II SA/Kr 3096/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia : NSA Wiesław Kisiel Sędziowie : AWSA Dorota Dąbek (spr.) WSA Renata Czeluśniak Protokolant : Agnieszka Słaboń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2005 r sprawy ze skargi C. Ż. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia 21 października 2002 r Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej skargę oddala Uzasadnienie. Decyzją z dnia 21.10.2002r. nr [...] ., wydaną na podstawie art. 138 §1 pkt 1 kpa oraz art. 5 pkt 4a ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] września 2002r., Nr [...] ., którą orzeczono o braku podstaw do stwierdzenia u C. Ż. choroby zawodowej wymienionej w poz. 10 wykazu chorób zawodowych. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że przeprowadzone dochodzenie epidemiologiczne wykazało, że C. Ż. pracowała od [...] .04.1983r. w Przedszkolu [...] nr [...] w [...] jako woźna. Do jej zakresu czynności należało m.in. mycie urządzeń sanitarnych, sprzątanie sal, pastowanie i froterowanie podłóg, mycie zabawek, sprzętów i mebli, pranie ręczników i firanek. Do prac tych używała płynów "[...]", "[...] ", proszku do prania, płynu do mycia szyb, pasty do podłogi. C. Ż. była badana przez [...] Ośrodek Medycyny Pracy w [...] w 2001r., a następnie przez Instytut Medycyny Pracy w [...] w 2002r., które nie stwierdziły schorzeń zawodowych. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ administracyjny powołał się na treść wspomnianych orzeczeń lekarskich wydanych przez dwie jednostki służby zdrowia upoważnione do rozpoznawania chorób zawodowych wskazując jednocześnie, że obu jednostkom orzekającym znane były warunki pracy C. Ż.. W skierowanej do sądu administracyjnego skardze na powyższą decyzję C. Ż. wniosła o jej uchylenie wraz z poprzedzającą decyzją organu I instancji, zarzucając błędy w przeprowadzonych badaniach lekarskich polegające na nieuwzględnieniu możliwości opóźnienia reakcji organizmu na czynniki alergizujące i nieprzeprowadzeniu testu weryfikującego. Do skargi dołączyła dokumentację lekarską potwierdzająca, że od początku pracy w przedszkolu leczy się dermatologicznie. Podniosła też, że fenol, na który jest uczulona, jest środkiem dezynfekującym dodawanym do środków czystości oraz że nie wykonano testów na środki fryzjerskie, na które ma uczulenie i z tego powodu musiała zrezygnować z pracy jako fryzjerka. W skardze zarzuca również, że organ administracyjny nie uwzględnił jej wniosku zawartego w odwołaniu od decyzji organu I instancji o przeprowadzenie uzupełniających opinii lekarskich. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu swojej decyzji. Odnośnie podniesionego w skardze zarzutu nie uwzględnienia jej wniosku zawartego w odwołaniu od decyzji organu I instancji o przeprowadzenie uzupełniających opinii lekarskich podniósł, że odwołanie nie zawierało zarzutów dotyczących orzeczenia, ani też wspomnianego wniosku. Załączona do skargi dokumentacja leczenia dermatologicznego była analizowana w Instytucie Medycyny Pracy w [...], co zostało odnotowane w orzeczeniu i karcie wypisowej. Wydane w sprawie orzeczenia lekarskie są przekonywujące i wiarygodne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271), sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga w niniejszej sprawie została złożona w 2002r., a więc przed dniem 1 stycznia 2004r. W konsekwencji podlega rozpoznaniu zgodnie z wyżej wskazaną zasadą. W ocenie sądu złożona w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do §1 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. nr 65, poz. 294 z późn. zm.), "za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy". Na pojęcie choroby zawodowej składają się zatem dwa elementy: istnienie schorzenia wymienionego w przedmiotowym wykazie oraz istnienie związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy. W niniejszej sprawie bezsporną jest okoliczność istnienia w środowisku pracy skarżącej czynników szkodliwych narażających na powstanie choroby zawodowej, tj. środków chemicznych, które mogą wywoływać alergię. Przeprowadzone natomiast u skarżącej dwukrotnie badania lekarskie nie wykazały istnienia schorzeń wymienionych w cyt. powyżej wykazie chorób zawodowych. W orzeczeniu lekarskim z dnia [...] .09.2001r. [...] Ośrodek Medycyny Pracy w [...] rozpoznał u C. Ż. przewlekły rozsiany wyprysk skóry niezawodowy wskazując w uzasadnieniu, że przeprowadzone badania alergologiczne nie wykazały cech alergii kontaktowej na czynniki zawodowe. Czynniki te, to jest poszczególne środki chemiczne, z którymi miała kontakt zawodowy skarżąca, zostały enumeratywnie wymienione. Również w wydanym na skutek odwołania skarżącej orzeczeniu lekarskim z dnia [...] .05.2002r., Instytut Medycyny Pracy w [...] orzekł o braku podstaw do rozpoznania zawodowej choroby skóry wskazując w uzasadnieniu, że w badaniu dermatologicznym stwierdzono jedynie zejściowe zmiany skórne na kończynach górnych odpowiadające alergicznemu zapaleniu skóry, z tym że testy alergiczne z alergenami zawodowymi wypadły ujemnie, a dodatnio wypadły jedynie testy z czynnikami pozazawodowymi. W orzeczeniu uzasadniono również przyczyny uznania, że brak jest podstaw do uznania zawodowego charakteru uczulenia na parafenylenodwuaminę, która jest składnikiem farb zarówno fryzjerskich, jak i używanym do farbowania tkanin wskazując, że wprawdzie przed ponad dwudziestu laty skarżąca pracowała przez okres 3 lat jako fryzjerka i twierdzi, że odeszła z zawodu z powodu dolegliwości skórnych, niemniej jednak brak jakichkolwiek dowodów potwierdzających te twierdzenia, w szczególności dokumentacji medycznej z tego okresu, wspomniany zaś czynnik chemiczny jest też składnikiem farb, którymi powszechnie barwi się odzież, a więc z którym na co dzień ma kontakt skarżąca. Orzekające zatem w niniejszej sprawie zespoły lekarskie stwierdziły, że cechy rozpoznanego u C. Ż. schorzenia wskazują na inne niż zawodowe przyczyny alergii. Zarówno [...] Ośrodek Medycyny Pracy w [...] , jak i Instytut Medycyny Pracy w [...] po przeprowadzonych badaniach orzekły o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, szczegółowo uzasadniając dlaczego rozpoznane u pacjentki schorzenie nie jest chorobą zawodową w rozumieniu przepisów. Orzeczenia te są wzajemnie spójne, jasne i wyczerpujące. W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy administracyjne odmawiając uznania rozpoznanego u skarżącej schorzenia za chorobę zawodową, prawidłowo uznały te orzeczenia lekarskie za wiarygodne i wyczerpujące, opierając na nich swoje rozstrzygnięcia o braku u skarżącej choroby zawodowej. Nie każde bowiem stwierdzone u pacjenta schorzenie jest chorobą zawodową, przepisy wymagają dodatkowo, by było ono spowodowane czynnikami szkodliwymi występującymi w środowisku pracy. Tymczasem w niniejszej sprawie przeprowadzone badania dermatologiczne wskazują na inną niż zawodowa etiologię schorzenia. Należy zatem przyjąć, że wydane w niniejszej sprawie decyzje zarówno organu II instancji, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, wydane zostały zgodnie z prawem materialnym. W ocenie Sądu także przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone prawidłowo. Zgodnie z treścią § 10 cyt. powyżej Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983r. w sprawie chorób zawodowych, podstawą wydania przez inspektora sanitarnego decyzji w sprawie choroby zawodowej jest orzeczenie lekarskie wydane przez upoważnioną jednostkę służby zdrowia i wyniki dochodzenia epidemiologicznego. Opierając się na orzeczeniach lekarskich, orzekające w niniejszej sprawie organy administracyjne stwierdziły, że skoro upoważnione do rozpoznawania chorób zawodowych jednostki służby zdrowia nie znalazły podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, również inspektor sanitarny nie mógł wydać pozytywnej decyzji. Przedmiotowe orzeczenia lekarskie wydawane na użytek postępowania w sprawie chorób zawodowych są w istocie opiniami w rozumieniu art. 84 §1 kpa (tak m.in. NSA w wyroku z 21 września 2001r., sygn. akt I S.A. 2870/00; z dnia 14 kwietnia 1999r., sygn. akt I S.A. 1931/98; z dnia 5 listopada 1998r., sygn. akt I S.A. 1200/98, LEX nr 45833) i jak każdy dowód winny być przez organ wszechstronnie ocenione. Wydane w niniejszej sprawie opinie biegłych są jednoznaczne i wzajemnie spójne, nie budząc wątpliwości. Dlatego też uznać należy, że postępowanie poprzedzające wydanie decyzji administracyjnych zostało przeprowadzone prawidłowo, a decyzje oparte zostały na opiniach lekarskich zawierających przekonywujące uzasadnienie. Sąd nie dopatrzył się naruszenia w niniejszej sprawie przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 §1 pkt 1 litera c ustawy prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Za bezzasadny uznać należy zarzut skargi dotyczący braku testu weryfikacyjnego, który pozwoliłby ewentualnie uwzględnić możliwość opóźnienia organizmu w reakcji na alergeny. W niniejszej sprawie na skutek wniesionego przez skarżącą odwołania przeprowadzone bowiem zostały ponowne pełne badania dermatologiczne, wykluczając możliwość pomyłki. Za pozbawiony znaczenia prawnego uznać też należy zarzut skargi dotyczący nieuwzględnienia wcześniejszego okresu zatrudnienia jako fryzjerki i faktu istnienia uczulenia na środki fryzjerskie. Także bowiem i w tym kierunku prowadził badania Instytut Medycyny Pracy w [...] , który stwierdzając istnienie u skarżącej uczulenia na parafenylenodwuaminę jednocześnie szczegółowo uzasadnił, dlaczego nie można uznać jego zawodowego charakteru wskazując m.in. na bardzo długi czas jaki upłynął od pracy w zawodzie fryzjerki, brak udokumentowania istnienia wtedy schorzenia skóry oraz fakt, że środek ten jest składnikiem barwników do odzieży. Odnośnie podniesionego w skardze zarzutu nie uwzględnienia wniosku skarżącej zawartego w odwołaniu od decyzji organu I instancji o przeprowadzenie uzupełniających opinii lekarskich podnieść należy, że odwołanie nie zawierało zarzutów dotyczących orzeczenia, ani też wspomnianego wniosku, w odwołaniu skarżąca ograniczyła się bowiem jedynie do wskazania, że decyzja jest dla niej krzywdząca i wnosi o ponowne rozpatrzenie jej wniosku. Należy też podkreślić, że załączona do skargi dokumentacja leczenia dermatologicznego była analizowana w Instytucie Medycyny Pracy w [...], co zostało odnotowane w orzeczeniu i karcie wypisowej. Wobec powyższego przyjąć należy, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, zapadła po należytym wyjaśnieniu sprawy. Z tego powodu skarga została oddalona, w oparciu o 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji.