II SA/Kr 304/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Sędziowie: WSA Magda Froncisz WSA Beata Łomnicka Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi J. R. i L. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia 31 grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Starosta K. decyzją nr [...] z dnia 1 sierpnia 2014 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 i art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) oraz art. 104 kpa, zatwierdził projekt budowlany i udzielił J.O. i A.O. pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pn.; "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem wolno stojącym z infrastrukturą techniczną zewnętrznymi i wewnętrznymi instalacjami: wod. - kan., c.o., elektryczną, gazową i wentylacją mechaniczną z niezbędnymi przyłączami: wodociągowym, gazowym, zbiornikiem bezodpływowym na nieczystości ciekłe, kanalizacją deszczową ze zbiornikami na wodę opadową, murkami oporowymi oraz ogrodzeniem frontowym; na działce nr [...] w miejscowości R. , gmina L. ". Starosta podał, że jego decyzja z 27 czerwca 2011 r. została uchylona przez Wojewodę w dniu 2 września 2011 r., a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia. Ta decyzja Wojewody została zaskarżona, lecz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem w dniu 30 stycznia 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1667/11 oddalił skargę. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania Starosta K. wydał w dniu 19 grudnia 2011 r. decyzję odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, lecz Wojewoda decyzją z dnia 24 kwietnia 2012 r. uchylił decyzję Starosty i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Następnie Starosta K. w dniu 24 lipca 2012 r. wydał decyzję zatwierdzająca projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę, a Wojewoda decyzją z dnia 18 grudnia 2012 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty K. Decyzja Wojewody została zaskarżona przez J. i L.R. , a WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 7 czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 283/13 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana. Uwzględniając wskazania zawarte w ww. wyroku, Starosta zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o "przeprowadzenie kontroli celem określenia, na jakim etapie jest realizacja inwestycji na działce nr [...] w miejscowości R. , gmina L. oraz o wydanie stosownego orzeczenia o stanie zrealizowanej już inwestycji, jak również o zajęcie stanowiska, czy roboty budowlane realizowane są zgodne z zatwierdzonym projektem budowlanym". PINB stwierdził, że inwestycja jest realizowana zgodnie z zatwierdzoną dokumentacją projektową i pozwoleniem na budowę tj. decyzją Starosty K. z dnia 24 lipca 2012 r., a stan obiektów to stan surowy otwarty. W dniu 18 czerwca 2014 r. dokonano korekty zakresu wniosku o pozwolenie na budowę i objęto wnioskiem budowę infrastruktury zewnętrznej wraz z niezbędnymi przyłączami (wodociągowym, gazowym), dodatkowy zbiornik na wodę opadową oraz budowę ogrodzenia frontowego. Budowa bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe oraz zbiornika na wody opadowe została objęta pierwotnie wnioskiem o pozwolenie na budowę. Starosta wskazał, że budowa przyłącza elektroenergetycznego została opisana w projekcie budowlanym, na projekcie zagospodarowania terenu, i będzie realizowana zgodnie z art. 29a ustawy Prawo budowlane. W ocenie Starosty wnioskowana inwestycja obejmuje całe zamierzenie budowlane, niezbędne instalacje i urządzenia budowlane zapewniające możliwość użytkowania obiektów, zgodnie z art. 5 ustawy Prawo budowlane, jak również spełnia wymagania art. 35 ust. 3 oraz art. 33 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Ponadto do projektu załączono umowę o przyłączenie do sieci wodociągowej oraz umowę na dostawę wody z gminnej sieci wodociągowej. Starosta uznał, że w projekcie w sposób prawidłowy, zgodnie z § 28 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz art. 29 ustawy Prawo wodne rozwiązano sposób odprowadzenia wód opadowych z całej wnioskowanej inwestycji. Starosta wskazał też, że projektowany budynek mieszkalny jednorodzinny usytuowano ścianą bez otworów okiennych i drzwi bezpośrednio przy granicy działki [...], a budynek garażowy usytuowany ścianą bez otworów okiennych i drzwi w odległości 1,5 metra od granicy działki [...] zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 1 warunków technicznych. Starosta wyjaśnił , że nie ma zastosowania § 12 ust. 5 rozporządzenia, gdyż stosuje się go, gdy mamy budynek usytuowany zgodnie § 12 ust. 1 rozporządzenia. Starosta podkreślił, że w projekcie wykazano, iż zgodnie z § 50 ust. 5 pkt 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje się niwelacji terenu o więcej niż 1 m w stosunku do istniejącego poziomu terenu. Dodatkowo wzdłuż granic działki zaprojektowano murki oporowe, zabezpieczające przed przedostawaniem się wód opadowych na teren działek sąsiednich oraz zabezpieczające przed osuwaniem się ziemi. Jak wskazał projektant niwelowany teren będzie miał zapewniony spadek 2° w kierunku południowym, w taki sposób, aby wody opadowe zostały ukierunkowane na teren działki inwestycyjnej. Organ I instancji przywołał załączone do projektu uzgodnienia, a także wskazał, że działka inwestycyjna objęta wnioskiem leży częściowo w obrębie terenu oznaczonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem MN2 oraz R1, a następnie stwierdził, że przedmiotowa inwestycja zgodna jest z ustaleniami tego planu. W ocenie Starosty projekt budowlany został opracowany przez osoby posiadające uprawnienia do projektowania, posiadał wymagane opinie i uzgodnienia, zaś projektant załączył informację BIOZ oraz złożył oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Inwestor przedłożył także ostateczną decyzję o wyłączeniu gruntu z produkcji rolnej, a działka objęta inwestycją posiada dostęp do drogi publicznej. Inwestor złożył też oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W ocenie Starosty planowany przez inwestorów budynek został zaprojektowany z uwzględnieniem art. 5 Prawa budowlanego, tj. m.in. z poszanowaniem, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienia dostępu do drogi publicznej. W związku z dokonanymi ustaleniami Starosta uznał, że zostały spełnione wymagania określone w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Odwołanie od decyzji Starosty K. wnieśli J.R. i L.R. , zarzucając jej brak wystarczającego uzasadnienia prawnego i faktycznego oraz brak podjęcia przez organ I instancji działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego. Zarzucili naruszenie przepisów § 12 ust. 3 i ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, tj. brak zachowania odległości 1,5 m do okapu, gzymsu. Odwołujący się wskazali, że zgodnie z tym przepisem przy działce o szerokości mniejszej niż 16 m, odległość budynku od granicy działki nie powinna być mniejsza niż ww. 1,5 m. Odwołujący się wskazali na zrealizowane już roboty budowlane i zakwestionowali umieszczenie okna dachowego w połaci dachu budynku garażu, co ich zdaniem naruszało wymogi § 12 ust. 6 rozporządzenia. Ponadto odwołujący się stwierdzili, że inwestor naruszył ustalenia miejscowego planu określone w § 49 ust. 4 pkt dotyczące dopuszczonej w miejscowym planie niwelacji terenu nieprzekraczającej 1,0 m. Zwrócili uwagę, że inwestor nie wykonał (zgodnie z projektem budowlanym) ściany oddzielenia przeciwpożarowego w budynku mieszkalnym, usytuowanym w granicy działki, czym naruszył zasady ochrony przeciwpożarowej określone w § 272 ust. 3 i § 235 ust. 2 rozporządzenia. Zarzucili także naruszenie wymogów z art. 29 Prawa wodnego poprzez kierowanie wód opadowych na ich działkę i naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez brak poszanowania ich nieruchomości. Stwierdzili, że budowa muru oporowego może uniemożliwić im zabudowę własnej nieruchomości na analogicznych zasadach. Wskazali przy tym, że przekroczony został w projekcie budowlanym wskaźnik intensywności zabudowy. Wojewoda decyzją z dnia 31 grudnia 2014 r. ,wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 80 ust. 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, utrzymał w mocy ww. decyzję. W uzasadnieniu Wojewoda przeprowadził analizę § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i stwierdził, że lokalizacja budynku przy granicy działki zgodna jest z obowiązującymi przepisami, zaś wskazana w odwołaniu interpretacja tych przepisów była błędna. Wojewoda wyjaśnił, że badanie zgodności i zakresu realizowanej zabudowy z zatwierdzonym w decyzji projektem budowlanym należy do kompetencji organu nadzoru budowlanego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia stosunków wodnych poprzez kierowanie wód opadowych z działki inwestycyjnej na działkę odwołujących się, Wojewoda wyjaśnił, że przedmiotowa inwestycja nie została jeszcze zakończona i dlatego wszelkie dotychczas zauważone przez odwołujących się uciążliwości, w postaci zalewania ich działki wodami opadowymi z działki inwestora mogą wynikać z przerwanych robót budowlanych i niepodłączenia już zrealizowanych częściowo obiektów do projektowanego systemu kanalizacji opadowej. Wojewoda zaznaczył, że w toku postępowania odwoławczego projektanci oznaczyli na projekcie zagospodarowania terenu rzędne projektowanego terenu, zaś analiza projektu zagospodarowania terenu nie wskazuje na to, żeby niwelacja terenu miała przekroczyć dopuszczony w miejscowym planie 1 m. Ponadto, rzędne terenu, oznaczone we wschodniej części działki, nie potwierdzają znaczących różnic w poziomie terenu (jest on porównywalny na obu działkach). Wojewoda wskazał, że planowaną inwestycję poszerzono o budowę drugiego zbiornika na wody opadowe, co w przypadku zakończenia realizacji inwestycji, zgodnie z informacją zawartą w dokumentacji projektowej, ma w sposób wystarczający zabezpieczyć działki sąsiednie przed spływem wód opadowych z działki inwestycyjnej i tym samym nie doprowadzić do naruszenia stosunków wodnych na tych działkach. Na wschód od budynku mieszkalnego ma być wybudowany murek ogrodzeniowy w granicy z działką skarżących, który zgodnie informacjami projektantów ma skutecznie chronić działkę skarżących przed ewentualnym zalewaniem ich działki wodami opadowymi. Z kolei, na zachód od budynku garażu ma być wybudowany mur oporowy (w granicy działki), ze względu na projektowaną w tym miejscu niwelację terenu. Z projektu budowlanego wynika, że projektowany jest również 2% spadek terenu w kierunku południowym, celem kierowania ewentualnych wód opadowych na działkę inwestora. Wojewoda podkreślił, że zaprojektowany system odprowadzenia wód opadowych poprzez rynny w budynkach aż do kanalizacji deszczowej w formie szczelnych zbiorników, projektant opracował w oparciu o szczegółowe obliczenia dotyczące ilości wód opadowych. Ponadto projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające prawo do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego przekroczenia w projekcie budowlanym wskaźnika intensywności zabudowy, Wojewoda wyjaśnił, że obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie zawiera definicji powierzchni zabudowy, ale projektant, przyjmując do obliczeń wartości zgodne z Polskimi Normami, spełnił wymóg określony przepisami. Co do zarzutów dotyczących ograniczenia możliwości zagospodarowania w przyszłości działki odwołujących się poprzez budowę przez inwestora muru oporowego w granicy ich działki, Wojewoda wyjaśnił, że lokalizacja muru przewidziana jest wyłącznie na działce inwestora i ze względu na niewielkie gabaryty projektowanego muru nie będzie miała wpływu na zagospodarowanie działki odwołujących się i nie stanowi naruszenia w § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zdaniem Wojewody zebrany materiał dowodowy nie wykazał braku zgodności z przepisami prawa, a postępowanie przeprowadzone przez organ odwoławczy nie potwierdziło zarzutów odwołania. Wojewoda uznał, że postępowanie organu I instancji zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a decyzja zawierała szczegółowe, wyczerpujące uzasadnienie, relacjonujące przebieg postępowania w sprawie, w tym dowody, na których organ oparł swoje rozstrzygnięcie w sprawie. Dlatego Wojewoda uznał, że w sprawie zostały spełnione wymogi przewidziane przez Prawo budowlane, należało więc zatwierdzić projekt budowlany i udzielić pozwolenia na budowę przedmiotowego zamierzenia budowlanego. Skargę na decyzję Wojewody wnieśli J.R. i L.R. zarzucając jej naruszenie: 1) art. 107 § 1 oraz § 3 kpa poprzez brak wskazania w zaskarżonej decyzji uzasadnienia prawnego oraz faktycznego poprzez brak wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. 2) art. 7 kpa poprzez niepodjęcie przez organ l instancji wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym; 3) art. 40 § 2 kpa poprzez niedoręczanie ustanowionemu pełnomocnikowi w sprawie w toku postępowania zawiadomień, a czynienie to wyłącznie na adres odwołującego, w przeciwieństwie do zachowania organu w stosunku do inwestorów i ich pełnomocnika; 4) art. 75 § 1 kpa w związku z art. 85 § 1 kpa poprzez nieprzeprowadzenie oględzin miejsca poprzez błędne wskazanie, jakoby organ administracyjny nie posiadał takich kompetencji; 5) § 12 ust. 3 oraz 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z uwagi na niezachowanie przez planowany budynek odległości 1,5 m do okapu, gzymsu, balkonu lub daszku nad wejściem, a także do takich części budynku, jak galeria, taras, schody zewnętrzne, pochylnia lub rampa; 6) § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który stanowi, ze usytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m; 7) § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z uwagi na posadowienie budynku garażowego, który posiada okno dachowe; 8) § 49 ust. 4 pkt 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy L. poprzez dopuszczenie niwelacji terenu działki budowlanej do nasypów i wykopów przekraczających 1,0 m. 9) § 272 ust. 3 oraz § 235 ust. 2 rozporządzenia poprzez niespełnienie wymogu ochrony przeciwpożarowej; 10) art. 29 ust. 1 Prawa wodnego poprzez umożliwienie odprowadzania przez inwestora wody na działkę skarżących; 11) art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez brak poszanowania nieruchomości sąsiedniej. Skarżący domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości, zasądzenia kosztów postępowania oraz wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2015 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa". Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa. W świetle powyższych zasad skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. W skardze zakwestionowano prawidłowość postępowania wyjaśniającego poprzedzającego wydanie zaskarżonego pozwolenia na budowę, zarzucając, że nie podjęto wszystkich niezbędnych kroków i tym samym nie zebrano wystarczającego materiału dowodowego umożliwiającego ocenę ustawowych przesłanek do wydania pozwolenia na budowę. Oceniając te zarzuty, pamiętać trzeba, że zakres postępowania wyjaśniającego prowadzonego w ramach rozpatrywania wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę wynika z regulacji zawartych w Prawie budowlanym. Dlatego podkreślić należy, że Prawo budowlane w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 określa wymogi, które inwestor powinien spełnić, by uzyskać pozwolenie na budowę, a art. 34 precyzuje zakres projektu budowlanego. Natomiast z treści art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego wynika, że spełnienie tych wymogów obliguje organy administracji architektoniczno – budowlanej do wydania inwestorowi decyzji o pozwoleniu na budowę. Skoro powołane wyżej przepisy zakreślają granice postępowania wyjaśniającego niezbędnego do oceny złożonego przez inwestora wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, to organy prowadzące takie postępowanie nie są uprawnione do badania kwestii niewymienionych w tych przepisach. W kontrolowanym postępowaniu administracyjnym należy zatem, odnosząc się do zarzutów skargi, w pierwszej kolejności wskazać, że inny jest zakres postępowania przed organem administracji architektoniczno – budowlanej, który ocenia przedłożony projekt budowlany i na podstawie tej oceny - zatwierdza go i wydaje pozwolenie na budowę, a inny jest zakres kompetencji organu nadzoru budowlanego. Skoro jak podniesiono w skardze w projektach budowlanych (tj. projekcie wcześniej uchylonym, ale na podstawie którego zrealizowano stan surowy budynków, jak i projekcie zatwierdzonym kontrolowanymi decyzjami) nie przewidziano okna dachowego w budynku garażu, które jednak zostało wykonane, to stan ten nie podlega kompetencji organu administracji architektoniczno – budowlanej, ale organu nadzoru budowlanego, co prawidłowo już wyjaśniono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Tak samo należy się odnieść do zarzutu, że w rzeczywistości dokonano większej niwelacji terenu niż w projekcie. Z kolei co do oceny projektu budowlanego w zakresie przewidywanej niwelacji terenu, to zgodzić się należy z organami, że projekt jest w tym względzie zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W piśmie z dnia 27 stycznia 2014 r. projektanci oświadczyli dodatkowo, że w projekcie nie przewidziano niwelacji terenu powyżej 1 m. Również w wyroku z dnia 7 czerwca 2013 r. Sąd stwierdził, że analiza projektu budowlanego nie pozwala na uznanie, że planowana niwelacja terenu przekroczy 1 m, co czyni bezzasadnym zarzut naruszenia § 49 ust. 4 pkt 7 planu miejscowego gminy L. Odnosząc się do kluczowej kwestii usytuowania budynku mieszkalnego w granicy działki, to podnieść należy, że kwestia ta została wyjaśniona zgodnie z wiążącymi ustaleniami WSA zawartymi w wyroku z dnia 7 czerwca 2013 r. I nie chodzi tu jedynie o treść przepisów rozporządzenia wykonawczego i ustaleń planu miejscowego przytaczanego przez WSA w Krakowie, jak i organy administracji, które wydały w niniejszej sprawie decyzje (które mimo to, jak wynika z treści skargi, wykładane są przez skarżących wybiórczo), które wprost dopuszczają usytuowanie budynku w granicy działki, ale o wyjaśnienie kwestii budowy w granicy z działką skarżących muru oporowego oraz ocenę skutków niwelacji terenu, która ma polegać na jego podwyższeniu w sposób opisany w projekcie budowlanym. Prawidłowo ustalono i przyjęto, opierając się na analizie rozwiązań projektowych i oświadczeniach projektantów (którzy przedstawili też sposób wyliczenia ilości wód opadowych), że mur oporowy zaprojektowany na działce inwestorów także wzdłuż granicy z działką skarżących oraz sposób odprowadzania wód opadowych, które będą odprowadzane nie do jednego (jak w poprzednim projekcie), ale do dwóch szczelnych zbiorników, w połączeniu z ukształtowaniem terenu i dotychczasowym spływem wód oraz z rozwiązaniami na dachu budynku (płotki przeciwśniegowe i rynna z podgrzewaniem przeciwoblodzeniowym), jak również zaprojektowanym przy wejściu do budynku mieszkalnego odwodnieniem liniowym dla odprowadzenia wód opadowych z dojścia do budynku łączącym się z instalacją kanalizacji deszczowej w sposób dostateczny i zgodny z przepisami prawa rozwiązują odprowadzanie wód opadowych z całej inwestycji , a przyjęte rozwiązania zabezpieczają nieruchomość skarżących przed zalewaniem. Dodatkowo zaprojektowane murki oporowe, w tym murek wzdłuż północnej granicy działki inwestorów nie tylko zabezpieczają przed przedostawaniem się wód opadowych na teren działek sąsiednich oraz zabezpieczają też przed osuwaniem się ziemi. Jak wskazał projektant niwelowany teren będzie miał zapewniony spadek 2° w kierunku południowym, w taki sposób, aby wody opadowe zostały ukierunkowane na teren działki inwestycyjnej. Dlatego zarzut naruszenia art. 29 ust. 1 Prawa wodnego "poprzez umożliwienie odprowadzania przez inwestora wody na działkę skarżących" oraz art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego "poprzez brak poszanowania nieruchomości sąsiedniej" uznano za niezasadny. Co do zarzutu braku ściany oddzielenia przeciwpożarowego, wobec jego ogólności, stwierdzić należy, że jest on niezrozumiały, tym bardziej, że z projektu budowlanego wyraźnie wynika, że taka ściana (dokładnie opisana) została zaprojektowana. W ocenie projektanta przewidziane w projekcie rozwiązania spełniają wymogi obowiązującego rozporządzenia (k.[...]). Dlatego zarzut naruszenia § 272 ust. 3 oraz § 235 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie sąd uznał za niezasadny. Organ odwoławczy wyjaśnił również sposób wyliczenia wskaźnika intensywności zabudowy. Co do zarzutu naruszenia art. 40 § 2 kpa "poprzez niedoręczanie ustanowionemu pełnomocnikowi w sprawie w toku postępowania zawiadomień, a czynienie to wyłącznie na adres odwołującego" podkreślić należy, że dla skuteczności takiego zarzutu konieczne jest wykazanie, iż naruszenie tego przepisu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wniosek taki wypływa jednoznacznie z treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ppsa. Z akt administracyjnych wynika, że organ istotnie nie doręczył pełnomocnikowi skarżących pisma kierowanego do pełnomocnika inwestorów z dnia 20.10.2014 r i zawiadomienia z 26.11.2014 r. (przy czym to ostatnie pismo doręczono pełnomocnikowi k. [...] akt II inst.), niemniej jednak skarżącym doręczona została decyzja I instancji, a po ustanowieniu pełnomocnika – decyzja II instancji. Ponadto pełnomocnik skarżących w żaden sposób nie wykazała, jaki był negatywny wpływ ww. naruszenia przepisów postępowania na rozstrzygnięcie w sprawie przez wskazanie jakich czynności, mających wpływ na końcowe rozstrzygnięcie sprawy, skarżący nie byli w stanie dokonać z powodu ww. braku doręczania korespondencji. Mimo bowiem powyższego skarżący uczestniczyli w postępowaniu, wnieśli odwołanie i skargę w terminie.. W konsekwencji Sąd uznał, że zarzut naruszenia art. 40 § 2 kpa nie mógł skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Podsumowując, stwierdzić należy, że zarzuty skargi naruszenia art. 7, art. 75 § 1 w zw. z art. 85 § 1 i 107 § 1 i 3 kpa nie były zasadne, ponieważ strona skarżąca domagała się prowadzenia czynności wyjaśniających dotyczących kwestii wykraczających poza granice postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Skoro zaś w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym inwestor przedłożył stosowne oświadczenia i dokumenty, czym spełnił wymogi przewidziane w art. 32 ust. 4 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, również wyjaśnił kwestie poruszone w wiążącym wyroku WSA w Krakowie, to zgodnie z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego organy były zobowiązane do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę dla opisanego wyżej zamierzenia inwestycyjnego. Organy uzasadniły podjęte rozstrzygnięcia i wyczerpująco ustosunkowały się do twierdzeń i zarzutów skarżących, w tym do zarzucanych naruszeń prawa materialnego . Wobec stwierdzenia, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i nie uniemożliwia skarżącym zabudowy ich nieruchomości Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ppsa.