II SA/Kr 309/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi A. B., B. B., M. B., J. B., G. C., L. C., P. C. na postanowienie Burmistrza Miasta [...] z dnia 5.02.2014 r. (znak: [...]) w przedmiocie dopuszczenia dowodu z opinii biegłego postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 27.02.2014 r. (k. 208) A. B., B. B., M. B., J. B., G. C., L. C. oraz P. C. – wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżący, jako przedmiot zaskarżenia wskazali postanowienie Burmistrza Miasta z dnia 5.02.2014 r. "i wcześniejsze bezprawne działanie dotyczące tej samej czynności, a zainicjowane pismem do stron "wg rozdzielnika" z dnia 20.01.2014 r.". Nadto, skarga w pkt 3 wskazywała na "unieważnienie z powodu podejrzenia przestępstwa w dokumentach urzędowych: wniosku R. Z. z dnia 28.03.2013 r. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, decyzji Burmistrza Miasta z dnia 17.10.2013 r. oraz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 26.11.2013 r." Wobec braków formalnych skargi (braku podpisu wszystkich skarżących pod skargą) oraz w związku z nieprecyzyjnie wskazanym przedmiotem zaskarżenia w tej sprawie, zarządzeniem z dnia 28.04.2015 r. (k. 53) zwrócono się do A. B., B. B., M. B., J. B., G. C., L. C., P. C. – aby w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi – skargę tę podpisali i jednoznacznie określili przedmiot zaskarżenia. W piśmie z dnia 28.05.2015 r. podpisanym przez A. B., G. C., L. C. oraz P. C. – podano, że A. B. reprezentuje w tym postępowaniu B. B., M. B. i J. B., zaś stosowne pełnomocnictwa znajdują się w aktach sprawy. Dodano, że przedmiotem zaskarżenia w tej sprawie jest postanowienie Burmistrza Miasta z dnia 5.02.2014 r. (znak: [...]). Do opisywanego pisma dołączona została także kopia wniesionej do sądu skargi, która została podpisana przez A. B. oraz L. C. i P. C.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. W pierwszej kolejności należy wskazać, że każde pismo złożone w postępowaniu sądowoadministracyjnym winno być podpisane przez składającą je stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Obowiązek ten wynika z art. 46 par. 1 pkt 4 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270; dalej ustawa powoływana jako p.p.s.a.). Zauważyć należy, iż uzupełnienie braków formalnych skargi (np. podpisu) winno nastąpić w wyznaczonym przez sąd terminie (art. 49 par. 1 p.p.s.a.). Wobec faktu, iż oceniana w tej sprawie skarga nie zawierała własnoręcznych podpisów wszystkich osób ją wnoszących, opisanym powyżej zarządzeniem z dnia 28.04.2015 r. (k. 53) sąd zwrócił się do skarżących o podpisanie skargi, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Złożony do akt sprawy (w dniu 30.05.2015 r. – data nadania na poczcie) egzemplarz skargi, podpisany został przez A. B. – działającego także jako pełnomocnik B. B., M. B. oraz J. B. (pełn. k. 172-174 a.a.) oraz przez P. C. i L. C.. Należy przy tym zauważyć, iż P. C. oraz L. C. odebrali zarządzenie wzywające do uzupełnienia braków formalnych skargi w dniu 12.05.2015 r. Termin zatem do złożenia podpisanego egzemplarza skargi – upłynął dla wymienionych osób w dniu 19.05.2015 r. Tymczasem, jak wyżej wskazano, egzemplarz skargi zawierający podpisy wskazanych skarżących, nadany został na poczcie w dniu 30.05.2015 r. Uzupełnienie zatem braków formalnych skargi w opisywanym zakresie, nastąpiło więc z uchybieniem 7 dniowego terminu określonego w zarządzeniu z dnia 28.04.2015 r. W przypadku zaś nie uzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, skarga taka, stosownie do art. 58 par. 1 pkt 3 p.p.s.a. – podlega odrzuceniu. Należało zatem odrzucić skargę P. C. i L. C.. Nadto, zauważyć należy, iż skarżąca G. C., mimo prawidłowego odbioru korespondencji zawierającej opisane powyżej wezwanie do uzupełniania podpisu pod skargą i upływu zakreślonego w nim terminu, braku tego nie uzupełniła, co również nakazuje skargę tę odrzucić stosownie do wskazanego wyżej art. 58 par. 1 pkt 3 p.p.s.a. Co się zaś tyczy pozostałych skarżących, którzy braki formalne skargi uzupełnili (podpisali skargę) należy zauważyć, iż przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi obowiązkiem sądu jest dokonanie oceny jej dopuszczalności tj. ustalenia, czy dotyczy ona przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego. Jedną bowiem z przesłanek dopuszczalności skargi sądowo-administracyjnej jest zaskarżenie takiej formy działania organów administracji publicznej, która jest kontrolowana przez sądy administracyjne. Z art. 3 par. 2 p.p.s.a. wynika m.in., że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na decyzje (pkt 1) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3), inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4). Jak bezsprzecznie wynika z pisma skarżących z dnia 28.05.2015 r., złożona przez nich w ocenianym przypadku skarga dotyczy wydanego przez Burmistrza Miasta postanowienia z dnia 5.02.2014 r. (znak: [...]), które odnosiło się do dopuszczenia dowodu z opinii biegłego w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...]. Było to więc postanowienie wpadkowe (incydentalne) wydane w ramach postępowania prowadzonego w celu wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Postanowienie to ani nie kończy postępowania, ani także nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Nadto, nie jest ono zaskarżalne w administracyjnym toku instancji. Zgodnie bowiem z art. 141 par. 1 Kpa - na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Przepisy K.p.a. regulujące zasady i sposób przeprowadzania przez organ administracji publicznej dowodów w toku postępowania, nie przewidują możliwości zaskarżania postanowień wydanych w przedmiocie dopuszczenia określonego dowodu. Uznać zatem należało, iż wskazane przez skarżących jako przedmiot zaskarżenia w tej sprawie postanowienie Burmistrza Miasta z dnia 5.02.2014 r. nie podlega zaskarżeniu odrębną skargą do sądu administracyjnego. Skarga złożona na tego rodzaju postanowienie podlegała więc odrzuceniu na podstawie art. 58 par. 1 pkt 1 p.p.s.a. Ewentualne wadliwości postępowania dowodowego mogą być kwestionowane środkami prawnymi przysługującymi od orzeczeń załatwiających sprawę co do jej istoty (merytorycznie).