II SA/Kr 3097/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia : WSA Halina Jakubiec Sędziowie : WSA Elżbieta Kremer AWSA Dorota Dąbek (spr.) Protokolant : Dorota Hajto po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2005r sprawy ze skargi W. S. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia 24 października 2002r Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej - uchyla zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji - Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] decyzją z dnia 24.10.2002r. nr [...] ,, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 KPA oraz w związku z art. 5 pkt. 4a Ustawy z dnia 14.03.1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 1998r., nr 90, poz. 575 z późn. zmianami), po rozpatrzeniu odwołania W. S., utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] .08.2002r., znak: [...] o braku podstaw do stwierdzenia chorób zawodowych wymienionych w poz. 3, 6 i 15 wykazu chorób zawodowych. W rozpatrywanej sprawie ustalono, że W. S. pracowała w Zakładach [...] "[...]" S.A. w Krakowie, ul. [...] jako szwaczka, w okresie od [...] .08.1970r. do [...] .08.1990r., w tym od [...] .11.1984r. do [...] .09.1989r. przebywała na urlopie wychowawczym. W postępowaniu wyjaśniającym ustalono, że W. S., pracując na w/wym. stanowisku, była eksponowana na pył i hałas, których stężenie i natężenie nie przekraczało dopuszczalnych norm higienicznych. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że w okresie od [...] .06.2000r. do [...].03.2001r., w/wym. była badana w [...] Ośrodku Medycyny Pracy. W wyniku przeprowadzonych badań, jednostka ta w dniu [...] .04.2001r. wydała orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania chorób zawodowych wymienionych w poz. 3, 6 i 15 wykazu chorób zawodowych. W orzeczeniu podano, że obserwacja w kierunku astmy oskrzelowej pochodzenia zawodowego wypadła negatywnie. Rozpoznano u W. S. przewlekłe proste zapalenie błony śluzowej gardła i krtani, niezawodowe. Schorzenie takie nie figuruje w wykazie chorób zawodowych. Rozpoznanie niedosłuchu typu mieszanego, obustronnego, niezawodowego, uzasadniono tym, że wykres krzywej audiometrycznej nie jest charakterystyczny dla zawodowego uszkodzenia słuchu i wskazuje na inne, pozazawodowe ( chorobowe) przyczyny niedosłuchu. W. S. była badana konsultacyjnie w Instytucie Medycyny Pracy w [...] . Po badaniach przeprowadzonych od [...] do [...].04.2002r. Instytut wydał orzeczenie lekarskie z dnia [...].05.2002r. o braku podstaw do rozpoznania: - przewlekłego zanikowego, przerostowego i alergicznego nieżytu błony śluzowej nosa, gardła, krtani i tchawicy, wywołanych działaniem substancji o silnym działaniu drażniącym i alergizującym ( pkt. 6 wykazu chorób zawodowych ). W uzasadnieniu podano, że w trakcie badań stwierdzono jedynie objawy przewlekłego prostego nieżytu błony śluzowej gardła i krtani. Testy alergiczne z potencjalnymi alergenami zawodowymi wypadły ujemnie, dodatnio natomiast z niektórym i alergenami pospolitymi, jak roztoczami kurzu domowego i pyłkami drzew. - astmy oskrzelowej pochodzenia zawodowego ( pkt. 3 wykazu chorób zawodowych) - w uzasadnieniu powołano się również na wyniki testów alergicznych oraz przebieg choroby. - Instytut nie rozpoznał też u w/wym. uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu, ponieważ wykonane badania audiologiczne wykazały asymetrię zaburzeń słuchu, która nie jest typowa dla zaburzeń wywołanych działaniem hałasu. Stan narządu słuchu badanej nie powoduje upośledzenia społecznej wydolności słuchu. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano też, że organy Inspekcji Sanitarnej przy wydawaniu decyzji w przedmiocie choroby zawodowej wiąże tryb postępowania określony przepisami Rozp. Rady Ministrów z dnia 18.11.1983r. w sprawie chorób zawodowych. Stosownie do § 10 ust. 1 cyt. rozporządzenia, podstawą wydania decyzji jest orzeczenie lekarskie właściwej do rozpoznawania chorób zawodowych jednostki służby zdrowia oraz wyniki dochodzenia epidemiologicznego. W przedmiotowej sprawie zostały wydane orzeczenia lekarskie o braku podstaw do rozpoznania chorób zawodowych wymienionych w poz. 3, 6 i 15 wykazu chorób zawodowych przez dwie jednostki służby zdrowia upoważnione do rozpoznawania tych chorób, tj. [...] Ośrodek Medycyny Pracy w [...] i Instytut Medycyny Pracy w [...]. Instytut, który orzekał w tej sprawie jako placówka naukowo - badawcza resortu zdrowia i opieki społecznej, stanowi drugi szczebel diagnostyczno - orzeczniczy, rozstrzygający w sprawach spornych i wątpliwych., a jego orzeczenia są merytorycznie ostateczne Biorąc to pod uwagę, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] nie miał podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego W. S. podniosła, że czuje się coraz gorzej. Nie może chodzić do sklepów z odzieżą i chemią, bo jest uczulona. Do skargi dołączyła wyniki badań (k.3-16) między innymi konsultacji alergologicznych przeprowadzonych przez Poradnię Alergologiczną [...] Ośrodka Medycyny Pracy w [...] z dnia [...].03.2001r., z których wynika, że rozpoznano u niej alergię kontaktową na chrom, kobalt, wełnę i sztruks, a także cechy schorzenia astmatycznego i nadwrażliwość na pyłki chwastów i drzew w testach skórnych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślono, że w myśl § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983 r. w sprawie chorób zawodowych, za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Skoro zaś żadna z placówek służby zdrowia orzekających w przedmiotowej sprawie nie rozpoznała u skarżącego chorób zawodowych wymienionych w poz. 3, 6 i 15 wykazu chorób zawodowych, organ jest tym związany i nie mógł stwierdzić istnienia choroby zawodowej. Dodano także, że wyniki badań dołączonych przez skarżącą do skargi znane były organom orzekającym w sprawie i potwierdzają, że skarżąca może odczuwać podawane dolegliwości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271), sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga w niniejszej sprawie została złożona w 2002r., a więc przed dniem 1 stycznia 2004r. W konsekwencji podlega rozpoznaniu zgodnie z wyżej wskazaną zasadą. Stosownie do treści art. 134 i 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd administracyjny dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji nie jest związany granicami skargi. Oznacza to, że jeżeli wydana w granicach sprawy której dotyczy skarga decyzja administracyjna narusza prawo w sposób określony w art. 145 §1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlega uchyleniu bez względu na to, czy skarga formułuje zarzuty o naruszeniu prawa. W ocenie sądu wydane w niniejszej sprawie decyzje administracyjne naruszają prawo. Stosownie do treści § 1 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów dnia 18. 11. 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U nr 65, poz. 294 z późno zm.), "za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy". Na pojęcie choroby zawodowej składają się zatem dwa elementy: istnienie schorzenia wymienionego w przedmiotowym wykazie oraz istnienie związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy. Zgodnie z treścią § 10 cyt. powyżej Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18. 11. 1983r. w sprawie chorób zawodowych, podstawą wydania przez inspektora sanitarnego decyzji w sprawie choroby zawodowej jest orzeczenie lekarskie wydane przez upoważnioną jednostkę służby zdrowia i wyniki dochodzenia epidemiologicznego. Opierając się na orzeczeniach lekarskich, orzekające w niniejszej sprawie organy administracyjne stwierdziły, że skoro dwie upoważnione do rozpoznawania chorób zawodowych jednostki służby zdrowia nie znalazły podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, również inspektor sanitarny nie mógł wydać pozytywnej decyzji. Podnieść jednak należy, że przedmiotowe orzeczenia lekarskie wydawane na użytek postępowania w sprawie chorób zawodowych są w istocie opiniami w rozumieniu art. 84 § 1 kpa (tak m.in. NSA w wyroku z 21 września 2001r., sygn. akt I S.A. 2870/00; z dnia 14 kwietnia 1999r., sygn. akt I S.A. 1931/98; z dnia 5 listopada 1998r., sygn. akt I S.A. 1200/98, LEX nr 45833) i jak każdy dowód winny być przez organ wszechstronnie ocenione. Bez tej opinii bądź sprzecznie z tą opinią organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. Nie oznacza to jednak zwolnienia organu orzekającego od obowiązku dokonania oceny opinii biegłego w granicach wskazanych w art. 80 kpa. Organ nie może oprzeć rozstrzygnięcia na opinii lekarskiej lakonicznej, nie zawierającej przekonywującego uzasadnienia, bądź sprzecznej z przepisami prawa. Mając taką opinię, organ zobowiązany jest wezwać biegłych lekarzy do uzupełnienia opinii w kierunku przez siebie wskazanym bądź z urzędu zasięgnąć opinii innej placówki naukowej służby zdrowia z zakreśleniem jej okoliczności, jakie winny być w opinii ustalone. Tymczasem wydane w niniejszej sprawie opinie lekarskie, na których obydwa orzekające w sprawie organy administracyjne oparły swe rozstrzygnięcia, nie spełniają tych wymogów, w szczególności zaś nie zawierają pełnego, przekonywującego i jednoznacznego uzasadnienia. Powoduje to wątpliwości co do powodów takiej a nie innej treści rozstrzygnięcia. Pomimo zatem kategorycznych stwierdzeń o rozpoznaniu schorzenia i jednocześnie niezakwalifikowaniu go jako zawodowego, nie uzasadniono tego poglądu w sposób nie budzący wątpliwości. Nie można zatem uznać, że w/w orzeczenia lekarskie w sposób wyczerpujący i przekonywujący uzasadniają treść dokonanego rozpoznania. Za niewystarczające uznać należy w szczególności enigmatyczne stwierdzenia zawarte w orzeczeniu [...] Ośrodka Medycyny Pracy z dnia [...] .04.2001 r. iż "obserwacja w kierunku astmy oskrzelowej pochodzenia zawodowego wypadła negatywnie", rozpoznane "przewlekłe proste zapalenie błony śluzowej gardła i krtani ze względu na charakter stwierdzonych zmian nie może być uznane za schorzenie o etiologii zawodowej", zaś "wykres krzywej audiometrycznej nie jest charakterystyczny dla zawodowego uszkodzenia słuchu i wskazuje na inne, pozazawodowe ( chorobowe) przyczyny niedosłuchu niezawodowe" Te ogólne stwierdzenia nie zostały poparte żadnymi konkretnymi wynikami badań, a skwitowano je dodatkowo równie ogólnym i nieprzekonywującym stwierdzeniem, iż "wywiad chorobowy i 11-letni okres od zaprzestania pracy zawodowej nie pozwalają z przeważającym prawdopodobieństwem na rozpoznanie związku przyczynowego pomiędzy aktualnym stanem zdrowia w warunkami pracy". Analogiczne zarzuty dotyczą treści orzeczeń lekarskich Instytutu Medycyny Pracy w [...]. Odnośnie przewlekłego zanikowego, przerostowego i alergicznego nieżytu błony śluzowej nosa, gardła, krtani i tchawicy, wywołanych działaniem substancji o silnym działaniu drażniącym i alergizującym (pkt. 6 wykazu chorób zawodowych) nierozpoznanie choroby zawodowej uzasadniono jedynie ogólnie wynikami testów alergicznych oraz przebiegiem choroby, ale nie wskazano, co miałoby znaczyć to sformułowanie "przebieg choroby". Odnośnie uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu stwierdzono jedynie, że wykonane badania audiologiczne wykazały asymetrię zaburzeń słuchu, która nie jest typowa dla zaburzeń wywołanych działaniem hałasu i stan narządu słuchu badanej nie powoduje upośledzenia społecznej wydolności słuchu. Największe zaś wątpliwości budzi treść orzeczenia dotyczącego astmy oskrzelowej, w którym brak podstaw do rozpoznania astmy oskrzelowej pochodzenia zawodowego ( pkt. 3 wykazu chorób zawodowych) uzasadniono jedynie tym, że testy alergiczne z potencjalnymi alergenami zawodowymi wypadły ujemnie, dodatnio natomiast z niektórymi alergenami pospolitymi, jak roztoczami kurzu domowego i pyłkami drzew. Z załączonych wyników badań nie wynika bowiem dokładnie, jakiego rodzaju alergeny potencjalnie zawodowe badano, wskazano bowiem jedynie ogólnie, że były to "tkaniny i barwniki do tkanin" (karta wypisowa). Nie wiadomo zatem dokładnie, jakie badania przeprowadzono i czy rzeczywiście zbadano wszystkie czynniki alergizujące występujące w środowisku pracy (w karcie wypisowej wskazano, że pacjentka przez 15 lat była zatrudniona w kontakcie z bawełną, wełną i tkaninami syntetycznymi). Budzi to tym większe wątpliwości, że organowi administracyjnemu przed wydaniem zaskarżonej decyzji znane były wyniki badań, które zostały dołączone do skargi, już wcześniej bowiem skarżąca dołączyła je do odwołania. Pochodzą one z marca 2001r., podczas gdy pierwsze z orzeczeń lekarskich jest zaledwie o dwa tygodnie późniejsze i wynika z nich, że skarżąca jest uczulona m.in. na wełnę i sztruks. Co więcej - badania te przeprowadzał ten sam ośrodek, który wydawał pierwsze z orzeczeń lekarskich, tj. [...] Ośrodek Medycyny Pracy. Organ administracyjny jednakże nie wyjaśnił przyczyn tej diametralnej rozbieżności w diagnozie. Powoduje to powstanie uzasadnionych wątpliwości co do wiarygodności sporządzonej w sprawie opinii biegłych, skoro obydwie diagnozy wydane były prawie w tym samym czasie i w tej samej placówce medycznej. Wobec tak istotnych wątpliwości organ administracyjny winien był przeprowadzić postępowanie mające na celu ich usunięcie, ale tego nie zrobił. Należy zatem uznać, że orzekające w niniejszej sprawie organy administracyjne nie dopełniły obowiązku wyczerpującego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i dokonania prawidłowej oceny opinii biegłych. W niniejszej sprawie organy administracyjne nie zwróciły także uwagi na istniejącą rozbieżność w treści orzeczeń lekarskich tj. [...] Ośrodka Medycyny Pracy w [...] i Instytutu Medycyny Pracy w [...] odnośnie choroby słuchu. [...] Ośrodek Medycyny Pracy w uzasadnieniu powołał się bowiem na niecharakterystyczny wykres krzywej audiometrycznej wskazujący na pozazawodowe przyczyny choroby, natomiast Instytut Medycyny Pracy w [...] nie rozpoznał uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu, ponieważ wykonane badania audiologiczne wykazały asymetrię zaburzeń słuchu, która nie jest typowa dla zaburzeń wywołanych działaniem hałasu, a stan narządu słuchu badanej nie powoduje upośledzenia społecznej wydolności słuchu. Z orzeczeń tych wynikają zatem zupełnie różne przyczyny odmówienia uznania stwierdzonego niedosłuchu za zawodowy. Organy administracyjne nie zwróciły się do organów orzeczniczych lekarskich o wyjaśnienie tej sprzeczności, w ogóle się do tego nie ustosunkowały. Nie można zatem uznać, że organy administracyjne wykonały ciążące na nich obowiązki dokonania wszechstronnej oceny opinii biegłych, na której oparły swe rozstrzygnięcie. Naruszone zatem zostały zasady wynikające z art. 80 kpa, organ nie dokonał bowiem należytej oceny zgromadzonych w sprawie materiałów dowodowych. Należy zatem stwierdzić, że decyzje organów obu instancji zapadły bez należytego wyjaśnienia sprawy, co naruszyło art. 7 i art. 77 § 1 kpa. Należy również zauważyć, że uzasadnienia orzeczeń lekarskich zawierają też tezy sprzeczne z prawem. Podkreślić trzeba, że choroba zawodowa to pojęcie prawne, a nie medyczne. Lekarz nie orzeka więc w kwestii uznania choroby zawodowej, lecz stwierdza jedynie stan chorobowy i jego przyczyny. Natomiast kwalifikacji prawnej schorzenia dokonuje inspektor sanitarny, uwzględniając zagrożenie występujące w miejscu pracy, narażające na dane schorzenie. W niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. §l ust. 1 cytowanego powyżej Rozporządzenia Rady Ministrów dnia 18. 11. 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 65, poz. 294 z późn. zm.). Jak wynika z treści orzeczenia Instytutu Medycyny Pracy w Sosnowcu, jednym z powodów odmówienia uznania rozpoznanego u skarżącej ubytku słuchu za chorobę zawodową był "brak upośledzenia społecznej wydolności słuchu". Uznano zatem za zasadny pogląd, że nie każde obniżenie ostrości słuchu pociąga za sobą skutki społeczne i zdrowotne mogące stanowić o chorobie narządu słuchu. Tymczasem w utrwalonym orzecznictwie Sądu Najwyższego, a także Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. wyrok SN z 4 czerwca 1998r., sygn. akt III RN 36/98, OSNAPiUS 1999r., nr 6, poz. 192; także wyrok z dnia 5 listopada 1998r., sygn. akt I S.A. 1200/98, LEX nr 45833) przyjęty został pogląd, że brak jest podstaw prawnych do wyłączenia z pojęcia choroby zawodowej "uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu" ze względu na stopień uszkodzenia słuchu. Takiego ograniczenia omawianej choroby nie przewidywały obowiązujące w chwili wydawania zaskarżonej decyzji przepisy prawa materialnego, wskazując jedynie ogólnie, że chorobą zawodową jest "uszkodzenie słuchu wywołane działaniem hałasu". Każde zatem uszkodzenie słuchu przekraczające fizjologiczne uszkodzenie słuchu związane ze starzeniem się organu słuchu jest chorobą zawodową, jeżeli wywołane jest hałasem występującym w środowisku pracy. Niezgodny z prawem jest również kolejny argument powołany jako uzasadnienie braku podstaw do rozpoznania schorzenia zawodowego słuchu, tj. brak istotnego narażenia na hałas ponadnormatywny ("z dostępniej dokumentacji nie wynika, aby badana w sposób istotny była narażona na działanie hałasu o natężeniach przekraczających normatywy higieniczne"). Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądu administracyjnego wystąpienie czynników szkodliwych w środowisku pracy nie musi wynikać z przekroczenia dopuszczalnych norm - wystarczy wystąpienie w środowisku pracy czynnika, który jest szkodliwy choćby dla jednego pracownika ze względu na jego osobniczą wrażliwość (wyrok NSA z dnia 7 stycznia 1994r., I SA 1640/93, aNSA 1995/1/28). Należy podkreślić, że istnieje przyjmowane i utrwalone w orzecznictwie domniemanie związku przyczynowego pomiędzy chorobą zawodową, a warunkami narażającymi na jej powstanie (por. np. wyrok SN z dnia 3 lutego 1999r., III RN 110/98, Prok.i Pr. 1999/7-8/56). Może ono być obalone poprzez wykazanie, że w konkretnym przypadku schorzenie powstało na skutek innych przyczyn. Tego jednak organ w niniejszej sprawie nie zrobił. Za niezgodny z prawem uznać należy także argument powołany przez [...] Ośrodek Medycyny Pracy dotyczący czasu, jaki upłynął od ustania narażenia ("11 letni okres od zaprzestania pracy") . Przepisy stanowiące w niniejszej sprawie podstawę do orzekania w przedmiocie choroby zawodowej nie uniemożliwiają rozpoznania choroby zawodowej po upływie określonego czasu od ustania narażenia. Mając na uwadze powyżej wskazane okoliczności uznać należy, że wydane w niniejszej sprawie decyzje zarówno organu II instancji, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Stanowi to, stosownie do treści art. 145 §1 pkt 1 litera a, podstawę do ich uchylenia. Zastrzeżenia budzą też zbyt lakoniczne uzasadnienia decyzji, zwłaszcza organu I instancji, które nie spełniają wymogów art. 107 §3 kpa. Wadą przeprowadzonego w niniejszej sprawie postępowania jest również naruszenie przez organ obowiązku pouczenia strony o prawie zapoznania się z aktami sprawy i złożenia końcowego oświadczenia. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądu administracyjnego (por. m.in. wyrok NSA z 5 kwietnia 2001r., II SA 1095/00, LEX nr 53441 oraz wyrok NSA z 17 lipca 2003r., SA/Bd 1271/03, ONSA 2004/2/83) brak w aktach sprawy końcowego oświadczenia strony oraz dowodu, że organ prowadzący postępowanie pouczył stronę o przysługującym jej prawie, uzasadnia wniosek, że organ naruszył obowiązek ustalony w art. 10 §1 kpa. Przeprowadzone zatem w przedmiotowej sprawie postępowanie administracyjne było dotknięte wadami. Stwierdzone przez Sąd naruszenie prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 litera a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz uchybienia proceduralne, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 litera c tej ustawy, stanowią podstawę do uchylenia decyzji obu instancji. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy administracyjne winny w sposób prawidłowy i wyczerpujący przeprowadzić postępowanie administracyjne poprzedzające wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie choroby zawodowej, uwzględniając w tym zakresie zawarte powyżej wskazówki Sądu. Dopiero wydane w oparciu o takie postępowanie rozstrzygnięcie nie będzie obarczone wadami prawnymi. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji.