II SA/Kr 307/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie : WSA Mirosław Bator WSA Aldona Gąsecka – Duda (spr.) Protokolant : Ewelina Knapczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2012 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia 21 grudnia 2011 r. znak: [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych: skargę oddala Prezydent Miasta N. decyzją z dnia [...] października 2011 r., znak [...], na podstawie art. 30 ust. 2 i ust. 6 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednol. Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) oraz art. 104 k.p.a., wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia M.G. dotyczącego zamiaru wykonania robót budowlanych, polegających na zainstalowaniu reklamy ( typu BANER ) na elewacji budynku położonego na działce nr [...] obr. [...], przy al.[...] w N. , pod jej mieszkaniem, bez naruszenia konstrukcji ściany nośnej o treści : "bez pośredników - typowe dokumenty na poczekaniu, tłumacz j. angielskiego I piętro zaprzysiężony mgr M.G. " - na elewacji budynku położonego na nieruchomości składającej się z działek nr [...] i nr [...] , Obr[...] w N. Orzekając w ten sposób podał, że inwestor złożył zgłoszenie w dniu 20 października 2011r. Po szczegółowej analizie stwierdzono niezgodność zamierzenia budowlanego z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta N. dla obszaru "[...] " zatwierdzonego Uchwałą Rady Miasta N. Nr [...] z dnia 15 czerwca 2009 r. (Dz. Urz. Woj. [..] r.), w którym teren inwestycji znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem C.92.MW/U - teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z usługami. W ustaleniach dotyczących wszystkich terenów objętych planem (rozdział II, § 8 ppkt q ) ustalono " realizacja elementów informacji wizualnej na budynkach, na zasadach: - szyldy jako informacja o siedzibie i nazwie firmy oraz znaki logo winny być dostosowane do architektury budynku i umieszczane w kondygnacji parteru; - dopuszcza się stosowanie szyldów w formie liter montowanych na ścianie o wysokości napisów do 0,50 m, tabliczek o maksymalnej powierzchni 0,40 m2 lub kasetonów o maksymalnej powierzchni 0,40 m2 i grubości do 0,20 m oraz znaków logo umieszczanych prostopadle do ściany (wsporniki). Formy znaków logo winny nawiązywać do historycznych szyldów cechowych i mogą być montowane na wysokości minimum 2,50 m od poziomu terenu, a ich wysięgi mogą dochodzić do 0,60 od elewacji; - dopuszcza się realizację gablot drewnianych lub metalowych wyłącznie na obiektach użyteczności publicznej oraz dla usług fotograficznych i biur sprzedaży nieruchomości. Dopuszcza się ich umieszczanie w parterach budynków, w przypadkach, w których architektura budynku umożliwia ich stosowanie. Maksymalne wymiary : gablot 0,80 x 1,20 m i głębokości 0,25 m; - zakaz stosowania reklam stałych, tablicowych -; zakaz stosowania więcej niż jednego elementu informacji wizualnej dla punktu usługowego; - zakaz stosowania reklam wielkopowierzchniowych na ścianach budynków oraz wolnostojących; - przy usługach gastronomicznych dopuszcza się stosowanie reklam wolnostojących - przenośnych " kobyłek ", o formach dostosowanych do architektury budynku; - zakaz stosowania bannerów nad ulicami i na budynkach, za wyjątkiem za okolicznościowych związanych z wydarzeniami kulturalnymi lub wyborami, umieszczanych na czas określony; - zakaz stosowania elementów informacji wizualnej typu "LED"- dynamicznych, zakaz umieszczania reklam na słupach oświetlenia ulicznego, na dachach kiosków i zadaszeniach przystanków komunikacji zbiorowej; - zakaz stosowania w elementach informacji wizualnej jaskrawej kolorystyki oraz powłok fosforyzujących; - reklamy na ogrodzeniach i rusztowaniach mogą być umieszczane wyłącznie w okresie wykonywania prac budowlanych w obrębie nieruchomości. Powierzchnia reklamy nie może przekraczać 30 % powierzchni rusztowania (...) " W myśl postanowień planu dla terenu oznaczonego symbolem C.92.MW/U ustala się m. in.: - obowiązek stosowania zasad wynikających z położenia terenu w strefie ochrony konserwatorskiej zespołu staromiejskiego - Rozdział II § 8: - obowiązek ochrony formy budynków przy[...]. . Zakaz nadbudowy i rozbudowy. Dopuszcza się przebudowę budynku oraz zagospodarowanie poddaszy na cele użytkowe, z doświetleniem pomieszczeń zgodnie z § 8 ust.2 pkt 2 k) (...). W rozdziale II § 8 pkt 2 ppkt 7) planu ustalono, że w strefie ochrony konserwatorskiej zespołu staromiejskiego obowiązuje uzyskanie uzgodnienia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na prowadzenie robót budowlanych, prac konserwatorskich i restauratorskich przed podjęciem prac. Dodatkowo należy wskazać, że braki w wniosku - tj. brak uzgodnienia konserwatorskiego oraz brak prawidłowo wypełnionego oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, gdzie wnioskodawczyni nie wykazała się prawem do dysponowania nieruchomością wspólną i zgodą współwłaścicieli nieruchomości, nie mają wpływu na merytoryczne rozpatrzenie sprawy , dlatego nie wzywano inwestora do uzupełnienia wniosku w drodze postanowienia. Uzupełnienie tych braków nie spowodowałoby bowiem pozytywnego przyjęcia zgłoszenia z uwagi na wykazaną wyżej niezgodność zamierzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego . Przedłożone przez wniokodawcynię kserokopie fotografii banerów - analogicznych do tego, który zamierza wykonać - nie uzyskały stosownych zgód na ich umieszczenie (są również niezgodne z zapisami planu), a zatem ich istnienie nie może stanowić argumentu powodującego pozytywne przyjęcie zgłoszenia przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Organem właściwym do zajęcia się sprawami nielegalnych reklam jest Powiatowy Inspektor Nadzoru dla Miasta N. - ul. [...] w N. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji M.G. wniosła w terminie odwołanie, w którym nawiązując do dokonanego zgłoszenia podkreślała, że przedmiotowa reklama nie będzie trwale związany z gruntem, w żaden sposób nie narusza formy budynku, nie zasłania okien nie odcina światła mieszkańcom, nie stwarza zagrożenia, cel reklamy odpowiada prawu, a zgodnie z art. 29 ust 2 pkt 6 Prawa budowlanego nie wymaga się pozwolenia na budowę dla instalowanie tablic i urządzeń reklamowych z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków. O zamierzonym celu zawieszenia reklamy dnia 19 października 2011 r. skarżąca poinformowała Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w K. Delegaturę w N. , przy czym organ ten wskazał, że zawieszenie elementu informacji wizualnej w strefie, w której położony jest przedmiotowy budynek nie wymaga jego pozwolenia. Organ pierwszej instancji wskazał na brak prawidłowego wypełnionego oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością wspólną, a przecież nie wymaga się pozwoleń w przypadku reklamy za wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych w rejestr zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie i opiece nad zabytkami. Wspólnota nie musi wyrażać zgody na umieszczenie na elewacji budynku szyldu lub reklamy . Konieczność wyrażenia zgody o jakiej stanowi art. 22 ust, 3 pkt.4 ustawy o własności lokali w przypadku umieszczenie reklamy, istniałaby wtedy , gdyby reklama uniemożliwiała korzystanie z okien znajdujących się w budynku lub naruszała konstrukcję nośną ściany. W wydanej decyzji organ pierwszej instancji powołuje się na Uchwałę Rady Miasta N. Nr: [...] dnia 15 czerwca 2009 r. - wymieniający teren objęty inwestycją o symbolu C.92.MW/U ( teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z usługami), nie niej jednak eksponowanym zakaz jest sprzeczny z przeznaczeniem terenu - jeśli usługi, to i reklamy. W tej samej strefie, w pobliżu znajduje się zresztą kilka wielkoformatowych i wielokondygnacyjnych bannerów (billboardów), powyżej parteru. Gdyby mieszkała w innymi mieście, w którym nie podjęto takiej uchwały, mogłaby zawiesić banner na swoim balkonie. Zgodnie z art. 64 Konstytucji RP, własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie w jakim nie narusza ona istoty praw własności. Do zgłoszenia skarżąca dołączyła dowód nierównego traktowania jej przez Urząd Miasta N. – fotografie 40 obiektów z centrum miasta , gdzie widać bandery na balkonach i elewacjach budynków (w większości są to stare przedwojenne kamienice). Po rozpoznaniu powyższego odwołania Wojewoda decyzją z dnia [...] grudnia 2011r., znak [...] na podstawie art. 81 ust. l pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane ( tekst jednol. Dz. U. Nr 243 z dnia 23 grudnia 2010 r., poz. 1623 z późn. zm) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, zaś w dalszych wywodach wskazał na następujące okoliczności. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji słusznie wyjaśnia, iż wobec stwierdzonej niezgodności proponowanych robót objętych zgłoszeniem z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pominięto jako drugorzędne braki formalne wniosku, tj. uzgodnienie konserwatorskie oraz prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, gdyż te pozostają bez wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę nie wymaga instalowanie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków. Jednakże zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, wykonywanie robót budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Z kolei art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego stanowi, że właściwy organ wnosi sprzeciw jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Powoływanie się w odwołaniu na to, że ktoś umieścił reklamę na swoim budynku nie może mieć wpływu na stanowisko organu. Każda sprawa jest inna, wobec czego należy ją traktować indywidualnie i rozstrzygać na podstawie obowiązujących przepisów. Przykładowo, zgodnie z miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta N. istnieje obowiązek ochrony formy budynku przy al. [...] . W związku z tym dokonanie zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych w tych budynkach wymaga uzgodnienia z konserwatorem zabytków. Taki obowiązek dotyczy tylko niektórych budynków, wymienionych w planie. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego powszechnie obowiązującym. Ustalenia tego planu kształtują wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, jednakże w granicach określonych przepisami - także warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Wobec stwierdzonej sprzeczności proponowanych robót określonych w zgłoszeniu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, należało utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję. Wnosząc w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2011r., znak [...], M.G. domagała się zmiany wydanego rozstrzygnięcia, zarzucając organom administracji publicznej naruszenie art. 32 i art. 64 pkt 3 Konstytucji RP, Prawa budowlanego, a także prawa przeciwstawienia się nieuczciwej konkurencji. Zdaniem skarżącej, gdyby prawo było stosowane równo wobec wszystkich, to nie byłoby w N. ani jednego banera. Podniosła, że jest emerytowaną nauczycielka, ze skromna emeryturą, zajmująca się tłumaczeniami z języka angielskiego. Do kamienicy , w której na l piętrze mieszka od 60 lat, w czerwcu 2010 wprowadziła się M.I. - tłumacz języka niemieckiego , zakładając szyld, informujący o swojej działalności. Broniąc się przeciw nieuczciwie działającej konkurencji, skarżąca we wrześniu 2010 zawiesiła na sznurkach balkonu l-go piętra, celtowy banner reklamowy. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w N. na zgłoszenie mieszkańca wszczął postępowanie, mimo że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu nie wymaga decyzji. Odwołanie skarżącej do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nie zmieniło decyzji Powiatowego Inspektor Nadzoru Budowlanego, który uznał zawieszenie na sznurkach bannera za samowolę budowlaną . Skarżąca musiała banner zdjąć i zapłacić karę. Nadzór budowlany realizując swoje ustawowe obowiązki winien mieć wpływ na ograniczenie liczby katastrof budowlanych, a założenie bannera takowych nie stwarzało. Kamienica [...] nie jest wpisana do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie i opiece nad zabytkami. Ponieważ bannery na balkonach i elewacjach są porozwieszane w całym N. a konkurencja i czynniki finansowe czynniki zmuszają skarżącą do reklamy na swojej własności, dokonała zgłoszenia zamiaru montażu reklamy. Przewidziany w uchwale Rady Miasta N. Nr [...] z dnia 15 czerwca 2009 r., dla terenu inwestycji oznaczonego symbolem [...] ( teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z usługami) "zakaz stosowania bannerów nad ulicami i na budynkami, za wyjątkiem okolicznościowych związanych z wydarzeniami kulturalnymi lub wyborami, umieszczanymi na czas określony " nie jest logiczny, a wręcz sprzeczne sprzeczny z przeznaczeniem terenu , albowiem jeżeli usługi, to i reklamy. W tej samej strefie ,w pobliżu znajduje się kilka wielkoformatowych i wielokondygnacyjnych bannerów (billboardów) powyżej poziomu parteru, w sąsiedztwie kamienica [...], a zatem skarżąca została potraktowana w inny sposób niż reszta wywieszających reklamy. W obecnych czasach, gdy firmy padają zawieszenie reklamy w strefach mieszkaniowo-usługowych nie powinno być zabronione. Traktowanie skarżącej ma charakter dyskryminujący, z wykluczeniem i brakiem poszanowania własności, równości i wolności, pozbawiając ją prawa sprzeciwu wobec nieuczciwej konkurencji. W piśmie dnia 17 maja 2012 r. złożyła wniosek o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego w przypadku uwzględnienia skargi. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji z analogiczną argumentacją. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153,poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednol. Dz. U. z 2012r., poz. 270 - oznaczana dalej jako p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji albo stwierdzeniem jej nieważności, bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa zostały wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. W przypadku niestwierdzenia takich wad, sąd skargę oddala ( art. 151 p.p.s.a. ). Przy braku stosownego przepisu ustawowego poza kognicją sądu pozostaje zmiana zaskarżonej decyzji, czego domaga się M.G. w skardze. Mając na uwadze treść opisanych na wstępie orzeczeń, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału i przebiegu postępowania skargę należy uznać za bezzasadną , albowiem tak zaskarżona, jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydent Miasta N. z dnia [...] października 2011 r., znak [...] odpowiadają prawu. Przy ich wydaniu nie doszło ani do naruszenia przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania tego rodzaju, że mogłoby ono mieć wpływ na wynik sprawy. Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte na skutek zgłoszenia przez M.G. dnia 20 października 2011r. robót budowlanych polegających na zainstalowaniu na części elewacji budynku przypadającej pod jej mieszkaniem, bez naruszenia konstrukcji ściany nośnej, reklamy typu banner o treści: "bez pośredników - typowe dokumenty na poczekaniu, tłumacz j. angielskiego I piętro zaprzysiężony mgr M.G. " . Reklama miała zostać zainstalowana na elewacji budynku przy [...] w N. , znajdującego się na nieruchomości stanowiącej działki nr [...] i nr [...] , obr.[...] , której jak wynika z twierdzeń zgłoszenia, wyżej wymieniona jest współwłaścicielką w udziale 1888/10 000. Wniosła o podobne ustosunkowanie się do jej zgłoszenia, jak do reklam na zdjęciach. M.G. załączyła do powyższego podania podpisany przez nią dokument - oświadczeniem dla celów zgłoszeniowych, nieodpisaną informację o wyrokach sądów co do braku obowiązku wyrażania zgody przez wspólnotę mieszkaniową na umieszczenie szyldu, lub reklamy na elewacji budynku, oraz kserokopie 48 zdjęć fotograficznych. Wnosząc decyzją sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 2 i ust. 6 pkt. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane ( tekst jednol. Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 z późn. zm. – dalej w skrócie Pb) oraz art. 104 k.p.a., Prezydent Miasta N. powołał istotne w stanie faktycznym sprawy ustalenia miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta N. dla obszaru "[...]" zatwierdzonego Uchwałą Rady Miasta N. Nr [...] z dnia 15 czerwca 2009 r. (Dz. Urz. Woj. [...][), uznając, że zgłoszone roboty budowlane naruszają tam przewidziany dla ternu inwestycji zakaz stosowania bannerów nad ulicami i na budynkach, za wyjątkiem za okolicznościowych związanych z wydarzeniami kulturalnymi lub umieszczanych na czas określony. Wyjaśnił także przyczyny, dla których odstąpił wdrożenia procedury zmierzającej do uzupełnienia zgłoszenia. Sprzeciw złożono w terminie, o którym mowa w art.30 ust. 5 Pb. W odwołaniu skarżąca nie kwestionował faktów, które miały na uwadze organy pierwszej instancji wydając decyzję. Podnoszone zarzuty nawiązujące do motywów rozstrzygnięcia dotyczyły braku logiki, a nawet wewnętrznej sprzeczności zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które uwzględniono wnosząc sprzeciw, naruszenie art. 64 Konstytucji RP , w tym nierównego traktowania obywateli. Naruszenie zasady równości zobrazował załączając kserokopie fotografii 40 obiektów z centrum miasta , gdzie widać bandery na balkonach i elewacjach budynków, jak podała w większości na starych przedwojennych kamienicach. W pozostałości zarzuty odwołania stanowiły polemikę z wypowiedziami organu pierwszej instancji dotyczących braków zgłoszenia. Przedmiotem zaskarżenia w postępowaniu sądowoadministracyjnm jest ostateczna decyzja organu odwoławczego utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uwzględniając powołaną na wstępie treść Wojewody z dnia [...] grudnia 2011r., znak [...], należy uznać, że organ drugiej instancji słusznie przyjął, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa, zaś oceniał ją nie tylko w granicach zarzutów przedstawionych w odwołaniu, lecz całościowo, pod kątem przepisów prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie w sprawie. Ocena ta nie jest wyłączenie formalna, stanowi wynik ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy, o czym świadczą wywody zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy odpowiedział też na zarzuty odwołania. Uwzględniając powyższe, materiał zgromadzony w aktach sprawy brak podstaw do uznania, że w sprawie doszło do naruszenia art. 7 k.p.a., art. 77 § k.p.a. i 107 § 1 i 3 k.p.a, albo przepisów prawa materialnego. Słusznie podaje organ drugiej instancji, że zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 Pb – także w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawanie przez niego decyzji, pozwolenia na budowę nie wymaga instalowanie tablic i urządzeń reklamowych z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków. W ślad za tym akcentuje trafnie, że taka regulacja nie oznacza swobody inwestowania tam, gdzie nie jest wymagane uzyskanie pozwolenia na budowę przed rozpoczęciem robót wymienionych w powyższym przepisie Stosownie bowiem do art. 30 ust. 1 pkt 2 Pb, wykonywanie robót budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 Pb wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Artykuł 30 ust. 6 pkt 2 Pb stanowi, że właściwy organ wnosi sprzeciw jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Niezależnie od innych okoliczności mogących skutkować wniesieniem sprzeciwu naruszenie prawa, o którym mowa w tym przepisie stanowi samodzielnie dostateczną podstawę do wydania takiej decyzji. Dokonując zgłoszenia robót budowlanych skarżąca jednoznacznie wskazała, że ich przedmiotem ma być zainstalowania reklamy typu banner na budynku. Podana przez nią treść informacji wizualnej uzasadnia uznanie, że nie jest to reklama okolicznościowa związana z wydarzeniami kulturalnymi lub umieszczanych na czas określony. Zgodnie z Uchwałą Rady Miasta N. Nr [...] z dnia 15 czerwca 2009 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta N. - "[...] (Dz. Urz. Woj. [...]), nieruchomość stanowiąca teren inwestycji, w tym działka z istniejącym budynkiem przy[...] w N. znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem [...]- teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z usługami. Istotną z uwagi na przedmiot zgłoszenia jest regulacja zawarta w § 13 planu – Ustalenia dla strefy śródmiejskiej – "C" , ust. 86 pkt 2, który ustala obowiązek stosowania zasad wynikających z położenia terenu w strefie ochrony konserwatorskiej zespołu staromiejskiego - Rozdział II § 8. W tym właśnie rozdziale znajduje się § 8, którego ust. 2 wprowadza strefę ochrony konserwatorskiej zespołu staromiejskiego. W § 8 ust. 2 pkt 1 określono opisowo granice strefy ochrony konserwatorskiej zespołu staromiejskiego, w których pozostaje m.in. [...]Paragraf § 8 ust. 2 pkt 2 wprowadza w kolejnych, mieszczących się w nim jednostkach redakcyjnych różnego rodzaju obowiązki w zagospodarowaniu terenu objętego strefami ustalonymi w § 6 – gdzie mowa również o strefie ochrony konserwatorskiej zespołu staromiejskiego. Te dalsze jednostki redakcyjne stanowią podpunkty zawierając oznaczenie literowe - w tym ppkt q), określający liczne zasady informacji wizualnej na budynkach. Tu właśnie, w pozycji 8 ustalono zakaz stosowania bannerów nad