne oznaczenie tego samego terenu na mapie i w planie zagospodarowania przestrzennego nie świadczy o sfałszowaniu dokumentów. Dodał, że na mapie stanowiącej załącznik do decyzji z [...].07.2003 r. zaznaczone są budynki i urządzenia trwałego zainwestowania na terenie dz. nr [...] oraz na działkach sąsiednich. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z 30.08. 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.01. 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30.08. 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. Dlatego też właściwym do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. W świetle art. 1 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, w tym zakresie legalności decyzji administracyjnych (art. 1 i art. 3 p.p.s.a.). W ramach swojej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. W wyniku dokonanej przez Sąd oceny należy stwierdzić, że skarga M. S. i K. S. nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 ustawy z 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., nr 15, poz. 139 ze zm.) każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny. Stosownie do art. 39 cyt. ustawy zmiana zagospodarowania terenu polegająca w szczególności na budowie obiektu budowlanego wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym art. 40 ustawy stanowi, że w sprawach ustalenia WZiZT orzeka się w drodze decyzji, na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do art. 42 ustawy decyzja ustalająca WZiZT składa się z części opisowej i graficznej, w tym ustala m.in. wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich (ust. 1 pkt. 5) oraz linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali (ust. 1 pkt. 6), przy czym zgodnie z dyspozycją art. 43 ustawy nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Intencją skarżących było powstrzymanie inwestycji planowanej na dz. nr [...] przy ul. S. w m. B., polegającej na budowie murowanego, parterowego garażu na 2 samochody z pomieszczeniem gospodarczym, przy czym skarżący zarzucili, że organy, które wydały, a następnie utrzymały w mocy decyzję ustalająca WZiZT dla przedmiotowej inwestycji, działały nierzetelnie i nie wyjaśniły sprawy. W niniejszej sprawie Sąd stwierdził, że treść decyzji ustalającej WZiZT dla przedmiotowej inwestycji odpowiada wymogom w/w artykułów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w tym art. 39 ustawy. Jest bowiem zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Bukowno, zatwierdzonego uchwałą Nr XIV/69/86 Rady Miasta i Gminy Bukowno z 16.12.1986 r., ze zmianami wprowadzonymi uchwałą Nr IV/40/94 z dnia 28.10.1994 r. oraz zachowującemu ważność, stosownie do art. 67 ust. 1a ustawy z 7.07.1994 r. o zagosp. przestrzennym, do dnia 31.12.2003 r. W/w plan przewiduje dla obszaru oznaczonego na planie symbolem B3.12 MR, na którym znajduje się przedmiotowa działka Nr [...], "tereny zabudowy zagrodowej i jednorodzinnej" (wypis z miejscowego planu miasta Bukowno), co pozwala na realizację na tym terenie zamierzonej inwestycji, polegającej na budowie garażu na 2 samochody osobowe z pomieszczeniem gospodarczym ponieważ obiekt ten będzie stanowił uzupełnianie zabudowy mieszkaniowej. Nadto stwierdzić należy, że w decyzji ustalającej WZiZT określone zostały wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich - stosownie do art. 42 ust. 1 pkt. 5 - z których wynika, że planowana na dz. Nr [...] inwestycja nie powinna: utrudniać dostępu do drogi publicznej właścicielom działek sąsiednich, pozbawiać ich możliwości korzystania z mediów, powodować uciążliwości spowodowanych przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie oraz zanieczyszczenia powietrza, wody, gleby. Jeśli chodzi o załącznik graficzny, stanowiący integralną część decyzji ustalającej WZiZT dla przedmiotowej inwestycji to wskazać należy, że sporządzony został na mapie stanowiącej wyrys z rejestru gruntów w skali 1: 500 i zawiera linie rozgraniczające teren inwestycji, przy czym odmienne niż w poprzedniej decyzji ustalających WZiZT dla tej inwestycji tj. decyzji Burmistrza M. B. z [...].02.2003 r. - która została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...].04.2003 r. - brak szczegółowego usytuowania zamierzonego obiektu. Brak przesądzenia szczegółowej lokalizacji przedmiotowej inwestycji w decyzji pierwszoinstancyjnej pozwoli więc na dokonanie takich ustaleń na etapie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Decyzja o WZiZT wytycza bowiem ogólne i podstawowe kierunki projektowanej inwestycji budowlanej, podlegające dalszym szczegółowym ustaleniom przewidzianym w prawie budowlanym. Należy wskazać, że ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest wstępnym etapem na drodze realizacji inwestycji, mającym na celu przesądzenie czy planowana inwestycja może być zrealizowana na wnioskowanym terenie, stosownie do ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pozytywnie przesądzenie o takiej możliwości w decyzji o WZiZT daje następnie podstawę inwestorowi o ubieganie się o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, jeżeli inne warunki wymagane ustawą - Prawo budowlane oraz przepisami dotyczącymi warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - zostaną spełnione. Rekapitulując należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie organy administracji, zarówno I jak i II instancji, nie naruszyły prawa gdyż stosownie do art. 43 cyt. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego błędnego wpisania daty w decyzji organu II instancji należy stwierdzić, że błąd ten miał charakter omyłki pisarskiej i został sprostowany, w trybie art. 113 § 1 k.p.a., postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...].02.2004 r, znak: [...]. Zarzuty skarżących, że działka Nr [...] nie jest działką budowlaną nie znajdują potwierdzenia w świetle obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m. Bukowno. Na koniec należy stwierdzić, że zarzut dotyczący "naruszenie podstawowych zasad współżycia społecznego, różnego rodzaju "matactwa"i przestępczego charakteru decyzji ustalającej WZIZT ma charakter subiektywny i nie znajduje uzasadnienia w przedstawionych aktach administracyjnych. Wobec powyższego należało uznać, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i dlatego skarga jako nieuzasadniona na podstawie art. 151 p.p.s.a. została oddalona.