ulicami i na budynkach, za wyjątkiem za okolicznościowych związanych z wydarzeniami kulturalnymi lub umieszczanych na czas określony. Z zapisów zawartych w § 6 i 7 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i jego części graficznej wynika także, że w momencie podjęcia Uchwały Rady Miasta N. Nr [...]z dnia 15 czerwca 2009 r. budynek przy [...] nie był wpisany do rejestru zabytków. Z akt administracyjnych oraz twierdzeń skarżącej nie wynika , by stan ten uległ następnie zmianie. W opisanej sytuacji bezprzedmiotowym było prowadzenie rozważań w innych kwestiach regulowanych zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wśród których brak wyłączających zakaz będący podstawą wydania w przedmiotowej sprawie decyzji o sprzeciwie. Zbędnym było w szczególności wskazywanie na braki w zakresie uzgodnienia konserwatorskiego. Podstawą wniesienie sprzeciwu nie był okoliczność, że w stanie faktycznym sprawy dla legalnego rozpoczęcia robót budowlanych wymagane jest uprzednio uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Sprzeczność zamierzonych robót budowlanych objętych zgłoszeniem z zakazem objętym tą regulacją § 8 ust. 2 pkt 2 ppkt q) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jako nienależących do przewidzianych w niej wyjątków, nie budzi wątpliwości. Powyższe słusznie dostrzegły organy obu instancji, stąd zaskarżona decyzja, którą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta N. z dnia [...] października 2011 r., znak [...], nie narusza prawa, podobnie jak odstąpienie przez organy administracji publicznej od prowadzenia dalej idącego postępowania wyjaśniającego. Z art. 30 ust. 2 wynika, że w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, natomiast inne dokumenty (odpowiednie szkice lub rysunki. Pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami załącza się – a więc także żąda ich - w zależności od potrzeb. Taka potrzeba w sprawie niniejszej nie istniała. Bez znaczenia dla wydanego rozstrzygnięcia pozostaje również kwestia zgody, albo braku zgody wspólnoty mieszkaniowej na realizację zgłoszonych robót budowlanych. Trafnie wyjaśnia w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego powszechnie obowiązującym. Ustalenia tego planu kształtują wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, jednakże w granicach określonych przepisami - także warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W uzupełnieniu można dodać, że te rozważania znajdują one uzasadnienie w treści obowiązujących przepisów prawa, a to art. 87 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1-2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.). Nie budzi zastrzeżeń zawarta w uzasadnieniu decyzji odpowiedź organu pierwszej instancji na wynikające ze zgłoszenia uwagi dotyczące odmiennego stanu faktycznego w terenie niż przewidziany miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jak również wywody organu odwoławczego znajdujące się w uzasadnieniu w zaskarżonej decyzji, że taki stan nie może w niniejszej sprawie mieć wpływu na sytuację prawną M.G. . Kontrola zgodności stanu faktycznego z przepisami prawa budowlanego należy do właściwości organów nadzoru budowlanego. Zgodnie z art. 7 Konstytucji RP, organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Zasadę praworządności wyraża także art. 6 k.p.a. W sprawie niniejszej postąpiono zgodnie z tymi normami, bez naruszenia zasad z art. 65 ust. 3 i art. 32 Konstytucji RP. Nie istnieją podstawy do odstąpienia od stosowania obowiązujących przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z uwagi na opisany w skardze stan faktyczny w terenie, czy sytuację skarżącej, albo subiektywne motywy, jakie w jej ocenie uzasadniają potrzebę realizacji zgłoszonych robót budowlanych. Prezentowana wyżej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym sprawę ocena legalności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji zawiera równocześnie odpowiedź na zarzuty skargi. Mając powyższe na uwadze, uznając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł o jej oddaleniu, biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a. Uwzględniając powyższe oraz pozostałe okoliczności, brak podstaw do zasądzenia na rzecz skarżącej od Wojewody zwrotu kosztów postępowania.